#BILLAward2017 Carla Swerts: “In zekere zin ben ik een romantisch landschapskunstenaar."

BILL Award 2017

Camille Meeus

Carla Swerts // BILL Award 2017

Carla Swerts (25) studeerde illustratieve vormgeving aan PXL in Hasselt. Momenteel legt ze de laatste hand aan haar artistiek doctoraatsproject Woestijngetijden, waarin een ander beeld van het Midden-Oosten wordt geschetst, letterlijk en figuurlijk. Ze neemt ons mee op een reis door de Oriënt waar archeologie, het landschap en zintuigelijke waarnemingen de hoofdrol spelen.

Carla Swerts: “Veel mensen linken het Midden-Oosten met oorlog, terreur en onderdrukking door het beeld dat de media brengen. Er is echter zo veel meer dan deze eenzijdige kijk. Met mijn boek wil ik aantonen dat de zintuigelijke aspecten minstens zo bepalend zijn voor een plek. In een vreemde omgeving val je meer terug op je zintuigen, dit voelde ik sterk in de Oriënt. Zintuigelijke indrukken kunnen als compensatie dienen voor het geweld en de terreur. Ook Albert Camus schreef bijvoorbeeld over het getsjirp van de krekels dat even oorverdovend is als de oorlog in de straten.”

“Heimwee is niet noodzakelijk gelinkt aan je geboorteland. Je kan het ook voelen voor een vreemde plek.”

“Mijn fascinatie voor het Midden-Oosten is begonnen toen ik als archeologisch tekenaar meeging met opgravingen. Dat is een heel intens werk, aangezien je alles zeer gedetailleerd moet tekenen, dagen aan een stuk. Die grafische techniek kruipt zodanig in je vingers dat ze mijn manier van tekenen nog altijd beïnvloedt. Door met archeologen mee te gaan, leerde ik het Midden-Oosten kennen op een niet-toeristische manier. Al snel raakte ik verknocht aan zowel de mensen en cultuur als de woestijn en de palmbossen. Zo merkte ik dat je ook heimwee kan hebben naar een vreemde plek.”

“Istanboel is een stad die balanceert op twee continenten. Het is de stad waar Oost en West botsen, maar soms ook naadloos in elkaar overvloeien. Je voelt er veel vrijheid, net omdat die fel contrasteert met de onderdrukking die er ook aanwezig is. Niet alleen Oost en West botsen, ook heden en verleden strijden er voor de beste plaats. Het verleden dringt zich op op elke straathoek. Zo is elke eeuwenoude Ottomaanse fontein het huis van een dakloze. Deze invloed heb ik proberen te verbeelden in een reeks gravures van de stad."

“Als je in Turkije verblijft, merk je heel erg de invloed van Iran en de lokroep van het Oosten. In Iran voel je dan weer de aanwezigheid van Oezbekistan en zo lijkt die invloedssfeer steeds op te schuiven, het pad van de oude zijderoute achterna. In al die landen een gelijkaardig project rond de Oriënt uitvoeren, is mijn ideaal toekomstbeeld.”

“Ik vertrek als kunstenaar niet vanuit één thematiek, maar vooral vanuit mijn waarneming.”

“Mijn tekeningen hebben steeds een verband met de zichtbare omgeving. Ik vertrek van waarnemingen die dan worden geabstraheerd. In zekere zin ben ik een "romantisch landschapskunstenaar": ik teken nog steeds in de natuur, iets wat misschien not done is in deze tijd? (lacht) Verder haal ik mijn inspiratie uit literaire reisdagboeken. Veel schrijvers konden in de eerste plaats goed kijken en waren op die manier bijna beeldende kunstenaars. Ik heb tijdens mijn doctoraatsproject ook veel geschreven. Zo is taal voor mij ook een artistieke expressievorm geworden."

“Tekeningen met een sterke lichtheid zouden mijn handelsmerk kunnen zijn. Het licht in de Oriënt is zo fel dat contouren vervagen en alles lijkt op te lossen in het licht, waardoor je zwevende elementen krijgt. Die lichte, stijgende aspecten komen sterk terug in mijn kunstwerken. Daarnaast tracht ik ook spanning tussen twee beelden te creëren. Ik probeer weergaves krachtiger te maken door ze te combineren en te zoeken naar zowel zintuigelijke als vormelijke verbanden."

“De huid van een dode kameel die ademt door de wind. Een esthetische ervaring” 

“Dankzij mijn werk zie ik ook meer schoonheid in dingen die eigenlijk lelijk zijn. De esthetische ervaring van de huid van een dode kameel die toch lijkt te ademen door de wind. Of het problematische afval in het woestijngras dat toch mooi kan zijn met die felle kleuren.”

 “Ik waardeer heel erg de openheid en appreciatie voor mijn werk van inwoners uit het Midden-Oosten. Dat staat in schril contrast met de terughoudendheid van hier: "Jij gaat als westerling het Midden-Oosten verbeelden?". Het is blijkbaar nog altijd een ethisch gevoelig onderwerp waar niemand op zit te wachten.”

Nog tot 28/10 kan je Carla haar expo in Ciap bekijken. Ook haar boek Woestijngetijden is vanaf nu te koop.

>>  Stem op Carla als jouw favoriet voor de BILL Award 2017.

Stem en maak kans op filmtickets voor Logan Lucky of een reischeque van Connections t.w.v. 250 euro