Wat zit er in de boekenkast van Eline?

De boeken achter de reporter

Eline

Reporter Eline dook in haar boekenkast en deelt haar grootste liefdes. Van jeugdsentiment tot vuistdikke klassiekers. 

Golden Oldie

Hoewel het boek nog niet zo oud is, is Paravion (2003) voor mij nu al een gouwe ouwe. Ik weet namelijk zeker dat ik het binnen vele jaren nog steeds met bewondering zal lezen. Eerlijk toegegeven: de eerste keer dat ik de roman las, begreep ik er niet veel van, maar enkele jaren later ging het literaire universum van auteur Hafid Bouazza voor me open. Zijn magnifieke beeldtaal en de manier waarop het verhaal doordrongen is van spiegelingen, maken van Paravion zoveel meer dan een boek over emigratie. 

Voorleesfavoriet

Net voor het slapengaan, waren Vos en Haas (1999) vroeger mijn beste vrienden. Hun dagelijkse avonturen die ze samen met buurman Uil in het bos beleven, deden me meteen wegdromen. De humor waarmee Sylvia Vanden Heede elk kort verhaaltje uitwerkt, kan ik ook vandaag nog appreciëren. Als Vos en Haas in de boekenkast van mijn babysitkindjes staat, lees ik met plezier vijf minuten langer voor. 

Mijn andere ultieme favoriet: Pippi Langkous (1945). Met deze roodharige rebel weet je nooit wat je te wachten staat. Astrid Lindgren creëerde een universum dat voor elk kind wel heel erg in de buurt komt van Utopia. Op jezelf wonen in een villa (niet zomaar een villa trouwens, maar wel een met de geniale naam Kakelbont) met een paard op je veranda en een limonadeboom. Wie zegt daar nee tegen? Ook op Pippi’s vliegende bed (gedaan met half-slapend de trein nemen) ben ik nog steeds jaloers. 

Illustraties 

Matilda (1988) van Roald Dahl is een boek dat ik ettelijke keren na elkaar gelezen heb. Niet alleen het verhaal, over een briljant meisje dat het heft in eigen handen neemt, maar ook de tekeningen van Quentin Blake fascineerden me. Zijn illustratie maakt Juffrouw Bulstronk nog angstaanjagender dan Roald Dahl haar beschrijft. Ook in andere boeken van Dahl, zoals Sjakie en de chocoladefabriek of De GVR, verrijkt hij de verhalen met zijn bijzondere tekenstijl. Blakes voorstelling van Willy Wonka spreekt alvast meer tot mijn verbeelding dan de filmversie van Johnny Depp

In een andere taal 

Sisyphus, Freud en Shakespeare. Deze namen klinken je ongetwijfeld bekend in de oren. Maar ken je ook hun echtgenotes? In haar dichtbundel The World’s Wife (1999) vertelt Carol Ann Duffy het verhaal achter verschillende bekende figuren uit de geschiedenis en mythologie vanuit een vrouwelijk perspectief. Wat vindt Mrs Aesop bijvoorbeeld van de fabels van haar man? En wat denkt Pilate’s Wife werkelijk over haar echtgenoot? Duffy’s gedichten zijn humoristisch en verhalend, waardoor ze heel toegankelijk zijn. Mijn persoonlijke favoriet: Mrs Midas

Nog een Engelstalige must-read: Never Let Me Go (2005), geschreven door Kazuo Ishiguro. Terwijl verteller Kathy herinneringen ophaalt aan haar schooltijd op het internaat Hailsham, heb je als lezer al snel door dat er iets niet pluis is. Op een subtiele manier wordt langzaamaan een groot geheim ontrafeld. Never Let Me Go is een ontzettend rake schets van vriendschap en kwetsbaarheid.  

Op het witte doek 

Begin maart ging de verfilming van Tom Lanoyes roman Sprakeloos (2009) in première. Met acteurs als Viviane De Muynck, Stany Crets en Marie Vinck in de hoofdrollen en muziek van Jef Neve kon de film rekenen op een topcrew. Toch spraken Vlaamse recensenten maar lauwtjes over de film. Het boek, daarentegen, is volgens mij een van de beste uit ons taalgebied. 

In Sprakeloos beschrijft Lanoye hoe zijn moeder, een gepassioneerd amateurtoneelspeelster, haar taal verliest. Dat proces verweeft de auteur met zijn jeugdherinneringen uit Sint-Niklaas, de relatie met zijn broers en vader, zijn liefdesleven en het engagement als schrijver. Het resultaat is een ontroerend, meeslepend verhaal waarin drama en humor elkaar opzoeken. De laatste zinnen uit de roman geven me nog steeds kippenvel.  

Mee naar een onbewoond eiland 

De Gebroeders Karamazov (1880) van Dostojevski staat me al een tijdje aan te gluren vanuit mijn boekenkast, maar bleef tot nu toe ongeopend. Met zijn meer dan 900 pagina’s is deze Russische klassieker over een complexe gezinsdynamiek een behoorlijk lijvig werk, dus leesvoer genoeg om dagen op een onbewoond eiland door te komen. 

Meer snuisteren in de boekenkasten van BILL-reporters? Hierzo