Regisseur Jean-Stéphane Sauvaire over de struggles om een film te maken in Thailand, gebaseerd op een waargebeurd verhaal, met ex-gedetineerden.

A Prayer Before Dawn

Romanie Pieter

Met A Prayer Before Dawn, maakte regisseur Jean-Stéphane Sauvaire een film die aan je blijft kleven. Het waargebeurde verhaal over de Engelse bokser Billy Moore die door zijn verslaving en gewelddadigheid in een Thaise gevangenis beland, toont een kant van Thailand die we niet vaak zien. Om daarin te slagen moest de regisseur een pak hindernissen overwinnen.

Het is een meeslepend verhaal, over een man die zich helemaal verliest en na een diepe val probeert terug op te staan. Regisseur Jean-Stéphane Sauvaire slaagde erin om de memoires van de echte Billy Moore te verwerken tot een gewelddadige en brute, maar tegelijk pakkende en pure film. Met Joe Cole (bekend van Peaky Blinders) in de hoofdrol krijgen we een jongeman te zien die niet alleen vecht tegen andere gevangenen in de boksring, maar ook heel erg vecht tegen zichzelf.

"Elke film is een vorm van therapie voor mij." 

Een jong, getroubleerd personage in een moeilijke situatie. Niet alleen hier, maar ook in je vorige films, Punk en Johnny Mad Dog, komt het terug. Kunnen we spreken van een patroon?

Jean-Stéphane Sauvaire: "Ja, daar had ik zelf nog niet bij stilgestaan. Mijn volgende film (Addicted to Violence, red.) wordt er opnieuw een met een soortgelijk hoofdpersonage. Maar misschien moet ik daarna maar eens een komedie maken. (lacht)"

"Voor mij is elke film die ik maak een soort van therapie. Ik wil begrijpen waarom mensen tijdens hun kindertijd in zulke gewelddadige situaties terechtkomen en vooral, hoe je uit die situatie kan ontsnappen. Ik hou ook van het dierlijke instinct in de mens, want iedereen kan gewelddadig worden. Soms lijken we te vergeten hoe ver we daarin kunnen gaan. Dat toon ik ook in mijn films. Als een film een gewelddadig onderwerp te soft in beeld brengt, is het volgens mij ook moeilijker om te begrijpen waarom een personage zo destructief is."

"Drugs snuiven in beeld was voor de Thaise autoriteiten geen probleem, zolang het niet was door een geldbriefje met de koning erop."

A Prayer before Dawn speelt zich af in een Thaise gevangenis. Hier geen parelwitte stranden, veelkleurige of lachende gezichten, maar een heel bruut Thailand. Was het je bedoeling om die andere kant van Thailand in beeld te brengen?

"We hebben een beeld van Thailand als het land van de "lachende mensen". Dat is ook het imago dat het land wil uitstralen. Maar we mogen niet vergeten dat er heel wat mensen in grote armoede leven en vaak daardoor verwikkeld raken in de criminaliteit, zoals veel personages in de film. Voor mij was het heel boeiend om door dat lachende masker heen te kijken en de Thaise cultuur te leren kennen, met naast die vreedzame boeddhistische kant ook die explosieve bokscultuur."

"In het begin was het niet gemakkelijk om het Departement van Toerisme te overtuigen ons een vergunning te verlenen om in Thailand te filmen, net omdat we die andere kant van Thailand zouden tonen. Uiteindelijk bleken geweld en druggebruik niet zo'n probleem, zolang we maar respect toonden voor het koningshuis. Zo was er het absurde voorval met een scène waarin Billy yaba (synthetische drugmix, soms met heroïne, red.) rookt door een geldbriefje. Dat was een groot probleem voor de autoriteiten, niet vanwege het druggebruik dat in beeld kwam, maar wel omdat de koning afgebeeld stond op dat briefje."

De gevangenisscènes zien er heel authentiek uit. Kon je ook echt in een gevangenis filmen? 

"Dat was een van mijn voorwaarden om de film te maken. Zoiets kan je niet nabouwen. Ik was op zoek naar een draaiende gevangenis, maar dat stonden de autoriteiten niet toe. Tijdens onze zoektocht naar een alternatief botsten we gelukkig op een leegstaande gevangenis, buiten Bangkok. Het was een van de oudste gevangenissen van Thailand, die net verlaten was. Die locatie was perfect."

Waren de acteurs in de Thaise gevangenis dan echte gevangenen of waren dat acteurs?

"Het waren allemaal voormalige gedetineerden. De meesten van hen hebben vijf of tien jaar in de gevangenis doorgebracht. Zij wisten als de beste hoe het er in de Thaise gevangenissen aan toe gaat. Verder sprak hun lichaam ook boekdelen, niet enkel door hun gevangenistattoos, maar ook door hun blik en gezichtsuitdrukking die anders was. Met professionele acteurs zou dit nooit gelukt zijn."

"Voor veel van de acteurs, allemaal ex-gedetineerden, waren de opnames een manier om terug deel te gaan uitmaken van de samenleving en opnieuw als volwaardig mens beschouwd te worden."

Hadden ze ook een inbreng in de film?

"Zij hadden hun levenservaring in de gevangenis, ik had mijn kennis van films maken. Samen konden we dat tot een goed eind brengen. Ik leerde hen de basis van acteren en zij vertelden me over hoe zij alles ervaren hebben."

Was het dan nooit moeilijk om met ex-gedetineerden te werken?

"Eigenlijk was het veel gemakkelijker dan met echte acteurs werken (lacht). De film was voor hen een deel van hun echte leven. Ze wilden echt getuigen over hun eigen ervaringen. Voor hen was het ook echt een manier om terug deel te gaan uitmaken van de samenleving en opnieuw als een volwaardig mens beschouwd te worden."

Op het einde verschijnt ook de echte Billy Moore in de film. Was dat belangrijk voor jou?

"Hij wilde zelf graag bijdragen aan de film. Ik zat eerst wat met de handen in het haar over hoe ik dat zou aanpakken, maar uiteindelijk vroeg ik hem om de vaderfiguur te spelen. Omdat zijn vader in zijn leven een belangrijke schakel was. Zijn verschijning in de film heeft zo een dubbele laag. Je kan het zien als de vader die zijn zoon bezoekt of als Billy die een projectie ziet van zijn toekomstige zelf. De confrontatie tussen de acteur en de echte persoon is ook een symbolische voorstelling van de mix tussen fictie en documentaire."

Wat was de reactie van Billy op het uiteindelijke resultaat?

"Het is moeilijk voor hem om naar de film te kijken, omdat het hem herinnert aan een slechte periode uit zijn leven. Maar tegelijk hoop ik dat het hem helpt om zichzelf beter te begrijpen. Hij heeft het nog altijd moeilijk om zichzelf te vinden, omdat het allemaal nog recent verleden is voor hem (Billy is maar enkele jaren geleden terug vrijgekomen). Maar ik denk dat hij ook wel trots is dat iemand een film over zijn leven heeft gemaakt."

 

A Prayer Before Dawn speelt op Film Fest Gent.