Het feest van de soundtrack

13e World Soundtrack Awards, 't Kuipke, Gent

Betty

Foto’s voor Het feest van de soundtrack

Alexandre Desplat met de soundtrack voor The Queen

‘t Kuipke vult zich stilaan met een divers publiek. Naast ons zit een meisje, gehuld in een strakke broek met bloemenprint. Ze praat geanimeerd met haar partner en zet haar schoenen nonchalant tegen de leuning. Beneden flaneert een dame in rode galajurk over de rode loper, op zoek naar haar zitje. Misschien is ze de wederhelft van één van de gerenommeerde filmcomponisten die vanavond aanwezig is.

Eregast van de 13e World Soundtrack Awards is Alexandre Desplat (°1961). Die naam zegt je niets? Goed mogelijk. Als je voornamelijk naar de cinema gaat voor acteurs, verhaal of regisseur, zal je niet zo vertrouwd zijn met de genieën die achter de soundtrack schuilgaan. Desplat schrijft ongeveer zes soundtracks per jaar. Momenteel is hij druk in de weer met het nieuwste regieproject van George Clooney: The Monuments Man.

Eerder zorgde deze passionele musicus reeds voor prachtige klanken bij films als Girl with a Pearl Earring (2003), The Queen (2006), The King’s Speech (2010), Harry Potter and the Deathly Hallows (2010, 2011) en Moonrise Kingdom (2012). Om er maar enkele te noemen (en je een klein schuldgevoel aan te praten omdat je niet weet wie Desplat is).

Muzikaal walhalla

Er worden enkele belangrijke muziekprijzen uitgereikt vanavond. Belangrijkste winnaar is de Canadees Mychael Danna: hij wordt uitgeroepen tot componist van het jaar en wint daarnaast ook de prijs voor soundtrack van het jaar voor The Life of Pi. In een videoboodschap betuigt hij op uiterst vermakelijke wijze zijn dank.

Andere grote winnaar is Adele, die met Skyfall het beste originele lied schreef voor een film (het nummer won eerder dit jaar reeds een Oscar). Een sympathieke medewerkster (“I don’t even sing in the shower”) komt het beeldje in ontvangst nemen, de Britse zangeres kan er vanavond zelf niet bij zijn.

De Lifetime Achievement Award is voor Riz Ortolani, de favoriete componist van onder meer Quentin Tarantino. Onverstaanbaar (voor ons toch), uiterst sympathiek en met veel gebaren geeft Ortolani blijk van zijn dank. Het Brussels Philharmonic speelt nadien verschillende nummers, die ons - zonder overdrijven - tot een muzikaal walhalla brengen.

Oh la la monsieur Desplat!

De eerlijkheid gebiedt ons te zeggen dat we vooral gekomen zijn voor het tweede luik van deze viering van de filmmuziek: het concert. Monsieur Desplat himself schudt handjes met orkestleider Dirk Brossé en neemt voor een aantal nummers (uit zijn eigen palmares) de leiding van het Brussels Philharmonic over.

De passie en energie die de man uitstraalt, is fascinerend: hij leidt het orkest met zijn ganse lijf. Met bewonderende blik aanschouwen we beelden van een stervende Dobby, woedende Voldemort en stotterende King George VI, vergezeld van een krachtige soundtrack. Even vergeten we waar we zijn en wat we hier komen doen: de muziek voert ons naar een wereld die niets meer te maken heeft met de realiteit maar alles met schoonheid en emotie.

Challenge accepted

En net wanneer je denkt dat een avond niet beter had kunnen lopen, gebeurt er iets wat het nog genietbaarder maakt. Zoals de verkeerde uitgang nemen en met een slap excuus op de afterparty terechtkomen. We spotten ondermeer Thomas Vanderveken (presentator van dienst) en zijn lieftallige wederhelft Véronique Leysen (die eerder al op de openingsavond van het Film Fest Gent werden gespot).

Verzadigd met cava en heerlijke hapjes zoeken we naar een manier om de vipruimte binnen te komen. Spijtig genoeg is deze bewaakt met vier glinsterende filmfestivalnimfen die ons met gemene blik duidelijk maken dat we bezig zijn met een misson impossible.

De uren verstrijken maar we houden voet bij stuk. Op nog geen twintig meter staat de enige echte Alexandre Desplat te keuvelen. Hij poseert voor een foto. Challenge accepted!

Aan een strategisch geplaatst tafeltje houden we de Fransman in het oog. Eindelijk is het moment daar: na nog wat handkusjes en gezwaai maakt hij aanstalten om te vertrekken. Als de wiedeweerga lopen we naar de uitgang en vragen hem om een foto. Ook een lastminute glimlach kunnen we ontfutselen, nadat we hem vertellen hoezeer we zijn muziek waarderen: “surtout la musique d'Harry Potter!” Hij wenst ons nog een goedenavond maar beter als dit kan het niet meer worden.