De vijf kanshebbers op een Magritte

De zesde editie van de Magritte filmprijzen

Stijn

Les Magritte du Cinéma, de Waalse tegenhanger van de Ensors, worden op 6 februari uitgereikt. Vijf kanshebbers willen de allerbelangrijkste prijs mee naar huis nemen, namelijk de Magritte van Beste Film. Maak kennis met de genomineerden. Vas-y!

Tous les chats sont gris

Met haar debuutfilm sleept Savina Dellicour zo maar even negen Magritte-nominaties in de wacht. Een privédetectice (Bouli Lanners) zoekt zijn biologische dochter (Manon Capelle) op die in een puberale identiteitscrisis verkeert. Zij vraagt nietsvermoedend of hij haar biologische vader kan vinden. De film vormt een emotioneel drama dat zich positioneert binnen het nature-nurture-debat.

In 2009 regisseerde Dellicour de gelijknamige kortfilm waar het verhaal op gebaseerd is. We vermoeden dat een Magritte net iets te vroeg komt voor Dellicour, maar het juiste pad is ingeslagen.

Melody

Melody (Lucie Debay) zou graag een eigen zaak beginnen, maar heeft te weinig kapitaal. Ze besluit om zichzelf op te geven als draagmoeder en komt zo bij een welgestelde Engelse vrouw terecht. Een mooi epos over hoe twee mensen naar elkaar toe groeien, ongeacht hun ver van elkaar verwijderde leefwerelden. De afwisseling tussen het Frans en het Engels geeft de film de nodige frisse wind.

Regisseur Bernard Bellefroid mag trots zijn op zijn creatie, maar de kans dat hij met het beeldje naar huis gaat, lijkt ons niet zo groot.

Je suis mort mais j'ai des amis

In deze vermakelijke komedie van de broertjes Stéphane en Guillaume Malandrin, staan enkele rockers-op-leeftijd op het punt op tournee door Californië te vertrekken. Tot ze plots het trieste nieuws te horen krijgen dat hun frontman Jipé gestorven is. Wanneer ze ontdekken dat Jipé er een minnaar - een piloot mét pornstache - op nahield, kan het avontuur beginnen. Wim Willaert zet met zijn roestig Frans een heerlijke vertolking neer die een belletje doet rinkelen (goed geraden, Eigen Kweek) en ook de andere personages zijn goed uitgewerkt.

Jammer genoeg is het voor komedies enorm moeilijk om awards binnen te rijven, maar als je hersenloos wilt bulderen en knorren ben je aan het juiste adres.

Le Tout Nouveau Testament

We moesten even wachten op nieuw werk van Jaco Van Dormael. Zijn vijfde langspeelfilm komt zes jaar na Mr. Nobody, de film waarin Jared Leto (ondertussen een Oscarwinnaar) nog de hoofdrol speelde. In Le Tout Nouveau Testament woont God (Benoît Poelvoorde, begot) samen met zijn vrouw (Yolande Moreau) en zijn dochter Ea in een Brussels appartement. Ea voelt zich er benauwd en besluit haar vader een hak te zetten. Ze stuurt naar alle mensen ter wereld hun sterfdatum, met alle gevolgen vandien.

Deze film lijkt ons als Belgische Oscarinzending de evidente winnaar, ook al haalde het de uiteindelijke nominaties voor het Amerikaanse gouden beeldje niet.

Préjudice

Antoine Cuypers schotelt ons een familiaal drama voor. Wanneer tijdens een familiediner bekend wordt gemaakt dat de dochter des huizes in verwachting is, reageert iedereen enthousiast. Behalve haar broer Cédric (Thomas Blanchard). Préjudice werpt een blik op wat het niet uitgesprokene kan aanrichten bij families en relaties in het algemeen. Ook in deze prent komen we met Arno een (voor ons) bekend gezicht tegen, die zich vereenzelvigd met de rol van pater familias.

Als Van Dormael nog een jaartje langer had gewacht, was deze film met aan zekerheid grenzende waarschijnlijkheid de winnaar van deze categorie geworden. Putain Putain!

 

Les Magritte du Cinéma worden op 6 februari om 20h00 uitgereikt.