Lieselotte Vloeberghs [BILL Award 2018]

'Misschien word ik ooit nog wel paardenfluisteraar.'

Pieter Claes

STEM OP JOUW FAVORIET & WIN EEN MUSEUMPAS <

Op Instagram dwaalt ze rond onder het pseudoniem omgilovehorsesandspirituality, maar in het echt is ze veel meer down to earth dan dat die naam doet vermoeden. Dat moet ook wel, om de Prijs van de Vrienden van het S.M.A.K. te kunnen winnen. Een gesprek met kunstenares Lieselotte Vloeberghs (24) over paardenfluisteren, kinderlijke naïviteit en de (al dan niet) helende kracht van engelen.  

Foto: Brecht Vissers 

Je naam op instagram is omgilovehorsesandspirituality. Wat heb je met paarden en het spirituele? 

Lieselotte Vloeberghs (24): 'Ik haal veel inspiratie uit literatuur, van romans tot spirituele zelfhulpboeken. Onlangs kocht ik een boek over hoe je kan communiceren met je beschermengelen. Langs de ene kant geloof ik daar volledig in - of doe ik heel erg mijn best om dat te doen - maar langs de andere kant kan je er alleen maar kritisch tegenover staan: wat het ene boek zegt, wordt door de volgende goeroe toch gewoon volledig van tafel geveegd.'

'Ik wil blijven zoeken naar nieuwe wereldbeelden en inzichten, om ze vervolgens weer van tafel te vegen.'

Je bent dus niet echt een spiritueel persoon? 

'Goh... Ik wou echt dat ik mezelf volledig kon verliezen in een bepaalde leer, dat ik er blindelings in kon geloven. Toch blijf ik altijd balanceren tussen geloof en scepticisme. Al vind ik spiritualiteit nooit bullshit: voor wie honderd procent gelooft in een reeks spirituele wetten, worden die vaak op een bepaalde manier realiteit. Als iemand denkt dat zijn dromen zijn uitgekomen dankzij zijn engelen, wie ben ik dan om te zeggen dat hij zich vergist? Er zijn weinig dingen krachtiger dan absoluut geloof.'

Foto: Lieselotte Vloeberghs 

Wat typeert jou als kunstenaar? 

'Ik probeer altijd te vertrekken vanuit een kinderlijke naïviteit, vanuit een permanente staat van verwondering. Mijn intentie is steeds om de dingen te begrijpen, maar tegelijkertijd ga ik niet op zoek naar de absolute waarheid. Ik wil blijven zoeken naar nieuwe wereldbeelden en inzichten, om ze vervolgens weer van tafel te vegen. Want 'de waarheid' hangt heel erg af van het tijdskader en de cultuur waarin ze wordt uitgesproken. Tegenwoordig heerst de wetenschap als oppermachtig orakel, maar vroeger luisterden mensen naar sprookjes of ontstaansmythes om de wereld te begrijpen.'

'Mijn ouders wilden dat ik illustratie ging studeren, want dat is tenminste nog een echte job. Pas in het derde jaar kwamen ze te weten dat ik tekenkunst volgde.'

Kan je uitleggen hoe je creatieve proces in elkaar zit? 

'Ik werk alleen maar wanneer ik echt de drang voel om te produceren. Soms teken ik maanden aan een stuk niet, soms weken zonder te stoppen. In die periodes lees ik heel veel en schrijf ik bepaalde woorden of zinnen op die me beroeren. Door die zinnen om te zetten naar tekeningen probeer ik de woorden beter te begrijpen. Ik neem ook voortdurend notities over dingen die me bezig houden. Daarmee begin ik dan te puzzelen. Ik werk zeer snel en associatief, het is een proces dat nooit volledig stopt.'

Foto: Lieselotte Vloeberghs 

Hoe oud was je toen je besloot om kunstenaar te worden? 

'Een concreet moment kan ik niet aanduiden, maar ik was wel een kind met veel verbeelding. Ik had geen keuze, aangezien mijn broertjes pas zijn geboren toen ik al twaalf was. Ook in de rest van de familie waren er geen andere kinderen. Dan tekende ik maar op mijn eentje en verzon ik mijn eigen spelletjes en verhalen.'

'Als een instituut als het S.M.A.K. zegt dat je goed bezig bent, stelt dat je familie natuurlijk wel een beetje gerust. Oef, het komt wel goed met haar.'

Hebben je ouders je altijd gesteund in je carrièrekeuze? 

'Tot op een zekere hoogte wel. Ze protesteerden niet wanneer ik kunsthumaniora ging volgen. Maar toen ik wou doorstromen naar het hoger kunstonderwijs, eisten ze wel dat ik voor illustratie koos, want 'dat is tenminste nog een echte job'. Enkel dan zouden ze mijn studies betalen. Nu, aan Luca Arts volg je in het eerste jaar sowieso tekenkunst en illustratie. Pas in het tweede jaar heb ik toen stiekem voor tekenkunst gekozen. Het heeft nog tot het derde jaar geduurd voor ze erachter kwamen.'

Foto: Lieselotte Vloeberghs @ S.M.A.K.

Hoe hebben je ouders dan gereageerd toen je De Prijs van de Vrienden van het S.M.A.K. won? 

'Ze waren uiteraard trots. Ik denk dat veel jonge kunstenaars moeite hebben om aan hun familie duidelijk te maken waarmee ze precies bezig zijn. Als een groot instituut zoals het S.M.A.K. dan zegt dat je goed bezig bent, stelt dat je familie natuurlijk wel een beetje gerust. Oef, het komt wel goed met haar (lacht).'

Voor we het vergeten: je had ook nog iets met paarden? 

'Die naam op Instagram is geboren uit een stom spelletje met vrienden. Je moest jezelf voorstellen met twee dingen waarvan je houdt. Bij mij waren dat dus spiritualiteit en paarden. Ik was het cliché Vlaams meisje dat haar kamer volplakte met paardenposters. De posters zijn ondertussen verdwenen, maar ik vind het wel nog steeds mooie dieren met een zekere symbolische kracht. Misschien word ik ooit paardenfluisteraar.'

De BILL Award is terug. Hoog tijd om kennis te maken met de 10 belachelijk getalenteerde artiesten/kunstenaars die dit jaar om de prijs vechten. Check ze hier.

STEM OP JOUW FAVORIET & WIN EEN MUSEUMPAS <