London Road en andere absurde musicals

Blijkbaar kan je van eender wat een musical maken

Koen

Op Film Fest Gent duiken elk jaar wel wat vreemde eenden op in het programma. London Road is er zo eentje: de verfilming van een musical waarbij de liedjesteksten letterlijk afkomstig zijn uit interviews met getuigen van een reeks moorden in hun buurt.

Het klinkt compleet getikt, maar het levert een verrassende film én catchy muziek op. Musical en absurditeit gaan dan ook wel vaker hand in hand: een overzicht. 

Cannibal! The Musical

Dit pareltje hebben we te danken aan Trey Parker en Matt Stone, beter bekend als de bedenkers van South Park. Toen ze tijdens hun studententijd de opdracht kregen een trailer te maken, besloten Trey en Matt een gitzwarte parodie op het verhaal van Alfred “Alferd” Packer in elkaar te boksen.

Tijdens de winter van 1874 probeerde Packer samen met vijf andere goudzoekers de bergen van Colorado over te steken. Hij was de enige die de bestemming bereikte. Drie keer raden waar zijn reisgenoten gebleven waren ... De trailer van Parker en Stone werd zo goed gesmaakt (gniffel) dat het duo 125.000 dollar inzamelde om er een volwaardige film van te maken. Let vooral op de “indianen".

Sgt. Pepper’s Lonely Hearts Club Band

In deze rotfilm met uitstekende soundtrack volgen we sergeant Pepper en zijn bende die met hun magische instrumenten elke oorlog beëindigen, totdat de sergeant plots doodvalt. Jaren later treedt kleinzoon Billy Shears (Peter Frampton) samen met enkele vrienden (The Bee Gees) in zijn voetsporen. Ze worden snel beroemd, maar hun magische instrumenten worden gestolen door een zekere meneer Mustard die voor de mysterieuze F.V.B. werkt.

Shears & co. slagen erin om de instrumenten te recupereren en ontdekken dat F.V.B. de afkorting is van Future Villain Band (Aerosmith). Deze wil de wereld veranderen in een zielloze consumptiemaatschappij. Tijdens het knokpartijtje met F.V.B. sterft Billy's vriendin. Onze held(?) ziet het niet meer zitten en besluit van het dak te springen. Wat er dan gebeurt, valt niet met woorden te beschrijven.

Were The World Mine

Op het eerste gezicht is deze musical niet zo vreemd. We maken kennis met Timothy, de enige homo op een privéschool voor jongens. Het rugbyteam zit hem constant op de kop, maar toch heeft hij een oogje op hun aanvoerder. Thuis gaat het ook niet goed, want zijn moeder kan niet in het reine komen met zijn geaardheid en heeft het moeilijk om een job te vinden. Zijn vader maakt geen deel uit van zijn leven.

Maar alles verandert wanneer Timothy gecast wordt als de ondeugende Puck in de schoolopvoering van ShakespeareA Midsummer Night’s Dream. Mocht je niet bekend zijn met het verhaal: er komt een liefdesdrank (of -bloem) in voor. Timothy ontdekt hoe hij dit middeltje kan brouwen en hij besluit zijn homofobe stadje te euhm … homofileren om ze een lesje in verdraagzaamheid te leren. Met andere woorden: de ergste nachtmerrie van conservatief Amerika.

London Road speelt nog op zondag 18/10 op Film Fest Gent.