Hoe word je dj in een land waar elektronische muziek verboden is?

"I tried making music, but the government said tech-no-no-no"

Koen

Raving Iran trailer | Film Fest Gent 2016

Dus je wil muziek maken in Iran. Wel, ga dan maar aanschuiven bij het Ministerie van Cultuur om een vergunning te krijgen. Elektronische muziek? Geen vergunning. Gebruik van de Engelse taal? Geen vergunning. Leadzangeres? Drie keer raden. Jawel, geen vergunning.

Het is dan ook niet verwonderlijk dat enkele Iraanse jongeren het dan maar zonder vergunning doen.

Dat is niet zonder gevaar, want de cultuurpolitie jaagt ze op en gooit ze in de cel. In Raving Iran volgen we Arash en Anoosh (beter bekend als Blade&Beard) in hun strijd om plezier te maken. We kregen de heren ook te pakken voor een praatje.

Hoe zijn jullie begonnen?

"In 2007 begonnen we naar echte elektronische muziek te luisteren. We hielden enkele goede techno-artiesten in het oog, daarna begonnen we ook de artiesten te volgen waarmee zij samenwerkten. En een paar jaar later beslisten we om zelf technomuziek te maken omdat we deze muziek echt leuk vinden en graag wilden meewerken aan de verspreiding van techno in Iran."

Hebben jullie tips voor beginners?

"We zijn niet meteen het type persoon om andere mensen te vertellen hoe ze iets moeten doen. Maar je moet er vooral veel werk in steken."

Waarom maken jullie muziek?

"Het is wat we doen. We houden van techno en we maken mensen graag gelukkig met onze muziek."

"In Europa organiseer je een fuif zoals je een sigaret opsteekt. Alsof het niets is."

Wat zijn de verschillen tussen de Iraans en Europese technowereld?

"In Europa organiseer je een fuif zoals je een sigaret opsteekt. Alsof het niets is. Mensen zijn hier vrij om te feesten. Wil je naar een technofuif? Dat kan. Wil je naar een rockconcert? Geen probleem. Klassieke muziek? Doe maar."

"In Iran is er geen keuzevrijheid. We kunnen niet zeggen 'Ik wil naar dit soort muziek luisteren'. Als ik dat wil, moet ik alles zelf regelen. Ik moet vrienden hebben die ook geïnteresseerd zijn in dezelfde muziek zodat ik ze kan uitnodigen of omgekeerd. Maar dat houdt altijd een enorm risico in. Geluk is er bijna illegaal."

"Hier kan je zomaar een Facebook-event maken, wat in Iran niet kan of mag. In Iran zijn er geen officiële fuiven."

Is er een verschil in de muziekstijl?

"Vaak zien we dat mensen in Europa de voorkeur geven aan groovy muziek. Onze stijl is veel donkerder, we maken dark techno. Die is niet voor iedereen geschikt. Volgens mij past dat ook niet in elke club. Dus we moeten onze plek vinden."

Was de enorme competitie in Europa niet intimiderend?

"In het begin was het dat wel. Er is hier veel competitie om muziek te maken of dj te worden. Voor ons is techno maken vooral plezier maken. In Iran was het natuurlijk minder aangenaam."

"In Iran is er ook geen techno-industrie. In Europa is techno een business. Als je daar als nieuweling binnen moet komen, is het heel moeilijk. We zijn hier nieuw, we zijn immigranten, … Het is moeilijk en we moeten meer moeite in ons werk steken om opgemerkt te worden."

"We zijn geen kamelendrijvers. Iraanse jongeren kijken ook naar de toekomst."

Jullie lijken twee uiteenlopende persoonlijkheden te hebben; de ene optimistisch, de andere realistisch. Zorgt dat contrast voor een betere samenwerking?

"Ik denk dat dat aan onze roots ligt. Algemeen gesproken zijn we twee verschillende personen die constant proberen om ons aan te passen aan de andere (lachend). Daarom ruziën we vaak, maar jaar na jaar leren we meer over elkaar en over hoe we kunnen samenwerken. We zijn meer dan collega's. We wonen uit noodzaak al jaren samen en dan groei je naar elkaar toe. Af en toe hebben we wel een discussie over onze carrière: ik wil het ene, hij het andere."

Waarom wilden jullie meewerken aan de documentaire?

"We wilden Europa tonen wat we kunnen en hoe we denken over het leven. We zijn geen kamelendrijvers ofzo. We genieten van dezelfde dingen als de jonge mensen in het Westen. We maken muziek voor de 21ste eeuw, geen traditionele muziek met oude instrumenten. Iraanse jongeren luisteren ook graag naar nieuwe dingen en kijken ook naar de toekomst. Dit was onze kans om dat te tonen."

In de documentaire stappen jullie ook het Ministerie van Cultuur binnen om een vergunning te vragen voor iets waarvan je weet dat het hoogst illegaal is. Waarom namen jullie zo'n risico?

"Omdat wij en het team achter de documentaire het enorm leuk vonden om zo te tonen aan de kijker dat het bijna onmogelijk is om een vergunning te bemachtigen. In Europa bestaat er geen vergunning om kunst te mogen maken. Je mag hier alles kunst noemen. Ik kan bijvoorbeeld dit glas op tafel zetten en het kunst noemen. Het staat me vrij om die mening te hebben. In Iran heb je toestemming nodig. Je moet je als kunstenaar compleet schikken naar de wil van de regering."

"Iran heeft een heel rijke cultuur. De islamistische regering probeert al die cultuur te verbannen."

Blijf je in contact met andere producers in Iran?

"Niet echt. De meeste producers die we kenden zijn ondertussen ook gevlucht uit Iran om concerten of contracten te zoeken in Europa. We zijn niet de enige die gevlucht zijn. In Iran zijn er veel mensen als ons."

Het viel ons op dat veel mensen in de documentaire jullie wilden helpen, maar dat niet deden uit angst voor de cultuurpolitie. Denken jullie dat dat over 20 jaar anders zal zijn?

"Natuurlijk! Weet je, Iran heeft al duizenden jaren lang een heel rijke cultuur. Maar de islamistische regering probeert al die cultuur te verbannen. Ze heeft een compleet andere visie op cultuur. Maar wanneer de jonge mensen van nu oud geworden zijn, zullen we de goede ervaringen met andere soorten cultuur kunnen doorgeven aan de volgende generatie. We moeten ze leren wat de fouten van de vorige generaties waren, zodat ze die in de toekomst kunnen vermijden."

 

Raving Iran is vanavond nog te bekijken op Film Fest Gent. Blade&Beard werken momenteel aan een nieuw album en kan je volgen op Facebook.