De not so guilty pleasures van Leonardo Van Dijl

“Met schrik voor andermans mening win je geen prijzen”

Pieter Claes

Foto’s voor De not so guilty pleasures van Leonardo Van Dijl

Op de set van Get Ripped

Hoeveel 22-jarige Belgische filmstudenten winnen prijzen in Hollywood? Juist ja. Leonardo Van Dijl is een naam om te onthouden. Zijn kortfilm Get Ripped kaapte eind juli een belangrijke Juryprijs op het Outfest Film Festival in L.A weg. Eerder viel hij al op met zijn mysterieuze videoclip voor Oscar & The Wolf. "Met schrik voor andermans mening win je geen prijzen". 

In Get Ripped toon Van Dijl hoe de twintigjarige Niko zijn aanvankelijk tengere lijf dagelijks naar de fitness sleept. Daar wordt hij bijgestaan door een persoonlijke trainer met wie hij een eerder zwijgzame, afstandelijke relatie heeft. Niko's harde work outs beginnen na een tijd vruchten af te werpen. Tegelijk raakt hij echter meer en meer verstrikt in de manipulatieve spelletjes van zijn coach.  

Je regisseerde de videoclip bij Princess van Oscar And The Wolf. Net als Get Ripped ook in zwart-wit. Mijd je kleurenfilm bewust?  

Leonardo Van Dijl: “Voor Get Ripped was de keuze voor zwart-wit belangrijk als narratief element. Het leek me cruciaal om te spelen met het contrast tussen de bittere eenzaamheid van Niko aan de ene kant en het flashy fitnessdecor aan de andere kant. Door het spel met clair-obscur en zwart-wit proef je haast hoe Niko lijdt, hoe negatief hij de wereld en zichzelf ziet.”

“Bij Oscar And The Wolf was de keuzeveel pragmatischer. Ik wou Max (Colombie, zanger van Oscar & The Wolf nvdr) portretteren als een soort van onheilspellend spook, in een wit, blinkend kostuum. Puur praktisch moet je hiervoor je onderwerp overbelichten, en dat werkt nu eenmaal beter in een zwart-witfilm.”  

Je won een belangrijke prijs op het Outfest Film Festival in L.A. Vrees je niet dat je door die erkenning het etiket “holebi-filmmaker” opgeplakt krijgt? 

“Nee, ik beschouw mezelf niet als een regisseur van LGBT-films. En als ik al bang was voor dat label, zou ik Get Ripped nooit voor Outfest ingestuurd hebben. Als je schrik hebt voor de mening van anderen, win je geen prijzen. Bovendien kan de aandacht die de prijs oplevert enkel positief zijn. Voor mij, en hopelijk ook voor cameraman Jonathan Wannyn en hoofdrolspeler Alesandro Cangelli, waarmee ik het scenario scheef.”

 De vier sleutelfilms van Van Dijl

1. L’important c’est d’aimer (1975) - Andrzej Żuławski

“Op mijn veertiende bezocht ik in Amsterdam een expositie over Romy Schneider. Daar zag ik L’important c’est d’aimer. Misschien niet mijn vroegste filmische herinnering, maar wel een van de mooiste en tevens een van de redenen waarom ik later film ging studeren.”

2. Sofie Decleir in Platonov

“Als ik één acteur of actrice mag kiezen om ooit mee samen te werken, dan is het wel Sofie Decleir. Ik weet zelfs al exact welke rol ze mag spelen. Jaren geleden zag ik haar in een productie van Theater Antigone Sofia spelen in Platonov van Tjechow, en ik was meteen in de ban. Sindsdien probeer ik elk stuk te zien waarin ze meespeelt."

3. Mister Lonely (2007) – Harmony Korine 

"Meesterlijke film die over een veel te beperkte fanbase beschikt. Een eenzame Michael Jackson imitator (Diego Luna) ontmoet in Parijs een Marilyn Monroe imitator (Samantha Morton). Zij nodigt hem op een reis naar een onbewoond eiland vol andere imitators. Voor mij één van de absolute hoogtepunt van de cinema, Met Dennis Lavant in de meesterlijke bijrol van Charlie Chaplin. Harmony Korine is een genie."

4. Cruel Intentions (1999) – Roger Kimble

“Noem het geen guilty pleasure, want ik vind dit gewoon een steengoede film. Zo goed dat ik hem elk jaar minstens één keer opnieuw zie.”