"Uiteindelijk doet iedereen toch ook maar alsof hij volwassen is.”

Heartstone

Maxime

Heartstone trailer | Film Fest Gent 2016

Gudmundur Arnald Gudmundson droomde over zijn jeugd in IJsland met de film Heartstone tot gevolg.

“Vind je het erg als we even buiten zitten?” vraagt Guðmundur Arnar Guðmundsson. Het Sandton Grand Hotel Reylof in Gent is een chique tent waar de Heartstone-regisseur, in een slobbertrui en ik, met een salopette die al een paar afspraakjes met het strijkijzer heeft gemist, allebei bleekjes afsteken tegenover de obers met gepommadeerd haar en kaarsrecht geknoopte dassen.

Er zijn wel meer werelden waar Guðmundsson zich niet helemaal in thuis voeltAls kind had de regisseur het gevoel dat volwassenen zijn leefwereld niet erkenden. "Die kinderwereld is nochtans maar al te echt, met eigen structuren en wetten. Ik beloofde toen aan mezelf om nooit volwassen te worden, ik wou mijn hele leven lang die echtheid van emoties behouden. Uiteindelijk doet iedereen toch ook maar alsof hij volwassen is.”

"Ik beloofde mezelf om nooit volwassen te worden."

Helaas, hij vergat zijn belofte. Tot hij in een droom bezoek kreeg van een jeugdvriend die hem het dorp van hun kindertijd toonde. “Ik herinner me nog dat ik erg blij was toen ik wakker werd, ik had al zolang niet meer over hem gedroomd. Het was alsof mijn hele jeugd me opnieuw haarscherp voor de ogen stond.”

Het werd meteen het startschot van het schrijfproces voor Heartstone. Daarin zijn Christian (Blær Hinriksson) en Thor (Baldur Einarsson) bovenste beste vrienden. Allebei komen ze uit een gezin waar "dysfunctioneel" het sleutelwoord is. Christians pa zit al eens graag met zijn neus in de fles en is de harde opvoedingsmethoden toegedaan. Thor’s moeder lijkt zich te ontwikkelen tot matras van het dorp, tot groot ongenoegen van Thor en zijn twee oudere zussen. Je ouders teleurstellen is één ding, maar ouders die hun kinderen elke dag opnieuw teleurstellen, daar bestaat geen genade voor.

Gelukkig hebben Christian en Thor elkaar, altijd. Ze zwerven samen door de prachtige woeste wildernis, worden achterna gezeten door de rosse belhamel van het dorp en vissen met de andere jongens.

"Tijdens de repetities was ik onverbiddelijk. Wie geen groep kon vormen, vloog eruit."

Guðmundsson moest heel IJsland afspeuren naar de geschikte cast. “Tijdens de repetities was ik onverbiddelijk. Iedereen moest goed met elkaar overeenkomen of het was inpakken en wegwezen. Het kon me niet schelen hoe getalenteerd ze waren, als ze geen groep konden vormen, was het gedaan.”

Het resultaat mag er zijn: iedereen in de zaal gelooft dat hij zit te kijken naar een vriendengroep die elkaar al kent sinds hun vroegste jeugd. En iedereen gniffelt vertederd mee bij de spelletjes "waarheid, durven of doen" en tikkertje.

Want ze zijn nog zo jong. De meisjes twijfelen nog tussen "ieuw, jongens zijn stom" en "zou hij het merken wanneer ik make-up draag?". Christian en Thor hebben echter belangrijkere zaken te bespreken. Zou het helpen als Christian aan Beth (Diljá Valsdóttir) de boodschap overbrengt dat Thor haar wel ziet zitten? 

Voor je beste vriend doe je alles. Maar wat als je, zoals Christian, zelf op hem verliefd wordt? We leven met hem mee als hij machteloos moet toezien hoe Thor en Beth een romantische wandeling maken. Het hart van de zaal breekt collectief bij zijn schreeuw onder water. 

"Vroeger had niemand er een probleem mee dat je homo’s in elkaar sloeg."

Volgens Guðmundsson is homofobie geen groot issue meer in het hedendaagse IJsland. “Sinds een jaar of tien hebben de toeristen IJsland ontdekt en die hebben de buitenwereld meegebracht naar onze kleine dorpjes. We zijn veel opener geworden, we vinden het leuk om met vreemdelingen een kop koffie te drinken. Vroeger had niemand er een probleem mee dat je homo’s in elkaar sloeg, maar vandaag keurt de meerderheid van de IJslanders dat streng af.”

Jammer genoeg lijkt die boodschap het dorp van Thor en Christian nog niet helemaal te hebben bereikt. Christians vader verbreekt alle contact met zijn beste vriend wanneer die na een huwelijk van 15 jaar en twee kinderen toch uit de kast komt. En nu blijkt zijn eigen zoon ook dezelfde weg op te gaan? Dat kan nooit goed aflopen. Wij lieten ijle kreetjes ontsnappen bij de klifscène.

Toch is Heartstone geen coming out-verhaal. Het centrale thema blijft de levensgrote vriendschap en hoe de twee jongens door een groot dal moeten om uiteindelijk een nieuwe diepte aan hun band te kunnen geven. En over de allereerste vlinders in de buik. Want die zijn mooi, ongeacht voor wie ze bedoeld zijn.