"Ik hoop dat de mensen de neiging hebben het haartje weg te vegen"

Boek: Dagboek van Marie

Auteur: Lize Feryn

Elien Devillé

Foto’s voor "Ik hoop dat de mensen de neiging hebben het haartje weg te vegen"

Dagboek van Marie

Lize Feryn lijkt wel alles te kunnen. Acteren, zingen, defileren én schrijven. In haar boek Dagboek van Marie schrijft ze het verhaal van haar personage in de fictiereeks In Vlaamse velden neer. 

Wanneer je de serie bekijkt, herken je het dagboek meteen. Het heeft dezelfde kaft en een deel van de inhoud komt je ook bekend voor. "Het dagboek komt erg overeen met de reeks. Ik moest bij het schrijven gewoon de scènes herbeleven en neerschrijven wat ik toen voelde en dacht", zegt Lize Feryn. "Maar ik vond het toch moeilijk om steeds rekening te houden met spanning en de opbouw. Hoewel ik vind dat je daar bij een dagboek minder rekening mee moet houden."

Prachtige lay-out

Het boek staat vol tekeningen, ingeplakte foto's en gedroogde bloemen. De tekeningen maakte ze zelf en ook de bloemen heeft ze zelf gedroogd. Ze probeerde het dagboek er zo authentiek mogelijk te laten uitzien. "Ik hoop dat de mensen de echtheid van het dagboek appreciëren. Bijvoorbeeld dat sommige tekeningen zijn doorgedrukt op een andere pagina. Dat is geen drukfout, maar een weloverwogen beslissing om het er zo authentiek mogelijk te laten uitzien." 

Je merkt dat er erg over de lay-out is nagedacht, dat het niet eventjes snel in elkaar is geflanst. "Wat ik het leukst vind zijn die kleine krabbeltjes of een haartje of vlekje die het dagboek slordiger maken. Zo irritant echt. Ik hoop dat de mensen de neiging hebben om het haartje weg te vegen."

Schrijfster, maar geen schrijfster

In de serie verandert Marie van een naïef meisje naar een volwassen vrouw en dat is ook te merken in het dagboek. "Met het schrijven was het in het begin ook heel onwennig. Je merkt dat de eerste pagina's enkel korte stukjes zijn. Op het einde werden het langere stukken en durfde ik al wat meer zijwegjes nemen."

Ook in de tekeningen merk je dat Marie een evolutie doormaakt. "Ik heb geprobeerd ook daar duidelijk te maken dat Marie in die paar jaar tijd is veranderd.  Als je ergens op de eerste pagina's het zelfportret van Marie als dokter vergelijkt met het zelfportret op de laatste pagina, zie je een groot verschil. Marie is ook in haar tekeningen volwassen geworden."

"Ik was erg zenuwachtig toen de mensen het boek begonnen te lezen. Dat is ook ergens normaal, want het voelt als mijn persoonlijke dagboek. Niet met wat ik zelf heb meegemaakt, maar wel mijn gedachten, reacties en gevoelens. Daarin zie je ook dat ik geen schrijfster ben, denk ik. Ik bezit de kunst niet van het neerpennen van iemands anders gedachten." Als het aan ons ligt mag er absoluut een tweede boek komen. "Misschien ooit. Ik heb dat schrijven echt graag gedaan, maar ik voel me geen schrijfster."

Spoileralert

Let wel op. Het boek verraadt veel over wat er nog in de serie zal gebeuren. Als je liever niet weet hoe het verder verloopt, wacht je beter tot na komende zondag, wanneer de laatste aflevering van het scherm rolt.