Mitch Van Landeghem is boos, bang maar ook hoopvol voor de toekomst van theater

Mitch Van Landeghem is boos, bang maar ook hoopvol voor de toekomst van theater

Toen ik mijn opleiding woordkunst-drama begon aan De Kunsthumaniora, zat Mitch Van Landeghem in zijn laatste jaar. Toen al was hij een speler waar ik en mijn klasgenoten heel erg naar opkeken. Dat is niet veranderd, integendeel. Mitch zit nu in het laatste jaar van de opleiding drama aan het KASK in Gent en ademt theater.

Het is een hectische dag voor Mitch: naast zijn koffers pakken en tijd vrij te maken voor ons gesprek, is zijn broer vandaag vader geworden. “Morgen vertrek ik samen met mijn huisgenote Semna naar Los Angeles. Ik ben best zenuwachtig, het is de eerste keer dat ik buiten Europa reis.” Grijnst hij. We zitten samen in een klein schrijfkamertje in de Bijlokesite. De muren zijn bedekt met post-it’s vol pijlen en losse ideeën voor zijn masterproef.

Bret Easton Ellis

“Momenteel is mijn masterproef mijn grootste focuspunt. Ik werk samen met Carine van Bruggen die enkele jaren geleden afstudeerde aan het KASK en met Stan Martens, die van deze voorstelling zijn bachelorproef maakt. Ik ben hier nu al drie weken fulltime aan het schrijven.” Naast Mitch liggen twee stapels boeken, allemaal van dezelfde schrijver: Bret Easton Ellis, bekend van zijn verfilmd boek American Psycho. “We bouwen heel onze voorstelling rond hem op. Hij is een echte generatie X-schrijver. Heel Amerikaans, eighties en oppervlakkig. Een groot deel van zijn boeken hebben Los Angeles als setting, daarom is het wel leuk dat ik er morgen toevallig heen trek. LA gaat sowieso een aandeel krijgen in de voorstelling, dus hoe meer ik erover weet hoe beter.”

Mitch1

“Het wordt een ode aan zijn werk. Een soort verlangen naar de levensstijl die hij in zijn boeken beschrijft. Zijn personages zijn stuk voor stuk coole, geprivilegieerde mensen die hoofdzakelijk naast een verlicht zwembad liggen, en vooral nergens om geven. Ze verbinden zich aan niets, behalve overmatig drank- en drugsgebruik. De voorstelling wordt een haat-liefdeverhouding tussen ons, de schrijver en zijn werk. We verlangen naar die coolheid en tegelijkertijd reageren we erop als millenial. We praten over hem, schrijven hem brieven toe en zijn tegelijkertijd zijn personages.”

Mitch3

Het satirische boek The Rules of Attraction is een grote inspiratiebron voor het gezelschap. “We halen hier de meeste scènes uit. Het gaat over een groep studenten die aan een art college in New Hampshire studeren. Dat maakt het leuk, dat het zo dicht bij ons ligt. Daardoor kunnen we ook transparant zijn als we het hebben over ‘afstuderen’ en ‘kunststudent zijn’.”

“Het is leuk om te zoeken hoe we omgaan met taal in ons stuk. Op dit moment is het een mengeling tussen Nederlands-Engels. Maar het is afwachten of dat ook werkt wanneer we loskomen van de schrijftafel en het effectief gaan spelen. Het werken met de Engelse taal werkt inspirerend. We hebben al enkele brieven naar hem gericht in het Engels, bijvoorbeeld. Daarnaast willen we graag met een live ondertiteling werken, die de Engelstalige stukken vertaalt en een eigen leven gaat leiden tijdens de Nederlandstalige stukken. Dat lijkt me een leuke toevoeging.”

“Ik voel veel liefde voor repertoirestukken. Al begrijp ik dat het voor sommigen te duf overkomt.”

Who's Afraid of Virginia Woolf? (c) Leontien Allemeersch
Who's Afraid of Virginia Woolf? (c) Leontien Allemeersch

Duffe repertoirestukken

“Teksten me eigen maken vind ik het leukste wat er is. Vorig jaar toen ik samen met Naomi van der Horst, Flor Van Severen en Imke Mol Who’s Afraid of Virginia Woolf aan het maken was, heb ik mijn liefde voor het herwerken van repertoirestukken echt ontdekt. Dat kwam deels door onze coach Jan Bijvoet. Aan het begin hadden we vooral grote stukken geschrapt en dingen herschreven die volgens ons écht te gedateerd waren. Jan zette ons aan tot het herschrijven van zinnen die we moeilijk konden uitspreken. Daardoor werd alles een pak losser, wat goed werkte. Een repertoirestuk totaal claimen lijkt mij de interessantste manier om ermee om te gaan. Pakken wat je mooi vindt en er je eigen ding mee doen.”

“Ik voel veel liefde voor repertoirestukken, maar tegelijk begrijp ik ook waarom het voor sommige mensen te duf overkomt. Die stukken zijn ook gewoonweg oud. Je zit dan bijvoorbeeld in een vertaling uit de jaren ’60, waarbij een totaal andere vocabulaire wordt gebruikt dan anno 2020. Ik vind het belachelijk dat je vandaag nog altijd documenten moet onderteken waarin je belooft niets aan te aanpassen. Zo graaf je je eigen graf als theaterschrijver, je stukken kunnen alleen maar verouderen.”

Permanent Destruction: The SK-Concert van Naomi Velissariou is hier een mooi voorbeeld van. Zij herwerkte het werk van Sarah Kane tot een waar technorockconcert. Iets wat volgens het boekje dus niet mag. Dat was zo geweldig. Ik dacht: dit is hoe je een eigenzinnige draai geeft aan een origineel stuk. Je herkent het niet meer, maar het draait wel zo hard rond de essentie van haar werk. Goed dat zij denkt fuck it, en het gewoon doet.”

“Wanneer ik een dialoog schrijf, doe ik dat volledig in functie van het spelen”

Observations 2 (the blind wolf) (c) Axel Himburg
Observations 2 (the blind wolf) (c) Axel Himburg

Maker/speler

“Ik heb in deze opleiding mijn liefde voor het spelen herontdekt. Hiervoor heb ik een jaar woordkunst gestudeerd aan het Conservatorium van Antwerpen, maar ik merkte al snel dat ik tussen al het schrijven door het spelen miste. Terwijl ik toen dacht de ambitie te hebben ooit een roman te schrijven. Toen ik hier aan het KASK begon, vond ik spelen fucking eng. Nu is dat volledig omgekeerd. Ik maak nu in functie van spelen. Wanneer ik een dialoog schrijf, doe ik dat volledig in functie van het spelen.”

“Van de samenwerkingen die ik aanga word ik ook heel gelukkig. Zoals deze masterproef, dat maak je niet alleen. Het is zalig om te voelen dat je samen een stem vormt. De stem die ik met de Virginia Woolf-crew heb gevonden zal bijvoorbeeld totaal anders klinken dan die waar Carine, Stan en ik nu naartoe werken. Het is gek hoe ik vaak verlang naar het tegenovergestelde van waar ik op dat moment mee bezig ben. Wanneer ik met een groot team heb gewerkt, snak ik ernaar om even een danssolo te maken, bijvoorbeeld. Maar dan zit ik daar, en denk ik: shit, ik voel mij eenzaam. Ik wil mijn ideeën kunnen overleggen, anders blijft alles zo beperkt binnen de grenzen van mijn hoofd. Nu krijg ik alleen maar meer zin in nog meer projecten met Stan en Carine. Ik zie het misschien allemaal romantischer dan het is, maar ik vind het leuk om mijn eigen stem telkens te zien transformeren in groep.”

“Als maker heb ik nu wel de ambitie om een structuur te vinden voor de toekomst. Of op zijn minst een omgeving om in te kunnen werken. Nu ik op het punt sta om af te studeren, fantaseer ik daar vaak over. Wil ik een eigen gezelschap of wil ik verschillende samenwerkingen aangaan? En hoe zou dat er dan uitzien? Soms durf ik al te dromen over namen voor een gezelschap. Het is leuk en tegelijkertijd heel eng om daarbij stil te staan. Maar het prikkelt me.”

Nedertechnohop

Heel impulsief startte Mitch vorige zomer een muziekgroepje op. “Samen met mijn huisgenote Semna Segal en onze producer Martijn De Bondt vorm ik Blenderpalooza. We hebben onze stijl gedoopt tot nedertechnohop. Semna en ik performen, rappen, zingen en dansen. Je zou het kunnen vergelijken met een mix van de Jeugd van Tegenwoordig en Kenji Minogue. We hebben zowel een carnavalsnummer als echte schreeuwsongs.”

Blenderpalooza (c) Marius Lefever
Blenderpalooza (c) Marius Lefever

“We zijn absoluut niet de grootste muzikanten, het draait echt rond het totaalpakket. Vorige zomer hebben we ons volledig binnen gebluft op Copacobana festival hier in Gent. Laat ons samen een muziekgroep beginnen, dachten we. Nog geen muziek, wel al een klein podium op een festival tot onzer beschikking,” lacht hij. “Dat zorgde er wel voor dat we verplicht waren om er werk van te maken. Intussen hebben we al op het Theaterfestival gestaan en in de Robot in Gent. In mei staan we op Nightshift in De Studio in Antwerpen. Dus het wordt opeens best wel echt.”

60% minder?!

Wie Mitch volgt op social media, zal snel merken dat hij heel begaan is met de cultuurbesparingen. “Toen ik hoorde dat de regering zoveel gaat besparen op cultuursubsidies, zat ik net aan het einde van mijn tour als stagiaire bij Hof van Eede. Ik stond op het punt om zeven voorstellingen van drie verschillende stukken te spelen op vier dagen tijd. Ik wist dat ik doodmoe ging zijn bij afloop, maar keek er al enorm lang naar uit. Door het nieuws dat insloeg als een bom, kwam dat alles in een totaal ander licht te staan. Op een of andere manier voelde het alsof ik voor de laatste keer zou spelen. Volgend jaar is het misschien voorbij, dacht ik. Dat vind ik zo’n heftige gedachte.”

“Voor ik het wist, zag ik mezelf voor het parlement staan schreeuwen”

“Daar bovenop voel ik ook een grote angst voor alle jonge mensen om me heen die stuk voor stuk zo’n schone dingen maken, en die misschien niet meer zullen kunnen verwezenlijken. Dat maakt me echt diep ongelukkig. Voor ik het wist zag ik mezelf voor het parlement staan schreeuwen. Het lijkt alsof ik word verplicht om af te studeren als activist. Hoe absurd is het dat ik moet staan strijden voor een sector waar ik nog aan het instappen ben? Ik kan me niet voorstellen met wat voor cynische gedachtes jongeren nu aan hun eerste jaar drama moeten beginnen hier op school. Verschrikkelijk. Het is belangrijk om nu te blijven maken en spelen en te laten zien hoe actief onze sector is.”

“Na de vijf jaar dat ik hier op school heb gezeten, voelt het echt aan als het einde van een tijdperk. Ik heb geleerd mezelf serieus te nemen als acteur. Ergens heb ik enorm veel goesting om klaar te zijn met studeren, want dat stopt ook ergens natuurlijk. Aan de andere kant lijkt die veilige haven die het KASK voor mij heeft gevormd, weg te vallen. Nu moet je opeens ook met de zakelijke kant van een voorstelling bezig zijn, en al kunnen zeggen wat je in het voorjaar van 2021 wilt maken. Heel spannend allemaal, maar ik heb er ontzettend veel zin in.”

Schoonheid (c) Leontien Allemeersch
Schoonheid (c) Leontien Allemeersch
Hier kan je Mitch aan het werk zien binnenkort:
09 januari 2020
TessJacobs

'Als de wereld begrijpelijk was, zou er geen kunst bestaan' - Camus

Gerelateerde tips