Onoverbrugbare identiteitscrisis

Abduction

John Singleton

Joshua

Onoverbrugbare identiteitscrisis

In de fabriek die Hollywood heet, lijkt het onderwerp identiteitscrisis nog steeds niet uitgeput. Voeg daarbij een gespierde hartenbreker, een onbeantwoorde liefde en ultramoderne spionagesystemen om bij Abduction uit te komen. Mét tegenwerkende Russen, uiteraard.

Nathan (Taylor - Twilight- Lautner) is een typische Amerikaanse tiener die doet wat de meeste jongens van zijn leeftijd doen: drinken, feesten, en videospelletjes spelen. Zijn overbuurmeisje, Karen (Lilly Collins), is het onbereikbare subject van zijn diepste gevoelens.

Op een doordeweekse dag worden ze, uiterst toevallig, ingedeeld in hetzelfde klasgroepje om een sociologisch getinte opdracht tot een goed einde te brengen. Tijdens de opdracht vindt Nathan een foto van zichzelf op een website met vermiste kinderen, waarna hij ongewild een reeks gebeurtenissen in gang zet.

Facebookmoordenaar

Doorheen de film probeert regisseur John Singleton (Shaft) de boog voortdurend gespannen te houden. Het gevolg is dat de intensiteit van het verhaal domineert op de menselijke ontwikkeling van de personages. Het merendeel van de cast roept weinig bekende associaties op, wat ten koste gaat van het inlevingsvermogen.Met vlagen weten enkele sterkhouders zoals Sigourney Weaver (Alien, Ghost Busters) nog de meubelen te redden, ook al lijkt het tevergeefse moeite te zijn.

Datzelfde gebrek aan empathie plaatst de film soms in een eigen identiteitscrisis. Zo dreigt überslechterik Kozlow (Michael Nygvist) op een gegeven moment om al Nathan’s vrienden te vermoorden…op Facebook. Flauwe humor, pijnlijk serieus, of staat Zuckerberg op de sponsorlijst?

Turbulente vlucht

Het verhaal is zeker geen Bourne Identity revisited, maar evenmin een slechte verdienste. Als je door het net der voorspelbaarheid kan kijken, tenminste. De spanningspieken wisselen zich af met momenten van laagtes, waardoor je enerzijds met kloppend hart aan het scherm bent gekluisterd, en anderzijds je afvraagt waarom ze niet meer uit het verhaal hebben gehaald. Genoeg materiaal om de platgetreden paden te omzeilen, maar Singleton besloot daar jammer genoeg anders over.

Abduction is een vlucht met de nodige turbulentie. De onoverbrugbaarheid tussen de film en het publiek, gecombineerd met een verhaallijn waarvan de essentie onaangeroerd bleef, resulteert in een resem gemiste kansen.

In plaats van verstomming, leverde het einde enkel de vraag "was het dat maar?" op. Maar niet getreurd. De Twilightfans hebben er toch maar mooi weer een film met Taylor Lautner bij om hun hoektanden in te zetten.