Smaakmakers van het Internationaal Kortfilmfestival

Internationaal Kortfilmfestival Leuven

Jarno

Het Internationaal Kortfilmfestival serveerde een round-up van de beste shorts van het afgelopen jaar en kruidde dat nog wat extra met allerlei premières. Onze reporter zag alle 22 kortfilms uit de Vlaamse competitie voor Fictie en lijst vijf smaakmakers op.

De beste: Lilith

In Maxim Stollenwerks neonhorrorfilm tracht de bloeddrinkende Lilith (Renée Vervaet) zich te integreren in de maatschappij. Behoorlijk onvrijwillig dwarrelt de vampier een prostitutienetwerk binnen, waar geile Hans (Wim Willaert) zijn handen niet kan thuishouden. Het bloedgekleurde decor en de moordende sfeerschepping doen het plaatje harder kloppen dan de vuisten van geile Hans. Ook de underground discotheekbeats en Tarantinoesque apotheose maken van Lilith de sterkste kortfilm op het festival. Meer ballen kan je als nieuwbakken regisseur niet hebben.

De meest poëtische: Chansons de Charlotte

Los van al dat vampierengedrag in Lilith is het Charlotte (Sofie Hoflack) die om in te bijten is. Als snoezige studente verzandt ze in een relationeel dilemma wanneer ze de nacht met haar ex Kristof (Wietse Tanghe) doorbrengt. En dat terwijl ze er al geruime tijd een seksuele affaire met haar prof Frans (Bert Haelvoet) op nahoudt.

Brian Windelinckx schreef met Chansons de Charlotte een muzikale komedie, de enige op het festival waar acteurs ook (in het Frans) zingen. Een charmante liefdesbrief aan Godard, Truffaut en Demy, bollebozen van de nouvelle vague.

De grappigste: Blue Monday

Ook Jelle Gordyn deed ons meermaals schaterlachen. Blue Monday opent met een kluchtig gesprek in een lokale doe-het-zelfzaak tussen Jonas (Wouter Hendrickx) en een slotenmaker (Dirk Van Dijck). Gelukkig redt jeugdvriendin Merel (Line Pillet) Jonas uit de discussie over dupliceerbare sleutels en klantenkaarten. Een clichématig maar solide When Harry Met Sally-verhaal waarin blauw de rode draad vormt. Zowel de gekochte verf als het oog van Jonas kleuren blauw onder de tonen van Roxy Music.

De coolste: Get Ripped

Een intrigerend machtsspel tussen fitnesser en coach, wiens conversaties overlopen van machopraat. Tussen de pocherijen door worden er voor spiegels in het fitnesscentrum veel selfies genomen, zoals hedendaags machogedrag het voorschrijft. Buitengewoon vet geschoten beelden in een eenvoudige schets van een jonge gast die vastberaden is om zijn lichaam in een tempel te transformeren.

De gewaagdste: Boules of Death

De meest krankzinnige kortfilm op het festival komt uit het brein van Manuel Janssens. Tim baat met zijn broertje een bloemenkraam uit op het strand. Omdat zijn moeder haar portefeuille weigert boven te halen voor Berlijnse bollen, gaat Tim zelf achter de gebakjes aan. De ware toon van de kortfilm drijft boven wanneer de bollenverkoper een macaber figuur blijkt te zijn. De ene waanzinnige situatie volgt de andere op. Zo ruimt pudding plaats voor bloed en is er van een vredevolle strandvakantie geen sprake meer. Janssens flirt met de schreef, maar gaat er net niet over en blijft in elk opzicht stijlvol.