Lauwe apenstoofpot kan niet boeien

Rise of Planet of the Apes

Rupert Wyatt

Stefan

Lauwe apenstoofpot kan niet boeien

Als apen opeens slimmer waren dan wij, zouden we dan in een omgekeerde wereld terechtkomen? De vraag is interessant, het antwoord van Rupert Wyatt is dat niet. Wat begint als een boeiende reflectie op de gevolgen van onze daden, ontaardt in een middelmatige actiefilm met weinig inhoud.

Wetenschapper Will Rodman (James Franco) heeft een virus ontwikkeld waarmee hij de ziekte van Alzheimer hoopt te genezen. Nadat het experiment is stopgezet, neemt hij het laboratoriumaapje Caesar (Andy Serkis) onder zijn hoede. Al snel blijkt dat het virus Caesars intelligentie spectaculair heeft verhoogd.

Naarmate hij ouder wordt, komt Caesar steeds heftiger in conflict met zijn apenidentiteit en bijbehorende instincten. Wanneer hij zich niet meer kan beheersen, wordt hij opgesloten in een wrede apengevangenis. De mens, eens een bewonderde weldoener, is nu de slechterik geworden en Caesar organiseert een opstand die uiteindelijk tot de ondergang van het mensdom zal leiden.

Rise of the Planet of the Apes zoekt geen aansluiting bij de vorige films. Het is een eigentijdse visie op het oeroude thema “hoogmoed komt voor de val”. Wanneer de mens voor god probeert te spelen, loopt het gegarandeerd slecht af. Jammer genoeg vertaalt de film die boodschap erg letterlijk door de mond van de personages.

Norse apen, koele kikkers

Ook ons respect voor het dierenrijk wordt op de korrel genomen, maar met Caesar leven we nooit volledig mee. Want hoewel de apen prachtig geanimeerd zijn, loopt onze rebelse vriend het grootste deel van de tijd nors en onvriendelijk te kijken. Gezien de omstandigheden kan je het hem moeilijk kwalijk nemen – zit maar eens hele dagen in een hok van een paar vierkante meter – maar het gebrek aan andere emoties helpt niet om een menselijk personage neer te zetten. Ook Will komt ondanks zijn gedrevenheid niet veel verder dan koele kikker, en dat was niet de bedoeling.

Het grootste probleem van de film is echter dat een duidelijke richting ontbreekt. Nu eens wordt de relatie tussen mens en dier aangeraakt, dan weer de menswording van Caesar, maar niets wordt grondig uitgediept. Wanneer er op het einde ook nog een paar explosies worden bijgesleurd, is de relevantie helemaal zoek.

Op een paar duidelijke verwijzingen na heeft Rise of the Planet of the Apes weinig te bieden voor de liefhebbers van de originele films. Hij is ook niet sterk genoeg om op zichzelf te staan. De apen zijn een lust voor het oog, maar dat is helaas onvoldoende.