De onderbuik van het familiedrama

Film: Stoker

Regie: Chan-wook Park

Joshua

De onderbuik van het familiedrama

Het Engelstalige debuut van Chan-wook Park is geboren. Hij blijft trouw aan zijn stijl zonder zijn ziel aan Hollywood te verkopen. Dat levert ons het tot nu toe meest lugubere familietafereel van het jaar op.

Met Hitchcocks Vertigo zag hij het licht. Na de film gezien te hebben, wist de toen nog onbekende Zuid-Koreaanse cineast Chan-wook Park het zeker. Hij zou regisseur worden. Vele jaren later is de invloed van The Master of Suspense nog duidelijk zichtbaar. Stoker wasemt uit alle poriën de taal van de cinema.

Het productieteam van de film bestaat dan ook uit begenadigde sprekers van die taal. Onder andere Ridley (Prometheus) en wijlen Tony Scott (Top Gun) maken deel uit van de drijvende productiekracht. Het script van de film werd geschreven door Wentworth Miller (die we nog kennen van Prison Break), en Darren Aronofsky’s (Black Swan) muzikale sidekick Clint Mansell is de filmcomponist. De namen achter de schermen moeten zeker niet onderdoen voor de minstens even indrukwekkende cast. Of al dat name dropping wel nodig is? Zeer zeker, want het toont simpelweg aan hoeveel talent er aan het project heeft meegewerkt.

Angstaanjagende adolescentie

Nadat de 18-jarige India (Mia Wasikowska) haar vader verliest, blijft ze alleen achter op de wereld. Alleen met een hoop emotionele bagage en een instabiele moeder (Nicole Kidman). Alleen in een angstaanjagende adolescentieperiode. Wanneer oom Charlie (Matthew Goode) uit het niets komt opdagen, blijkt dat ze toch niet zo alleen is als ze had gedacht.

Matthew Goode zet een sinistere, hedendaagse versie van Norman Bates neer, terwijl Wasikowska zonder het gebruik van overdadige emotie toch heel wat verschillende gevoelens kan oproepen. Ook Nicole Kidman draagt haar vernietigende steentje bij tot het niet zo gezellige familiekransje. Vooral aan haar zielverpulverende monoloog waarin ze India verwenst, houden we kippenvel over.

Het vormelijke aspect dreigt in het begin wat te domineren, omdat het verhaal traag op gang komt, maar eens de aanzet is gegeven nestelt het geheel zich subtiel onder je huid en in je hoofd. Mede dankzij de muzikale rode draad. Wat in de eerste instantie lijkt op een onschuldig pianospel zwelt uiteindelijk aan tot een dreigende climax.

Spinnen en schoenen

In Stoker gaat het niet enkel om het opbouwen van de Hitchcockiaanse sfeer, ook de manier waarop is belangrijk. Van spinnetjes die af en toe de huid van India opkruipen tot een hele schoenenverzameling die haar jeugd symboliseert. Van dynamische cameravoeringen met zin voor diepteperspectief, tot angstaanjagende close-ups op de huid van de personages. Goed dat Parks vaste cinematograaf Chung-hoon Chung een plekje kreeg tussen al dat Amerikaans geweld.

Stoker is in de eerste plaats een verhaal over groeipijnen. Over opgroeien in een gebroken situatie, volledig voorbij de herstelfase. Over hoe het verleden de funderingen legt voor de persoonlijkheid in het heden. Dit is de opengesneden onderbuik van het familiedrama. Weerzinwekkende coming of age, maar alleen zoals Chan-wook Park het kan. Op een ziekelijk briljante manier.