#BILLAward2017 Öznur Öztürk: “Mijn identiteit is de basis van mijn foto’s.”

BILL Award 2017

Camille Meeus

Öznur Özturk // BILL Award 2017

De Belgisch-Turkse fotografe Öznur Öztürk (28) schreef zich zonder medeweten van haar ouders in om fotografie te gaan studeren. En dat loonde: in haar eerste jaar exposeerde ze al in C-mine, later volgden Z33, het Kunstenfestival en won ze in 2015 de Wanatoe-publieksprijs. BILL sprak met haar over de zoektocht naar een identiteit en de worsteling tussen twee verschillende culturen.

Öznur Öztürk: “Ik heb eerst Kantoor gestudeerd en mocht meteen beginnen werken op mijn stageplaats, wat mijn ouders geweldig vonden. Maar door deel te nemen aan een buurtwerkingsprogramma had ik de fotografiekriebel te pakken gekregen, dus leende ik geld bij mijn zus om een fototoestel en een laptop te kunnen kopen. Ik schreef mij stiekem in voor de master Fotografie en ben zo begonnen aan LUCA School of Arts in Genk. Ik ben niet goed met woorden, maar kan mij uitdrukken via beelden en dat vind ik heel erg belangrijk. Met elk nieuw project zie ik mezelf groeien.”

“Mijn identiteit is de basis van mijn foto’s, het is zoals het fundament van een huis.”

“Voor Europalia Turkije ben ik een maand naar Turkije getrokken. We verbleven in een echt boerendorpje waar je naar het toilet moest tussen de kippen. (lacht) Ik fotografeerde de omgeving, maar ook mijn grootmoeder die schizofrenie had. Zij is onlangs overleden, dus ik ben heel erg blij dat ik haar en een deel van haar leven nog heb kunnen vastleggen."

"Het belangrijkste op die reis was voor mij om mijn roots te achterhalen: weten waar ik vandaan kom, wat de waarden en normen van mijn ouders zijn. Mijn identiteit is dan ook de basis van mijn foto’s, het is zoals het fundament van een huis. Daar bouw ik op verder en zo sla ik de brug naar een bredere omgeving en de natuur.”

“Een moment dat mij erg heeft aangegrepen, was toen ik een bruid mocht fotograferen. In de Turkse cultuur wordt gezegd dat een vrouw haar familie in het wit verlaat wanneer ze gaat trouwen, en pas terugkeert, in het wit, als ze sterft. Dat laatste verwijst naar onze traditie om overledenen in witte doeken te wikkelen. Vanuit dat soort gebruiken ontstaan vaak mijn beelden en portretten.”

“Net zoals veel jongeren tijdens de puberteit had ik het erg moeilijk om mijn Turkse waarden te verzoenen met de Belgische gewoonten. Er wordt in beide werelden verwacht dat hun waarden en normen worden nageleefd en dat is niet altijd gemakkelijk. Dat schipperen tussen twee culturen heb ik bijvoorbeeld in mijn documentaire Lost verwerkt. Een tip voor jongeren die worstelen met hun identiteit: je leert hier beter mee omgaan naarmate je ouder wordt.”

“Ik wil dat iedereen in mijn foto’s zijn eigen verhaal kan ontdekken.”

“Het belangrijkste voor mij is dat toeschouwers zich kunnen identificeren met mijn beelden. En daarmee bedoel ik niet dat ze noodzakelijk hetzelfde verhaal zien. Als ik naar een tentoonstelling ga, lees ik de uitleg pas achteraf. Ik verzin eerst mijn eigen verhaal en lees naderhand pas de bijhorende teksten. Een eigen wereld creëren, dat is kunst voor mij.”

“Momenteel maak ik een nieuwe reeks met voornamelijk landschappen uit zowel Turkije als België. Ik vind het fijn dat de mensen niet kunnen zeggen in welk land een beeld precies gefotografeerd is. Normaal zijn mijn foto’s altijd overbelicht, maar deze reeks is volledig grijs, ik wilde echt donker gaan. Misschien heeft dat te maken met het dipje waar ik toen in zat.”

 “Aan de muur hangen tussen Koen Vanmechelen en Dirk Braeckman: een mooier compliment bestaat niet.”

“Een tijd terug ging ik een werk afleveren bij een koper thuis. Er hingen daar toen werken van onder andere Koen Vanmechelen en Dirk Braeckman. Op zo’n moment denk je echt: "Wauw, mijn werk komt hier ook tussen te hangen!". Hoewel hij niet expliciet gezegd heeft dat hij mijn werk mooi vond, is dit wel één van de mooiste complimenten die je kan krijgen.”

 “Als tijd en geld geen probleem vormden? Dan zou ik willen reizen, genieten en mensen leren kennen. ’s Morgens vroeg opstaan, ergens gaan zitten, liefst in de zon, en kijken hoe het licht verandert en de mensen bewegen. En dat allemaal fotograferen. Zo van die kleine dingen maken mij gelukkig.”

Check hier het werk van Öznur.

>>  Stem op Öznur als jouw favoriet voor de BILL Award 2017.

Stem en maak kans op filmtickets voor Logan Lucky of een reischeque van Connections t.w.v. 250 euro