"Uiteindelijk heb ik gewoon de stap gezet, ondanks alle onzekerheid."

Esther trok op Erasmus naar Liverpool.

Zoë Bosquet

Esther Vangenechten (25) uit Hasselt ging een semester op Erasmus naar de University of Liverpool in het Verenigd Koninkrijk. Ze werkt momentaal haar master in Engelse en Nederlandse taal- en letterkunde af aan de KU Leuven.

Wie? Esther Vangenechten (25) uit Hasselt 

Studie? Taal- en letterkunde aan de KU Leuven

Waar? Liverpool 

Programma? Erasmusbeurs 

Vertrekken vol onzekerheid

Esther Vangenechten: “Door cerebrale parese (CP) heb ik last van een verhoogde spierspanning in mijn benen. Daardoor kan ik enkel korte afstanden wandelen en zit ik voor de rest in een rolstoel. Maar ook bij andere taken heb ik soms hulp nodig. Snel typen of schrijven is lastig en ook huishoudelijke werkjes zoals koken lukken me niet alleen.”

“Voor ik kon vertrekken, moest ik enorm veel papierwerk invullen. Mijn mama en mijn zorgcoördinator hebben me geholpen bij al die adminstratie, gelukkig. Alleen was het me niet gelukt. Alles duurde heel lang en het was lang onzeker of ik wel kon gaan. Ik kreeg zelfs pas te horen dat ik effectief een beurs kreeg, toen ik al in Liverpool was aangekomen. Uiteindelijk heb ik dus gewoon de stap gezet, ondanks de onzekerheid. Ik werd deels gesteund door het VAPH (Vlaams Agentschap voor Personen met een Handicap, red.) en door EPOS, het speciale Erasmusfonds voor studenten met een functiebeperking.”

Thank God for Freshers Week 

“Dat ik niet zeker was van financiële steun, was voor mij het engste. Want als ik die niet kreeg, was dit avontuur voor mij onbetaalbaar geweest. Ik moest in Liverpool namelijk rekenen op vrij dure support workers, omdat ze daar niet werken met een vrijwilligerssysteem zoals hier. Ze hielpen me met alles, zowel overdag als 's nachts. Aan mijn kamer was ook een extra kamer voor de support worker. In Liverpool was alles eigenlijk heel goed geregeld. De campus was heel toegankelijk, zeker in vergelijking met Leuven. Maar het uitgaansleven in de stad was wel vrij moeilijk toegankelijk."

“Laat je niet tegenhouden door wat je dénkt dat je niet kan. Aan alles valt een mouw te passen.”

“De eerste week was het Freshers Week voor de eerstejaars en buitenlandse studenten, een soort van beurs waar alle societies (studentenclubs) zich voorstelden. Ik heb me aangesloten bij de Comic book-society, de LGBT-society, de Erasmus-society en de Mature society voor studenten boven 24 jaar. Zonder die societies had ik zeker niet zoveel vrienden gehad.”

“Ik vond die eerste week ook echt heel fijn. Dat was aan de ene kant eng, door de vele indrukken en uitdagingen, maar aan de andere kant was het fantastisch om zoveel nieuwe mensen te leren kennen en zoveel ervaringen op te doen. Ik ben die week ook echt naar alle feestjes en activiteiten gegaan. Ik leerde heel wat locals kennen, wat heel goed was voor mijn Engels. Ik spreek nu véél beter dan voorheen.”

Heimwee naar brood 

“Het klinkt misschien dom, maar het brood in Engeland proeft helemaal anders dan in België. Ze eten ofwel een warm English breakfast ofwel toast met marmelade, maar dat is dan met wit croque monsieur-achtig brood. Ik miste mijn granenbrood. Over het algemeen was alles er ook veel ongezonder dan hier. Bij het restaurant aan mijn accommodatie waren er heel vaak frietjes. Het fruit dat je kon kiezen waren vaak halfbruine appelschijfjes of iets dergelijks. Ze werken het ongezond eten daar echt in de hand.” 

“De mensen van Liverpool zijn heel open. Iedereen noemt er elkaar standaard sweetheart."

“Britten zijn over het algemeen een beetje terughoudender dan Belgen, al hangt dat ook weer af van waar in Groot Brittannië ze afkomstig zijn. De mensen van Liverpool zijn wel heel open, behulpzaam en vriendelijk. Ze noemen elkaar ook standaard sweetheart.

Proffen aanspreken met de voornaam

“In plaats van in een aula met honderden tegelijk, volgde ik nu les met maximum tien andere studenten. Tijdens de colleges vroegen de proffen ook voortdurend om onze eigen mening te geven, dat gebeurt hier in België veel minder vaak. We moesten onze professoren ook gewoon aanspreken met de voornamen. Dat was even wennen voor mij. Maar ik vond die manier van lessen volgen wel echt heel fijn. Ik heb daardoor mijn studie op een andere manier leren kennen. Ik moest geen examens afleggen, maar wel enorm veel papers schrijven.”

“Ik had het gevoel dat mensen echt naar mij keken en niet naar alleen maar mijn beperking zagen. ”

“Ik ben zelf meer open-minded geworden, omdat ik een compleet verschillende cultuur heb leren kennen. In Liverpool ben ik echt opengebloeid. Ik had er het gevoel dat mensen echt naar mij keken, en niet alleen maar naar mijn beperking. Ik leerde er ook veel zelfstandiger te zijn door de goede toegankelijkheid op de campus en de hulp van mijn support workers, die uiteindelijk ook echte vrienden zijn geworden. Het is niet omdat je een beperking hebt, dat je je dromen niet kan waarmaken. Er zijn altijd mensen die je willen je helpen. Laat je niet tegenhouden door wat je dénkt dat je niet kan, er valt haast overal een mouw aan te passen.”

 

Meer inspirerende verhalen over studeren en/of stage lopen in het buitenland? Je vindt het hier