ZINK [BILL Award 2018]

Niet het 30ste element in de tabel van Mendeljev, maar het schrijverscollectief uit Antwerpen

Eline Eerdekens

STEM OP JOUW FAVORIET & WIN EEN MUSEUMPAS <

ZINK - bezink, bezinksel, ink, inkt… Achter de naam hoef je niet veel te zoeken, die is gewoon catchy. Als kunstcollectief tast ZINK de spankracht van de literatuur af. Nu met een tijdschrift, platform en kunstenfestival, maar voor de toekomst ligt dat volledig open. Een gesprek over hoe je best de eenzaamheid van het schrijven en het suffe imago van de literatuur doorbreekt.

"In plaats van je strijd om ergens te geraken alleen te voeren, kun je dat samen doen. Zo wordt schrijven iets heel dynamisch, in plaats van iets eenzaam."

Waarom hebben jullie ZINK opgestart?

Carlijne (23): ‘Bijna iedereen van ZINK komt uit de opleiding Woordkunst op AP Hogeschool. In deze opleiding traden we met podiumkunst vaak naar buiten. Diezelfde mogelijkheden om geschreven output openbaar te maken, waren er niet. Uit die nood is het tijdschrift ontstaan.’ 

Yelena (21): ‘En het is ook gewoon fijn om een collectief op te richten. Schrijven kan soms eenzaam zijn. In groep is dat toffer.’ 

Lennert (24): 'Schrijven is inderdaad iets heel individueels. Je haalt net energie uit samenwerking met anderen door veel ideeën uit te wisselen. In plaats van je strijd om ergens te geraken alleen te voeren, kun je dat samen doen. Zo wordt schrijven iets heel dynamisch, in plaats van iets eenzaam.'

ZINK bestaat uit het collectief, een tijdschrift, een platform en jullie organiseren bovendien evenementen. Is er een onderdeel dat prioriteit krijgt?

Jonathan (25):  ‘Het magazine en het platform zijn een voortvloeisel uit het collectief. Ze zijn gekomen uit de bedenkingen en behoeftes die naar boven kwamen, wanneer we met de groep dingen uitprobeerden.'

Yelena: ‘Inderdaad, het collectief is de basis van wat we zijn. Van daaruit maken we alle dingen.’

Arno (21): ‘En het werkt ook trapsgewijs. Het collectief is het hart van ZINK, van waaruit we een magazine uitbrengen. Door het magazine en door de ondersteunende evenementen die we organiseren, ontstaat er een platform voor jonge schrijvers.’ 

Lennert: 'Het collectief is dus echt de manier van werken. Ik kan me voorstellen dat we op een dag besluiten om één van die dingen af te bouwen, maar dan wel verder gaan met het collectief in andere richtingen. Dat samenwerken is heel eigen aan ons en dat is ook hoe we begonnen zijn. Het collectief - dat is ZINK.' 

"Ik denk dat er veel jonge schrijvers zijn, maar dat ze niet goed weten waar ze naartoe moeten met hun tekstmateriaal." 

Waarom wilden jullie met ZINK een platform uitbouwen?

Yelena: ‘We schreven graag en we hadden veel teksten, maar niemand kon die ergens lezen. Dus dachten we zelf een tijdschrift te organiseren. Eerst was dat klein, maar we zijn steeds meer gegroeid. Nu betrekken we er ook andere schrijvers bij.’   

Arno: ‘Ik denk dat er veel jonge schrijvers zijn, maar dat ze niet goed weten waar ze naartoe moeten met hun tekstmateriaal.’ 

Carlijne: ‘Er zijn wel platforms voor jongere artiesten, maar er is een groot gat tussen platforms voor echte beginnelingen en grotere makers. Daartussen is er vaak niet veel om je werk in te tonen.’

Jonathan: ‘Met ZINK wouden we zo’n tussenplek creëren voor jonge schrijvers. Om hen hun weg te helpen vinden in de literaire wereld.’ 

 

"Literatuur heeft soms een beetje een suf imago. Door zo’n feest te maken van ons tijdschrift, tonen we dat we niet alleen maar schrijvers zijn die binnen zitten."

Jullie organiseren ook De Langste Dag, een soort kunstenfestival in de zomer. Wat doen jullie daarmee?

Aaron (22): ‘Het eerste magazine die we maakten, kwam uit in maart 2017. Na deze publicatie was het lang stil. De Langste Dag is toen ontstaan als teken van leven. Om aan te geven dat ZINK niet eenmalig is. We dachten dat het goed zou zijn om iets te organiseren op korte tijd, waar geen lange voorbereidingsperiode aan vooraf ging. Zo kwamen we op het idee om een magazine te maken in 24 uur tijd, in combinatie met een festival.’

Danny: ‘Op dit festival nodigden we veel verschillende kunstenaars uit. We sloten iedereen voor 24 uur op om hun kunst te maken. Zo zijn er radioprogramma’s gemaakt, teksten geschreven, performances gespeeld…’  

Carlijne: ‘En we maakten ook een magazine op 24 uur. Gedurende de 24 uur dat we de schrijvers op De Langste Dag opsloten, werkten ze aan teksten. De redactie gebeurde ook in deze 24 uur. Dat is intensief, maar ook heel leuk want het levert totaal ander werk op, dan als je het zou schrijven over een langere periode.’

Danny: ‘Alles gebeurt op een heel korte tijd. Dat is gek want we beginnen twee uur op voorhand met printen en moeten op dat moment vaak nog beginnen met vormgeven. Dat resulteert in situaties waar we om 6u ‘s ochtends de teksten aan het corrigeren zijn, en die dan terug moeten zenden naar de schrijvers, die op dat moment aan het slapen zijn.’

Yelena: ‘Het is ook een manier om het tijdschrift open te breken. Literatuur heeft soms een beetje een suf imago. Door zo’n feest te maken van ons tijdschrift, tonen we dat we niet alleen maar schrijvers zijn die binnen zitten.’

Arno: ‘En het is een moment om even stil te staan bij wat we juist doen als magazine. Om na te denken over hoe we het meer kunnen openbreken, disciplines mixen en nieuwe genres ontdekken.’ 

"Er zijn veel interdisciplinaire projecten, maar vaak wordt dat geduid als “een dansvoorstelling met tekst”. We hebben blijkbaar altijd die hokjes nodig om te duiden in welke hoofddiscipline het zich omkadert."

Dat openbreken en mixen van disciplines, vinden jullie dat belangrijk?

Carlijne: ‘Mensen uit verschillende disciplines samen zetten om te zien wat daaruit ontstaat, is iets dat we momenteel graag doen.  Ik vind het interessant om te zien hoe ver je in die crossover tussen disciplines kan gaan. Om te zien hoe ver je die grenzen kan opentrekken en wat er in de ruimte daartussen zit. Er zijn veel interdisciplinaire projecten, maar vaak worden die dan aangeduid als bijvoorbeeld “een dansvoorstelling met tekst”. We hebben blijkbaar altijd die hokjes nodig om te duiden in welke hoofddiscipline het zich omkadert. Met ZINK ben ik op zoek naar hoe ver je dat zou kunnen doorbreken.’

Danny: ‘Daarnaast zijn we ook een gemengde groep. ZINK bestaat uit Nederlandse en Vlaamse schrijvers en er is een verschil tussen die taal. Het is tof om samen te zitten, want zo help je die verschillen uit de weg. En je creëert een soort van nieuwe schrijversgeneratie.’ 

"Het zou superfijn zijn om ZINK uit te bereiden en daarbij open te staan voor nieuwe vormen en ideeën. Om niet te hard vast te houden aan het magazine, of eender welke vorm."

Wat brengt de toekomst voor ZINK?

Yelena: ‘We zijn nu heel onafhankelijk. We kunnen vanalles uitproberen. Ik zou het fijn vinden als dit nog steeds kan, wanneer we groter zijn.’

Jonathan: ‘Ik denk dat het eigen is aan ons dat we eerder onszelf en de samenwerking met anderen willen ontwikkelen, dan een kwantitatieve groei.’

Lennert: 'Het is inderdaad niet in onze aard om lineair te zijn. Het lijkt me leuk om de toekomst van ZINK open te houden. Dat je over vijf jaar kunt terugblikken op een aaneenschakeling van projecten die allemaal inspirerend waren. Om voortdurend te bewegen en de mogelijkheid te hebben om in verschillende richtingen uit gaan.'

Arno: 'Het zou superfijn zijn om ZINK uit te bereiden en daarbij open te staan voor nieuwe vormen en ideeën. Om niet te hard vast te houden aan het magazine, of eender welke vorm.'

Jonathan: 'Inderdaad. We bouwen verder, maar welke vorm dat zal hebben, weten we niet precies.'

De BILL Award is terug. Hoog tijd om kennis te maken met de 10 belachelijk getalenteerde artiesten/kunstenaars die dit jaar om de prijs vechten. Check ze hier.

STEM OP JOUW FAVORIET & WIN EEN MUSEUMPAS <