"De beste films weten het persoonlijke universeel te maken"

Interview: Anthony Schatteman

Pieter

Met drie alom geprezen kortfilms op vier jaar tijd rijgt Anthony Schatteman (27) de uitnodigingen voor toonaangevende filmfestivals in binnen- en buitenland aan elkaar. Vorige week mocht de Gentse schlagerszoon nog Pinx Filmfestival openen, met zijn in glitterjurken en valse wimpers gedrenkte Dag Vreemde Man. Wij haalden Anthony de pieren uit de neus, onder andere over zijn unieke band met Vlaamse chansons uit de jaren negentig en de hedendaagse Mexicaanse keuken. 

Hoe alles begon: Titanic, Scream & de Soundmixshow 

Anthony: "Ik liep als kind al de hele tijd rond met een camera in de handen. Samen met de buurtkinderen nam ik mijn eigen films op, hoewel je het resultaat amper film kunt noemen. Mijn kennis van het concept 'montage' reikte niet verder dan simpelweg afwisselen tussen 'record' en 'stop' (lacht)."

"De eerste film die me echt bij de keel greep, was ongetwijfeld Titanic. Ik wou tot in het kleinste detail uitvissen hoe James Cameron die film in elkaar knutselde. Ik herinner me ook nog levendig mijn eerste kennismaking met Scream van Wes Craven. Ook zwaar van onder de indruk, tot op de de dag van vandaag." 

In Kus me zachtjes - de film waarmee je afstudeerde aan het KASK - volg je de zoon van een schlagerzanger en in Dag Vreemde Man speel je met de muziek van Ann Christy. Wat heb je met charmezangers? 

Anthony: "Mijn vader was in de jaren negentig redelijk succesvol als zanger (Johan Schatteman won samen met Myriam Couvreur de Soundmixshow met het nummer Amigos para siempre, nvdr.). Als filmmaker vertrek ik vaak vanuit mijn eigen ervaringen en identiteit, al betekent dat natuurlijk niet dat elke film die ik maak letterlijk over mij gaat. De showbizz is nu eenmaal een heel dankbaar en inspirerend onderwerp. De verborgen wereld achter de schermen, vol intriges en geheimen: daar kan je je als regisseur makkelijk in uitleven." 

"Ik maak geen films voor of over mezelf. Goede cinema vertrekt vanuit het persoonlijke, maar raakt bij elke toeschouwer aan het universele." 

Anthony: "Kus me zachtjes won in 2012 de Humo-prijs op het kortfilmfestival van Leuven. Daarmee viel er een enorme last van mijn schouders. Je hoopt uiteraard dat je met je afstudeerproject kan opvallen binnen je genre, dat er een publiek is voor wat je maakt. Want als regisseur maak je geen fim voor of over jezelf. Goede cinema vertrekt vanuit het persoonlijke, maar raakt bij elke toeschouwer aan het universele." 

Je zei in een interview dat Vlaanderen meer nood heeft aan pure queer cinema. Je schreef zelf ook twee thesissen over gender in film. Gaat je eerste langspeelfilm opnieuw in die lijn liggen? 

Anthony: "Ik werk inderdaad aan een scenario voor een eerste langspeler, en die gaat redelijk gay zijn, vrees ik (lacht). Qua stijl wordt het een vervolg op wat ik al maakte, met mijn eerste drie kortfims als voorstudie. Zonder al te veel te verklappen: het wordt een verhaal over de relatie tussen een veertienjarige jongen en een volwassen man." 

"Toch ben ik helemaal geen films beginnen maken met het doel om met op te werpen als dé gay-regisseur, of zoiets. Ik merk dat films als Carol, La Vie D'Adèle en A Single Man de laatste jaren langs alle kanten prijzen winnen, zowel in het alternatieve als het eerder commerciële circuit. Het zijn perfecte voorbeelden van wat ik bedoel met vertrekken uit het persoonlijke en raken aan het universele. Die films zijn in essentie ook gewoon holebifilms, maar ze slagen erin dat niche te ontgroeien, net omdat iedereen zich erin kan herkennen. Ook Shame van Steve McQueen slaagt daar volgens mij prachtig in: op zich gaat die film over een seksverslaafde pervert, maar toch kan iedereen zich op zijn of haar manier vinden in het hoofdpersonage." 

Je carrière lijkt nu definitief gelanceerd, maar bij BILL zijn we altijd voorbereid op onverwachte tegenslagen. Stel dat het toch misloopt, waarmee zou je dan de kost willen verdienen?  

Anthony: "Zonder te zwanzen: ik zou een pop-uprestaurant openen met Mexicaans eten, want zo een zaak ontbreekt er nog in Gent." 

Foto's: © Kris De Witte