"Het is niet erg als mensen een andere betekenis uit mijn gedichten halen als ik."

Jong Talent: Charlotte Van den Broeck

Katelijne

We ontmoeten Charlotte (25) in Antwerpen, op de achtergrond is het ritmisch gedreun van een handvol wasmachines te horen. We bevinden ons in WASBAR, een verrassende combinatie van wasverzachter en verkoelende drankjes. Even verrassend zijn Charlottes gedichten, die met Kameleon een stevig debuut voorstelde.

Charlotte Van den Broeck: “Kameleon is een debuut en daarom nog voorzichtig op sommige vlakken. De bundel gaat over de schijnbare naïviteit van vrouwen en heeft iets speels, seksueels en melancholisch. Dat speelse zit vooral in het eerste deel, "Het rode kruis op de schatkaart", dat over een naïeve zoektocht gaat. Als kind wil je graag de kennis van volwassenen bezitten. Ikzelf kon me nooit voorstellen dat ik eenentwintig zou zijn, specifiek die leeftijd was voor mij ondenkbaar."

"Het volgende deel heet "Discovery Channel" en gaat over de ontdekking van seksualiteit. "De oorsprong" is de titel van de derde cyclus, waarin de verhouding met de moederfiguur wordt onderzocht. Het is een soort van achterwaartse zoektocht.”

“Een vrouw hoopte dat het toch nog allemaal zou goed komen met mij.”

"Ik vind het niet erg als mensen niet dezelfde betekenis uit mijn gedichten halen als ik. Het zou wel erg zijn als ik zelf niet zou weten wat ik bedoel, maar dat is nog nooit gebeurd (lacht). Ik wil dat mijn werk de mensen raakt, iets bij hen oproept. Eigenlijk kunnen reacties op je werk nooit negatief zijn, een reactie impliceert dat ze het gelezen hebben en ermee bezig zijn. Ik laat me niet langer door kritiek raken, kritiek opent een gesprek."

"De meest bizarre reactie op mijn werk kwam van een man die me vertelde dat zijn vrouw mijn gedichten prachtig vond, maar ze had eraan toegevoegd dat ze hoopte dat het toch allemaal goed zou komen met mij. Als ik gedichten voordraag op het podium krijgt dat een theatrale context. Omdat ik steeds vanuit mezelf probeer te spreken, creëert dat een zekere kwetsbaarheid, waardoor sommige mensen de droefheid die in mijn gedichten zit aan mij op dat moment toeschrijven. Maar het is allemaal goed gekomen met mij (lacht).”


“Schrijven is een eenzaam beroep.”

"Schrijven en voordragen hangen voor mij onlosmakelijk samen. Wanneer je je gedichten voordraagt, krijg je reactie en dat heb je nodig. Je brengt je werk aan de man en geeft het zichtbaarheid. Schrijven is een eenzaam beroep, voordragen brengt je in contact met collega’s en lezers en trekt je uit die eenzaamheid. Je hebt natuurlijk ook werk nodig om voor te dragen, dus het schrijven komt op de eerste plaats."

"Dat mensen zo aandachtig naar je werk luisteren, is gewoon zalig (lacht) en heel erg mooi. Het doel is om je poëzie tastbaar te maken en om begrip te doen opbrengen. Lezen en schrijven zijn een vorm van communicatie, maar live wordt alles tastbaar. Er krimp iets als je voordraagt en er ontstaat een soort spanning, of soms ook niet (lacht)."

"Ik ken al mijn gedichten uit het hoofd. Het is leuk om ze steeds bij je te hebben. Als je gedichten goed kent, ga je er speelser mee om, terwijl op papier alles statisch blijft. Het kan dat er eens een voegwoordje verandert omdat het beter in de mond ligt, maar mijn gedichten herschrijf ik niet. De gedichten uit Kameleon ben ik ondertussen al een beetje ontgroeid, toch blijf ik achter mijn werk staan. Op het moment dat de bundel uitkwam, klopte het plaatje.”

“Die ruimte om te mislukken heeft me veel deugd gedaan.”

"Mijn nieuwe bundel Nachtroer zal donkerder zijn en is vernoemd naar een nachtwinkel. In de bundel zit een gedicht, getiteld Dorst, waarop ik erg trots ben. Het is niet het allerbeste gedicht, maar het leeft. Wanneer ik het voorlees, voel je de stuwkracht die ik ervaarde tijdens het schrijven. Inspiratie voor het gedicht vond ik in een Parijs café, dat voor de helft bezaaid was met blokken en waarin kinderen speelden. Het gedicht werd uiteindelijk zes pagina’s lang en gaat over de pogingen die je onderneemt om jezelf los te maken van iets.”

"Mijn debuut kwam uit toen ik bezig was met mijn opleiding Woordkunst in Antwerpen. Het is een opleiding met veel werkdruk en de beoordelingen kunnen pittig zijn. Maar die ruimte om te mislukken heeft me veel deugd gedaan. Het is goed om te beseffen dat ik nog veel moet leren, dat ik nog niet alles kan. Schrijven is mijn droomjob, gelukkig heb ik nog over niets anders moeten nadenken."

 

Charlotte Van den Broeck stond deze week op TAZ met gedichten uit haar debuut en nieuw werk.