Charlotte: Uniek

Column

charlotte spens

Ik geloof in ware liefde, maar die lijkt heel ver weg. Zijn het mijn rode lippen met altijd wel een mening klaar? Mijn open en blote schrijfsels? Of verwacht ik te veel van alles en iedereen? Ambitieus zijn doet geen zeer en het geluk achterna reizen ook niet. Ik blijf gewoon wie ik ben. Ongecensureerd. 

Onzeker

Ik bewonder unieke schepsels. Zij het met sproetjes, ros haar, een wijnvlek, eenarmige dames, megakrullen, mensen met vitiligo, molligere meisjes die met blote buiken rondlopen of kortgeschoren haren. Sinds kleins af aan kijk ik op naar bijzondere figuren. En dat maakt veel onzekerheid in me los. 

Zo was ik laatst op de casting van la fille d’O. Het lingeriemerk moedigde alle Belgische dames (dik, dun, bruin of wit) hun lichaam te tonen en zo misschien kans te maken om in de toekomst als model te fungeren voor het merk. Ze zochten naar een interessante, realistische mix. Ik dacht: doen! Kan me nog wat zelfzekerheid opleveren. 

Niet dus. Ik merkte alweer hetzelfde op als toen ik een kind was: ik ben te gewoon om bij de buitenbeentjes te horen en ik zie er te veel Quasimodo uit om te horen tot de "naturelle schoonheden". Ik ben slank noch molling genoeg om een inspirationele bodylove-Instagram te starten. Ik heb kleine bruine ogen, te dikke wangen, te medium wenkbrauwen en te kleine tetjes om speciaal te zijn. Niets aan mijn lichaam of gezicht "spreekt aan", weet je. Alles vloeit onopvallend in elkaar zoals het schilderij De Schreeuw

Ik weet wat je nu denkt. “Waarom zit die Charlotte zo te zagen? Die heeft niet te klagen.” Dat is misschien wel zo. Mijn lichaam is intact, niemand bodyshamet mij en ik word niet gediscrimineerd om mijn huidskleur. Maar dat wil niet zeggen dat ik niet onzeker mag zijn, toch? Zelfzekerheid zuigt echt! Het ene moment loop ik als Beyoncé rond en het andere ben ik kwaad op mezelf, omdat ik een roze jas draag.

Soms wens ik dat ik zo’n meid was met afgeschoren haren en piercings en tattoos over heel haar lijf. Of iemand die enkel zwart en wit draagt. Of een lieflijke vrouw met rosse lange haren die naakt schildert. Nee, de realiteit is saai. Ik sta daar allemaal niet mee. Ik vind mijzelf zo saai. Ik lach luidop terwijl ik dit schrijf in mijn zetel. Ik heb een vrije middag en in plaats van iets cool te doen, lig ik te schrijven op de bank. Maar da’s niet erg. Ik vind dat Antwerpen en generation Y sowieso te veel bezig is met "cool" overkomen. 

Wat ik eigenlijk bedoel met dit alles is dat iedereen zijn onzekerheden heeft. Ik vind mijn uiterlijk saai. Een ander voelt zich dik. Een ander haat haar sproetjes. Maar ik geef ook toe dat ik 70% van de tijd mijn eigen lichaam aanbid. Ik heb steevast een zijdezachte, egale huid, killer heupen en een slanke taille. 

Die weegschaal tussen onzeker en zelfzeker is heel vermoeiend. Dus ik beloof dat ik vanaf nu stop met uniek proberen te zijn. Ik kan m’n haar zo fel kleuren als ik wil. Dat verandert niet wie ik ben. Saai. Een open boek. Een geval apart.

 

BILL-reporter Charlotte Spens fileerde eerder het leven van haar generatiegenoten. In haar nieuwe column legt ze zichzelf onder de loep.