Girl van Lukas Dhont: even adembenemend als verademend

Dhont biedt een nieuw perspectief op transseksualiteit

Marie Van Oost

Lukas Dhont heeft zijn entree in de filmwereld niet gemist. Zijn debuutfilm Girl werd in Cannes onder luid applaus en een ongezien lange staande ovatie onthaald en hij mocht meteen vier prijzen mee naar huis nemen, waaronder de prestigieuze Camera d’Or-award. Recenter was het de openingsfilm van Film Fest Gent 2018. En dat blijkt meer dan verdiend.

In Girl schetst de 27-jarige Lukas Dhont een aangrijpend portret van Lara (Victor Polster), een vijftienjarig meisje dat vastberaden is om de top te halen als ballerina. Het enige probleem is dat Lara geboren is met de naam en het lichaam van een jongen. Hoewel, hoeft dat echt een probleem te zijn? Die bevrijdende visie, waar de maatschappij al jaren nood aan heeft, weet Dhont zijn publiek te doen inzien in slechts een kleine twee uur film.

"Hoe een vijftienjarige cisgenderjongen zich het personage van Lara zowel fysiek als mentaal zo sterk eigen kon maken, is ongelooflijk."

Dhont blijft weg van drama en sensatie, maar durft wel de dingen te tonen hoe ze zijn. En daar heeft de regisseur verbluffend weinig woorden voor nodig. Lara is niet echt een prater, maar haar lichaamstaal spreekt boekdelen. Schaamte en frustratie in de douches van de kleedkamers, trots en triomf als iemand haar aanspreekt als “de zus van Milo”. Dat we met z’n allen zo intens meevoelen met Lara, hebben we vooral aan Frank van den Eeden te danken, die Lara met zijn camera geen moment uit het oog verliest.

Close-ups van een stoïcijns gezicht als ze haar pijn verbijt wisselen onvermoeibaar af met prachtige dynamische shots van de dansscènes. Niet alleen dankzij dat camerawerk draait de film volledig rond Lara – ook Victor Polster verdient meerdere pluimen. Hoe een vijftienjarige cisgenderjongen zich het personage van Lara zowel fysiek als mentaal zo sterk eigen kon maken, is ongelooflijk.

"Dhont biedt een nieuw perspectief op transseksualiteit, dat behalve noodzakelijk ook verruimend en tegelijk pijnlijk is."

Dat Lara centraal staat, is symbolisch in Girl. Geen pesterijen door leeftijdsgenoten, geen gemene sneren door docenten. Die gevreesde drama blijft uit. Neen, wat Girl zo aangrijpend maakt, is de onverbiddelijke strijd die Lara met zichzelf voert. Zo biedt Dhont een nieuw perspectief op transseksualiteit, dat behalve noodzakelijk ook verruimend en tegelijk pijnlijk is.

Want hoe ontroerend het ook is om een jong transgendermeisje zo aanvaard te zien worden door haar omgeving, het is even hartverscheurend hoe dat maar een geringe impact laat zien: Lara moet vooral zichzélf leren te aanvaarden.