“Met je ogen dicht is het nog intenser”

Interview met Hélène Cattet en Bruno Forzani

Stefan Betty Aaren

L'Etrange Couleur Des Larmes De Ton Corps - Teaser

Met L'étrange couleur des larmes de ton corps maakten Hélène Cattet en Bruno Forzani tegelijkertijd een van de mooiste en vreemdste films van het filmfestival. Een van de meest angstaanjagende, ook. Het is met verbazing dat we de twee uiterst aimabele mensen begroeten. Het regisseurskoppel adviseert: “Als je bang bent, sluit je beter je oren dan je ogen.”

Ik schrijf een recensie over L'étrange couleur des larmes de ton corps, maar ik snap de film niet. Is dat de bedoeling?

Hélène Cattet: “Zeker! De eerste keer dat je de film ziet, moet je gewoon de sensaties van de film voelen. Pas als je hem opnieuw bekijkt, zal je de verschillende betekenissen kunnen achterhalen.”

Bruno Forzani: “Voor ons draait het om de ervaring. De film is als een cinematografische rollercoaster. Je wordt aangevallen door beeld en geluid. Probeer je brein uit te schakelen en neem de film volledig in je op. Daarna moet je hem verteren. Als ik ’s morgens naar David Lynch ga kijken, kom ik uit de cinema en ben ik totaal bouleversé. Ik ben in een andere state of mind en daar lopen allemaal mensen die gewoon hun leven leiden. Van dat gevoel houd ik heel erg.”

Op bepaalde momenten durfde ik niet te kijken.

Forzani: “Vooral het geluid is zeer agressief, dus met je ogen dicht is het misschien nog intenser! In Canada is er zelfs iemand misselijk naar buiten gelopen omdat de film te intens was.”

Cattet: “Als je bang bent, sluit je beter je oren dan je ogen.”

De muziek was ook fantastisch.

Cattet: “Dat is muziek van de giallo, een Italiaanse filmstijl.”

Forzani: “ De film heeft verschillende gezichten, en één daarvan is de giallo. Daar weet je: het is een zwarte film over een liefdesmoordenaar, pas aan het eind ontdek je wie het is geweest. Geweld wordt tot kunst verheven, die wordt geërotiseerd.”

Waar komt het idee achter zo’n film vandaan? Hoe begin je daaraan?

Forzani: “We laten ons inspireren door het leven van alledag. We wonen in Brussel, in een buurt met veel art-nouveauhuizen. In die gedaante ziet de stad er fantastisch uit, het is alsof je in de Twilight Zone rondloopt. Brussel wordt altijd gepresenteerd als realistische grootstad. Wij wilden de stad benaderen op een meer fantastische manier.”

Cattet: “We hebben elf jaar aan de film gewerkt. In 2002 zijn we begonnen met schrijven, en tussendoor hebben we nog korte films en Amer gedraaid. L'étrange couleur des larmes de ton corps was heel duur om te maken. We moesten eerst ervaring opdoen.”

Forzani: “Het was geweldig om zoveel tijd te hebben. Je kunt elk detail schieten zoals je het wilt. Maar het was wel heel lang. Je praat elf jaar lang over dezelfde film, dezelfde problemen. Daarna waren we helemaal leeg.”

Is een film als deze moeilijker voor acteurs?

Cattet: “Het is vrij moeilijk, omdat we heel precies zijn in de manier waarop we filmen. Ze moeten dus veel. Ik denk dat het gemakkelijker is voor een niet-professionele acteurs, waar we ook veel gebruik van maken. Ze hebben geen ervaring, dus ze vertrouwen op ons.”

Forzani: “Als je tegen een amateur zegt: ‘Kijk die kant op’, dan zal hij dat doen. Een professionele vraagt dan: ‘Waarom kijk ik naar daar, wat zie ik, wat voel ik?’”

En wat als James Franco bij jullie zou aankloppen? Zou je dan nee zeggen?

Forzani: “Nee, maar we zouden hem uitleggen hoe we werken en als dat past bij zijn manier van acteren, dan doen we het. Normaal gezien moet de camera zich aanpassen aan de acteur; bij ons moet de acteur zich aanpassen aan de camera.”

Fotocamera

Er zijn veel sequenties met stop motion. Het deed ons aan Chris Marker denken.

Cattet:La Jetée, ik houd van die film! Ja, het is zeker een van onze invloeden. We hebben ook in stop motion geschoten omdat we de gruizigheid van film wilden, maar daar hadden we geen geld voor. Daarom hebben we die sequenties met een gewone fotocamera gedraaid, met een rolletje van 64 foto’s, om toch op film te kunnen schieten. Maar, pfff, dat was veel werk. Om dat aan elkaar te krijgen, het was vreselijk.”

Tot slot: is er een slechterik in de film?

Forzani: “Er zijn verschillende slechteriken!”

Cattet: “Nee, er is één slechterik!

Forzani: “Dat is de filosofie van giallo: een beeld op verschillende manieren bekijken. We zullen jullie niet vertellen of er een slechterik is. Misschien wel."