Wij zochten de rode draad in de geschifte wereld van Haruki Murakami

Kafka op het strand, Opwindvogelkronieken, 1Q84

Maxime De Ruyck

Zeg 'Haruki Murakami' en je bedoelt eigenlijk 'geschifte surrealistische toestanden.' De Japanse schrijver excelleert in romans over kleurloze dertigers wiens rustig leventje overhoop gehaald wordt door een pratende kat.

1Q84

Murakami neemt het niet nauw met natuurwetten of simpele astronomische principes zoals 'er is maar één maan.' Maar twee manen is verre van het meest geschifte in de 1Q84-trilogie.   

Tengo, een dertiger met een rustig leven, wordt de copywriter van Fuka-Eri. Dat is een literair wonderkind met zware dyslexie. Het meisje staat op het punt om een prestigieuze schrijfwedstrijd te winnen met haar verhaal over een sekte. En dat is dan meteen het einde van Tengo's rustige leven. Want de sekte lijkt maar al te echt te zijn en had graag met Tengo een hartig/moordzuchtig woordje gewisseld over hun publicatieveto. 

Sean Connery-fetisj

Aomame heeft dan weer allesbehalve een rustig leventje. In opdracht van een rijke weduwe doodt ze mannen die vrouwen mishandelen. Ze benadrukt ook graag dat ze valt op mannen wiens schedels lijken op die van Sean O'Connery. Kan boeiende Tinderbio's opleveren, nee? 

Wanneer ze op aandringen van een taxichauffeur met uitgebreide kennis van klassieke muziek door een tunnel kruipt, komt ze er al snel achter dat ze niet in de gewone Melkweg beland is. In plaats van te freaken, accepteert ze dat  er twee manen aan de hemel staan. Haar nieuwste toekomstige slachtoffer is een sekteleider. Geheel toevallig dezelfde die Tengo naar het leven staat.

De liefde van je leven?

Maar parallele universums en Sean Connery-fetisjen, daar kun je nog in meegaan. Het vreemdste is dat Tengo en Aomame als kinderen bij elkaar in de klas hebben gezeten. Voor een heel kort moment hielden ze elkaars hand vast en dat was genoeg om voor beiden te beseffen dat ze de liefdes van elkaar levens zijn. Probeer maar te verzinnen hoe je liefdesleven eruit had gezien als de kleuter met wie je soms hand in hand liep, de liefde van je leven bleek te zijn.

 

De Opwindvogelkronieken 

Wil je graag een rustig leven? Neem dan deze raad ter harte: neem geen kat in huis.

Toru, het hoofdpersonage van De Opwindvogelkronieken kan ervan meespreken. Wanneer zijn kat Noburu Wataya ervanonder muist, neemt ook zijn vrouw Kumiko de benen. Komt er ook nog eens bij dat hij zonder werk zit en niet bepaald vooraan stond toen de ambitie werd uitgedeeld. 

Ongewenste telefoontjes 

Hij krijgt de excentrieke zusters Kreta en Malto Kano op zijn dak. De ene is een orakel, de andere een voormalige prostituee. Veel helpen doen de dames niet, hem opbellen net wanneer hij  spaghetti staat te maken des te meer.

Van ellende besluit Toru een paar dagen te bivakeren op de bodem van leegstaande waterput van een verlaten huis in de buurt. Dat is uiteraard het eerste wat je doet wanneer je kat en echtgenote met de noorderzon zijn verdwenen. In zijn droom is de put een toegang tot een hotelkamer waar een onbekende vrouw op hem wacht. Wanneer hij terug naar huis gaat, heeft hij een mysterieuze blauwe vlek op zijn gezicht met geneeskundige krachten. 

Moraal van het verhaal: let op de kat en de echtgenote let op zichzelf.

Kafka op het strand

Niemand in Murakami's universum lijkt er een hartverwarmende relatie op na te houden met zijn ouders. De vijftienjarige Kafka heeft zijn moeder en zus nooit gekend. Zijn vader is een stuurse kunstenaar die voorspeld heeft dat zijn zoon hem zal vermoorden en een relatie zal krijgen met zijn moeder. 

Oedipus, die ja. 

Bosgeesten?

Kafka neemt de benen en komt terecht in een bibliotheek. Daar sluit hij vriendschap met de eigenwijze bibliothecaris Oshima en de mevrouw Saeki, de directrice. Het leven gaat zijn rustige gangetje, tot Kafka wakker wordt in een plas bloed die niet van hem is. Oshima neemt hem mee naar een hut in een mysterieus bos om onder te duiken.

 

Mysterieus als in 'er lopen nog soldaten van de Tweede Wereldoorlog rond die geen dag verouderen en nog steeds denken dat het oorlog is.'

Alles is de schuld van katten

Gek genoeg? Ho maar, ook deze keer zitten de katten er voor iets tussen. De oude man Nakata heeft aan een ongeluk in een jeugd een zwakbegaafd brein overgehouden. Zijn ware talent is met katten praten. Een kattenmoordenaar lijkt toe te slaan en dat kan hij niet over zijn kant laten gaan. Hij doodt de kattensadist en verwerft daarbij magische krachten, zoals het weer controleren. Geestig als hij is, vindt hij het leuk om vis te laten regenen.

Maar alle gekheid en sprekende katten op een stokje. Murakami heeft als geen ander de gave om je te hypnotiseren met zijn bizarre gedachtenkronkels. Je moest al in de bibliotheek staan voor de literaire what the hell rollercoaster van je leven!