Line in Noorwegen: een warm hart in een koud land

"Er is maar één gratis bus in Oslo: die rijdt naar Ikea."

Pieter

Line geeft je nog snel drie Noorse zinnen mee om te overleven in Oslo.

© BILL

Line Willaert (21) studeert deze zomer af als leerkracht kleuteronderwijs aan de UCLL. Tijdens haar laatste jaar ging ze via een Erasmus-programma op uitwisseling naar Oslo. Lees verder als je wil weten hoe het is om te leven, studeren en daten in de frisse, Noorse stadsjungle. 

Waarom Noorwegen? 

Line: “Ik wilde absoluut een semester weg uit België en niet per se naar een tropische bestemming. Het onderwijs in Scandinavië heeft een bijzonder goede reputatie. Als leerkracht in spe leek het me dan ook interessant om dat aan den lijve te ondervinden. Zo'n ervaring kan alleen maar verrijkend zijn. Ik leerde mezelf er in elk geval op een andere manier kennen en ben als mens gegroeid.” 

"Noorse mannen zijn geen Don Juans. Op feestjes verwachten ze dat vrouwen op hen afstappen."

Wat was je eerste indruk van Oslo? 

“Het leven is er een pak duurder dan bij ons. Voor een pintje betaal je makkelijk een euro of zeven. Ik hou ook van kaas, maar dat kon ik me simpelweg niet dagelijks permitteren. Gelukkig had je regelmatig kortingen bij Rema 1000, de Scandinavische versie van onze Aldi. Ook bussen waren prijzig, behalve ééntje: de dag van mijn aankomst trok ik onmiddellijk met de gratis bus naar Ikea om mijn kamer te vullen.”

“Een nachtje stappen verloopt er ook anders dan bij ons. Alle discotheken sluiten om klokslag halfdrie, en na 18u verkopen de nachtwinkels geen alcohol meer. Wel handig: Noorse mannen zijn geen grote Don Juans. Het is er de gewoonte dat je als vrouw op iemand afstapt wanneer je geïnteresseerd bent. Je kan dus perfect een hele nacht uitgaan met vriendinnen zonder constant zatlappen te moeten afwimpelen. Nochtans leerde ik er de liefde van mijn leven kennen, een jongen uit Nederland.” 

"Het noorderlicht is adembenemend, al had ik het bijna gemist. Ik liep net buiten, omdat ik dringend naar het toilet moest."

Grootste blunder? 

“Onze trip naar Tromsø. Door een staking van het luchtvaartpersoneel moesten mijn vrienden en ik last minute opnieuw tickets kopen. Bleek later dat die vierhonderd euro kostten in plaats van veertig! Maar we hebben wél het noorderlicht gezien, en het was prachtig. Ik had geluk: we zaten al uren binnen te wachten, tot ik moest plassen en daarvoor door de sneeuw langs buiten moest. Door mijn kleine blaas kwam ik dus net op tijd voor het noorderlicht (lacht).” 

Hoe is je Noors? 

“Ik volgde een intensieve cursus Noors. Het is een moeilijke taal, maar ik kan me wel behelpen. Eens je door hebt hoe de klanken werken, klinkt het al heel wat minder als Chinees. Het was wel moeilijk om “echte Noren” te leren kennen. Als volk zijn ze vrij gereserveerd en teruggetrokken. Bovendien woonde ik in een gebouw met haast enkel andere buitenlandse studenten.”

Is het onderwijs echt zo goed in Noorwegen? 

“Dat is een moeilijke. Ik liep stage in een kleuterschool, en de manier van werken is heel anders dan hier. Leerkrachten laten de kinderen vrijer, de nadruk ligt meer op persoonlijke ontwikkeling dan op leerplannen. Als de schoolbel gaat, zit de werkdag van de juf er helemaal op: er is geen voorbereiding voor de volgende dag.”

"De docenten aan de hogeschool waren strenger, maar ook gemoedelijker dan in België."

“Het hoger onderwijs is gelijkaardig: examens zijn meer een gezellig gesprek met de docent dan een vreselijke beproeving. Je krijgt ook veel meer pauzes tijdens de lessen. Al zijn ze er ook wel streng, bijvoorbeeld wanneer je te laat komt."

"Toen ik aankwam, kreeg ik onmiddellijk een weekplanning met uitstapjes en etentjes die de school voor mij en de andere buitenlanders had uitgestippeld. Hierdoor kende ik al op mijn eerste dag in Noorwegen een heleboel mensen. Ik was uiteraard positief verrast door die enorme gastvrijheid. Een godsgeschenk, wanneer je in een wereld terecht komt waar je niemand kent en de taal niet spreekt. Ik voelde me meteen helemaal welkom.”