Maxim Stollenwerk 1 jaar na 'Lilith'

Internationaal Kortfilmfestival Leuven

Maxim Stollenwerk - Lilith

Pieter Claes
Google maps
location

Tijdens de vorige editie van het Internationaal Kortfilmfestival Leuven prijkte Maxim Stollenwerk (24, afkomstig uit Brugge maar blijven hangen in Brussel) tussen de favorieten van Humo. Wij spraken ongeveer 365 dagen later met hem af, om uit te pluizen wat er sindsdien ingrijpend anders is. 

Dag Maxim, hoe kijk je terug op het voorbije jaar? 

Maxim Stollenwerk: “De meest drastische verandering in mijn leven is eigenlijk het einde van mijn studententijd. Je merkt dat de druk om echt te presteren plots exponentieel toeneemt, terwijl er geen sturende krijtlijnen meer zijn waarbinnen je moet werken. Concreet betekent dat een pak meer schrijven aan allerlei ideeën, maar tegelijkertijd ook veel minder concrete projecten gerealiseerd zien.”

“De prijzen? Die zijn vooral leuk voor mijn mama.”

Lilith hoorde vorig jaar bij de favorieten van Humo tijdens het Leuvense kortfilmfestival. Je won met de film ook prijzen op het BIFFF en je ontving de Zilveren Méliès. Hoeveel waarde hecht je aan die awards? 

“Mijn omgeving loopt daar hoger mee op dan ikzelf. Mijn moeder volgt die dingen sowieso op de voet, maar zelf wil ik vooral niet te lang stilstaan bij wat was, en blijven werken aan wat nog moet komen.” 

“Natuurlijk zijn festivalselecties enorm belangrijk; een kortfilm maak je immers met een heel beperkt budget, en dus heb je die publiciteit nodig om je film aan de man te brengen. Ik maakte Lilith met voornamelijk eigen middelen, en met de steun van mijn ouders. Zij verkochten zelfs flessen wijn om geld in te zamelen voor de film.” 

“Als ik een film wil maken over een gehandicapte breakdancer die géén zombie is, waarom niet?” 

Hoe beu ben je de vergelijking tussen het werk van David Lynch en Lilith? 

“Ik vind het vooral luie journalistiek. Het is zo gemakkelijk om een label op iemand te plakken, “Maxim Stollenwerk is een horrorregisseur”. Voor Lilith wou ik – nog voordat ik wist wat voor een film het zou worden – een vrouwelijk hoofdpersonage. Waarom? Er was geen concrete reden voor die keuzen en dat hoeft volgens mij ook niet. Uiteindelijk werd ze haast per toeval een vampier.”

“Er zit dus een duidelijk fantastisch element in de film, maar dat hoeft niet voor de rest van mijn carrière een rode draad te worden. Ik schrijf bijvoorbeeld tegenwoordig met enkele maten aan een sitcom. En als ik volgend jaar een film beslis te draaien over een gehandicapte breakdancer die toevallig géén zombie is, waarom niet?” 

“Bekende koppen hebben vaker niets te doen dan je denkt.”

Wim Willaert speelt één van de hoofdrollen in de film. Hij selecteerde je nadien voor de Jonge Helden van het Filmfestival Oostende. Hoe wist je hem te overtuigen om aan je film mee te werken? 

“Ik heb hem simpelweg gebeld, het concept uitgelegd en hij besloot onmiddellijk om aan boord te springen. Mensen denken vaak dat grote namen heel de tijd bezig zijn, maar dat is niet noodzakelijk zo. Wim vond het scenario goed, anders had hij niet toegezegd. Maar volgens mij had hij toch ook net even niets te doen (lacht).” 

Hoe trots ben je op Lilith? 

“Ik vrees dat ik je ietwat teleur moet stellen. Lilith was voor mij vooral een oefening, waar ik nu een heel dubbel gevoel bij heb. Ik zie vooral dingen die ik vandaag totaal anders zou aanpakken. De crew, daar ben ik het fierst op. Matthias Delvaux is een schitterende DOP en Jasper Christiaens was voor het eerst producer voor een fictieproject. Ik kan nog altijd niet goed geloven dat ik zo’n schitterend team wist bij elkaar te sprokkelen.” 

“Mijn ouders kunnen geen flessen wijn blijven verkopen.” 

Waar wil je volgend jaar rond deze tijd staan? 

“Vroeger had ik gezegd dat ik op mijn vijfentwintigste een eerste langspeelfilm wou draaien. Dat is nog altijd het plan, alleen begint de tijd te dringen. De realiteit blijkt een pak harder, ik ben met van alles en nog wat bezig. Het is een kwestie van veel ideeën hebben en die zo goed mogelijk aan de man proberen te brengen. Mijn ouders kunnen per slot van rekening geen wijn blijven verkopen om mijn films te financieren (lacht).” 

Op 28 november gaat het Internationaal Kortfilmfestival van Leuven opnieuw van start. Tot 6 december is het kortfilm al wat de klok slaat in de studentenstad. Check hier het volledige programma en boek je kaartjes alvast.