Wat als … je dit weekend naar de openluchtcinema gaat in Brussel?

Dan ga je kortfilms zien uit een andere dimensie.

Yannick

Tijdens de zomermaanden doen wij eigenlijk weinig liever dan voor een scherm zitten. Een heel groot scherm weliswaar: we hebben het natuurlijk over openluchtcinema. Wat is er beter dan met een frisse cocktail onderuit zakken in een fraaie strandstoel voor een avondje visuele versnaperingen?

In Brussel kennen ze daar wat van. In het royale Warandepark kan je in de zomermaanden naar Vaux-Hall Summer, een wekelijks kortfilmfestival. Maar:  nu zaterdag is je laatste kans. Het mysterieuze thema van de avond luidt ‘parallelle werelden’ - een soort cinematische ‘Wat Als?’ dus.

Wat als iedereen het syndroom van Down heeft?

In deze eenvoudige maar hartverscheurende parallelle dimensie zet een koppeltje een abnormale jongen op de wereld. Hij is de enige die een chromosoom minder heeft. Een brabbelende dokter vertelt zijn verhaal: wat is ‘normaal’ eigenlijk? ‘Downside Up’ is geschreven door oud-RITCS-student Peter Ghesquière. 

Wat als je een camera als hoofd hebt?

 

Oké, dit klinkt als een filmidee dat je op een zatte avond zou kunnen verzinnen. Je kan toch net zo goed een badeend of een ballon gebruiken? Toch is ‘The Boy with a Camera for a Face’ best indrukwekkend uitgewerkt, tot een doordenkertje in tijden waar er bijna overal een lens op je gericht staat.

Wat als je niet kan stoppen met glimlachen?

 

Ken je dat spelletje waarbij je moet praten terwijl je je bek opentrekt? In ‘Grimaces’ speelt Anne dat spelletje niet. Het is haar leven. Ze probeert het uit haar hoofd te zetten maar dat gaat moeilijk als er dagelijks emmers kwijl uit je mond stromen. Zet je paraplu dus even open tijdens dit kwartiertje.

Wat als lieve aliens de wereld overnemen?

Hoe leuk zou het zijn om een buitenaardse huisgenoot te hebben waarmee je kan gaan feesten? In ‘Toonocalypse’ hebben alle Schotten op één dag een nieuwe BFFOS (Best Friend From Outer Space). Spoiler: de pret blijft niet duren. Maar dat was te verwachten, toch?

Wat als niemand kan lachen?

Dat zou pas een mop zijn. Wij zouden het niet zo geestig vinden. Bon, genoeg gelachen. In ‘Zygomatiques’ onderzoekt een dokter de enige persoon ter wereld die kan lachen. Een aanstekelijke ziekte, zo blijkt. In ieder geval: deze kortfilm lijkt ons wel komisch.