Zinnenprikkelende esthetiek

Film: L’étrange couleur des larmes de ton corps

Regie: Hélène Cattet, Bruno Forzani

Aaren

L'Etrange Couleur Des Larmes De Ton Corps - Teaser

In 2009 gooide Belgisch regieseurskoppel Hélène Cattet en Bruno Forzani al hoge ogen met het strak gestileerde Amer, een debuut waarvan ene Quentin Tarantino zich meteen fan verklaarde en dat ondanks verschillende schoonheidsfoutjes wel een bijzondere filmische klasse tentoonspreidde.

Maar was Amer vanwege zijn expliciete geweld en zinnenprikkelende erotiek al een taaie brok om ongeschonden uit te zitten, dan voeren Cattet en Forzani die spanning nu nog wat op, zodat ons Kinepolis-zitje geregeld vervaarlijk benauwd aanvoelt.

We volgen Dan, een doorsnee man, die na een doorsnee zakenreis terugkeert naar z’n doorsnee flat, om daar te merken dat zijn knappe vrouw verdwenen is. Vrijwel meteen komt hij terecht in een ingewikkeld web van welhaast onnavolgbare intriges en onverholen erotiek. Scène na scène worden we samen met hem dieper in de spiraal van geweld getrokken, tot het uiteindelijk voor de brave man (en ook wel een beetje voor ons) te veel wordt.

Stijl boven inhoud

L’étrange couleur des larmes de ton corps laat je alvast niet onberoerd, en de manier waarop het regisseursduo geregeld kleine meesterwerkjes op het witte doek schildert verdient zeker veel lof. Maar temidden van alle knipogen naar de shock-cinema van Lars Von Trier, de onbegrijpelijkheid van David Lynch, of de Italiaanse giallo-thrillers uit de jaren 80, verliest de plot net iets te veel richting.

Stijl boven inhoud dus, althans zo lijkt het na een eerste kijkbeurt. Niettemin bewijzen Cattet en Forzani wel opnieuw dat ze qua beeldenpracht het onderste uit de filmische kan kunnen halen. Wie weet: misschien spreken we binnen enkele jaren wel van een Belgische cultklassieker.