Groetjes uit Cannes (1)

Dagboek van onze reporter ter plaatse

Janne

Zon, zee strand en films: onze reporter deelt haar ervaringen op het Filmfestival van Cannes.

Dag 0: van kust naar kust

Iemand ooit al gehoord van de Internationale Luchthaven van Brugge-Oostende? Nope, ik ook niet. Maar blijkbaar vliegt TUI van daar naar Nice en is dat de snelste en goedkoopste manier om naar het Filmfestival van Cannes te gaan. Uiteraard is het net in die compleet belevenisloze luchthaven met 4 gates dat je vlucht 2,5u vertraging oploopt. Gelukkig maakten de zonsondergangfoto's en het mateloze enthousiasme voor de komende week dat wel een beetje goed.

Dag 1: Unforgiven

Ik neem de bus van mijn Airbnb in Vallauris naar Cannes en spot meteen iemand met een totebag van het Filmfestival. De Colombiaan Gabriel is hier om geld te zoeken voor de productie van zijn nieuwe film. Ik krijg meteen een dvd van zijn vorige film in de handen gedrukt en we spreken af om contact te houden. Eénmaal in Cannes haal ik mijn huurfiets op waarmee ik de komende week op en af zal rijden. Na het ophalen van mijn badge neem ik een uurtje tijd om alle informatie door te lezen en de locaties van de filmzalen op te zoeken. Daarna vertrek ik naar mijn eerste film van velen en word omvergeblazen door Jupiter's Moon, vooral omdat ik er nog niets over wist op voorhand. Na een lunchpauze op het strand ga ik aanschuiven voor de vertoning van westernklassieker Unforgiven. Het is de 25e verjaardag van de prent die in 1992 4 Oscars won en Clint Eastwood himself komt de film inleiden. Na helemaal starstruck buiten te komen, sluit ik de dag af met een persvertoning van Le Redoutable, een niet erg memorabele Franse film van de regisseur van The Artist vol Franse humor, woordspelingen en geschiedenis die ik niet allemaal vat.

Dag 2: Netflix

De dag begint slecht: niemand met een gele persbadge raakt binnen voor de screening van How to Talk to Girls at Parties, een film die niet meedoet aan de competitie maar ik per sé wil zien voor de titel alleen al. Teleurgesteld slenter ik naar een werkruimte voor de pers, en plots zie ik Ben Stiller en Emma Thompson buitenkomen uit de persconferentiezaal. Mijn humeur zit meteen weer goed. Na wat schrijven ga ik ruim op tijd in de rij staan voor een masterclass met Clint Eastwood. Ik geraak vlot binnen, in tegenstelling tot vele kwade journalisten die moeten tegengehouden worden aan de deuren. Achteraf spreek ik af met producer Gabriel voor een wel erg duur ijsje. Ik sluit de dag af met The Meyerowitz Stories, één van de twee veelbesproken Netflix-films op het festival.

Dag 3: Belgisch filmerfgoed

Happy End van Michael Haneke staat als eerste op mijn programma. Volgens collega-journalisten één van de meest geanticipeerde films van het festival, maar ik kan niemand vinden die de film ook écht goed vond. Na een stokbroodlunch op het strand ben ik klaar voor mijn tweede poging om How to Talk to Girls at Parties te zien. Ik spreek af met een andere Vlaamse journalist, Niels van Cinemapp en Kortfilm.be, die het achteraf met me eens is dat de film een experimenteel pareltje is. De film doet me denken aan The Neon Demon: de combinatie van Elle Fanning, gekke plotwendingen en een fantastische soundtrack. Ik ben overenthousiast. Achteraf ontmoeten we Niels' huisgenoten en drinken we iets in het Catalaans paviljoen. Ze nodigen ons uit voor een feestje van festivalsponsor HP, waar we fancy hapjes en champagne krijgen. Toch beslissen we om nog terug te keren naar het Palais du Festival, om de Waalse documentaire La Belge Histoire du Festival de Cannes te zien. Voorbeeldig, niet?

Dag 4: "So disturbing"

Met hoge verwachtingen ga ik op de eerste rij zitten voor The Killing of a Sacred Deer. De Griekse regisseur Yorgos Lanthimos werd twee jaar geleden plots een grote favoriet van indiefilmliefhebbers met het absurde The Lobster, en stelt ook nu niet teleur. De grote kanshebber op de Gouden Palm met Colin Farrell en Nicole Kidman blijft zonder enige twijfel nog maanden in mijn hoofd rondspoken. Mooi, hard, en heel ongemakkelijk. Zoals de man naast mij het verwoordt: "That was so disturbing". Ik trek naar de persruimte om aan mijn artikels te werken en naar de Carrefour voor een goedkope lunch - ik vergeet soms te eten tussen al dit gedoe door. In de vooravond ga ik opeenvolgend naar Geu-Hu (The Day After) en Hikari (Radiance) kijken, de Zuid-Koreaanse en Japanse film in de competitie. Ik dommel in tijdens de eerste en ben ontroerd maar niet omvergeblazen bij de tweede. Nadien spreek ik af met Imge Özbilge, Turks-Antwerpse regisseuse die hier geselecteerd is met haar kortfilm in de Cinéfondation-sectie. We gaan samen met haar team naar "The Queer Party" in het Amerikaans paviljoen. De opbrengst van de drank gaat naar een organisatie die strijdt voor holebirechten in Tsjetsjenië en iedereen drinkt en danst zo hard ze kunnen. Ik fiets 's nachts naar huis en ben heel, heel blij dat ik hier mag zijn.