Sprankelend acteerwerk in Silver Linings Playbook

Silver Linings Playbook

David O. Russell

Bert

Sprankelend acteerwerk in Silver Linings Playbook

Het verhaal is vrij eenvoudig. Pat (Bradley Cooper) mag terug naar zijn ouders Pat Senior (Robert De Niro) en Dolores (Jacki Weaver) nadat hij in behandeling is geweest voor zijn bipolaire stoornis. Zijn huis en zijn job is hij kwijt, maar er rest hem nog een sprankeltje hoop om het goed te maken met zijn vrouw Nikki (Brea Bee), die hem eerder bedrogen heeft.

Daarvoor schakelt hij de hulp in van Tiffany (Jennifer Lawrence), die hij via vrienden leert kennen. Maar in ruil wil Tiffany, een meisje dat ze zelf niet alle vijf op een rij heeft, dat Pat haar danspartner wordt om zo mee te kunnen doen aan een wedstrijd. Dit wordt door regisseur David O. Russell prachtig verweven met een andere verhaallijn, waarin de vader van Pat (zelf iemand met een obsessief-compulsieve stoornis) een grote fan blijkt te zijn van de Philadelphia Eagles, één van de American Football-clubs die Amerika rijk is. Zo groot, dat hij al zijn geld er durft op te verwedden.

Acteren op een wolk

De acteerprestaties zijn ronduit subliem. Als zelfs een acteur als Chris Tucker degelijk staat te acteren, dan weet je dat het in orde is. Zo zijn er meerdere interessante nevenpersonages, zoals de zus van Tiffany, Veronica (Julia Stiles) en de dokter die Pat behandelt (Anupam Kher). De ouders van Pat worden prachtig gespeeld door Weaver en nog meer door De Niro. Het is leuk hem eindelijk nog eens wat meer serieus acteerwerk te zien doen.

De hoofdrollen zijn nog het interessantst: Cooper zet misschien wel zijn beste rol neer tot nog toe. Lawrence overtreft opnieuw zichzelf en is goed op weg om de nieuwe leading lady van Hollywood te worden, met een oscar voor haar rol als bewijs. Ze lijkt werkelijk alle rollen moeiteloos aan te kunnen. En dat op haar 22ste!

Bovenste plank

Deze film mag op visueel vlak dan misschien niet verbazen, voor de rest is het wel cinema van de bovenste plank. Russell laat niet alleen de verhaallijnen op een mooie manier samenkomen, hij heeft ook oog voor een fijnzinnige, gevoelige regie. De psychisch gestoorde personages Pat en Tiffany laten zich slechts enkele keren van hun slechtste kant zien, maar dat is net goed. Anders was het ook maar een hysterische boel geworden. De eerder ingehouden acteerprestaties, afgewisseld met die enkele uitbarstingen, vormen een combinatie die wonderwel werkt.

Deze rolprent was genomineerd voor acht Oscars (de meeste nominaties na Lincoln). Het is een dramedy van hoog niveau, met een gezonde dosis relativerende humor en een romantische wending. Het zou ons niet verbazen, mocht hij uitgroeien tot één van de beste films van het jaar. Waar blijft dat eindejaarslijstje?