Charlotte: Verdwijn

column

charlotte spens

Ik geloof in ware liefde, maar die lijkt heel ver weg. Zijn het mijn rode lippen met altijd wel een mening klaar? Mijn open en blote schrijfsels? Of verwacht ik te veel van alles en iedereen? Ambitieus zijn doet geen zeer en het geluk achterna reizen ook niet. Ik blijf gewoon wie ik ben. Ongecensureerd. 

Verdwijn

Er zullen altijd van die geesten in je leven zijn die je eeuwig achtervolgen. Een pestkop die je trauma’s bezorgde, een vriendin die je voor schut zette en uiteraard ook oude vlammen die met krantenpapier rond je hart spelen.

Je raad het al: S. verdwijnt maar niet. Ik bande hem uit mijn leven samen met vlees eten, maar het is gecompliceerder dan ik dacht. Het begon met radiostilte na onze "breakup" gevolgd door wat vriendschappelijk gechat en dan BAM een diner. 

Baasman wou voor me koken voor mijn verhuis terug naar België. Ik stelde meteen voor om in de plaats daarvan naar een restaurant te gaan. No way dat ik in zijn bed beland. 

Voor ik het wist herviel ik in oude patronen met hem. Alles is zo gemakkelijk met S. Ook al ken ik hem nog maar vijf maanden. We lijken wel een eeneiige tweeling. In een niet incestueuze gestoordheid. Ik genoot van de avond en had me neergelegd bij het feit dat we misschien wel eeuwig goede vrienden zullen blijven. Met hem kan dat. Plus, hij woont aan de andere kant van het Kanaal. 

En dan kwam het bewijs van niet. 

“Ik moet je nog iets vertellen.”

“Vertel”, aarzelde ik. 

“Ik ga vanaf nu elke maand of twee maanden een weekend in België zijn voor m’n werk.”

Het enige wat ik kon doen, was rollen met mijn ogen. Serieus? Soms krijg ik het gevoel dat het universum ons constant zegt dat we bij elkaar moeten blijven en ons kansen geeft, maar dat we die niet nemen. 

“Fijn. Dan zullen we eens afspreken hé.”

Hij pikt daar op in en ratelt hoe hij Antwerpen wil bezoeken en ik dan zijn gids kan zijn, maar ik luister al lang niet meer. In gedachten zucht ik diep.

Toen ik thuis kwam van het etentje, moest ik overgeven . Ik vroeg me af of het het vlees was op mijn bord of het idee dat S. bereikbaar blijft voor mij. Zo gaat dat met oude liefdes. Ze kruipen onopgemerkt terug je leven binnen. Tot je er ziek van wordt. 

 

BILL-reporter Charlotte Spens fileerde eerder het leven van haar generatiegenoten. In haar nieuwe column legt ze zichzelf onder de loep.