Groetjes uit Cannes (2)

Dagboek van onze reporter ter plaatse

Janne

Zon, zee en films: onze reporter deelt haar ervaringen op het Filmfestival van Cannes.

Dag 5: rust

Na het feestje gisteren en de afgelopen dagen in het algemeen kan ik wel wat extra uren slaap gebruiken. Ik permitteer mij de luxe om de wekker pas om 11u te zetten en neem de tijd om kleren te wassen, naar de winkel te gaan en te koken. Tegen 16u zak ik af naar Cannes, waar ik afgesproken heb met Niels van Kortfilm.be om hem te interviewen. Hij helpt me ook een filmpje te maken over mijn voorlopige top drie en nadien gaan we samen in de rij zitten voor The Beguiled van Sofia Coppola. De film met alweer Colin Farrell, Nicole Kidman en Elle Fanning blijft onder de verwachtingen, maar is nog steeds leuk. Met een Letse filmassistent die we op het feestje leerden kennen, gaan we (alweer) een burger en frieten eten, maar we zijn allemaal moe en gaan vroeg naar huis.

Dag 6: Robert Pattinson

Een feestdag in België, maar hier niet. Ik sta op om 6u30 om met mijn fietsje op tijd te zijn voor de screening van 8u30 van Good Time. Het is mijn eerste bezoek aan het Grand Théâtre Lumière, de grootste zaal van het festival die met ruim 2300 plaatsen de vaste locatie is voor galapremières en speciale evenementen. Ik ben helemaal zot van de film en slaag er nadien ook nog in om binnen te geraken op de persconferentie (niet makkelijk met "maar" een gele badge) met de regisseur-broers Safdie en de acteurs Robert Pattinson en Buddy Duress. Jeej!

Na de middag ontmoet ik Freddy Sartor, de sinds deze maand gepensioneerde hoofdredacteur van Filmmagie. Het is zijn 35ste keer in Cannes en daarover wil ik hem enkele vragen stellen voor een artikel. Na een heel interessant gesprek vertrek ik naar filmzaal Olympia, maar ik blijk verkeerd genoteerd te hebben dat pers er binnen mag en moet teleurgesteld afdruipen.

Ik beslis om naar de vertoning van Krotkaya (A Gentle Creature) te gaan nadat ik er lovende tweets over heb zien passeren, maar ik snap er niet veel van en val bijna in slaap. Niels laat achteraf weten dat hij L'Amant Double "ver-schrikkelijk" vond, dus beslis ik de late vertoning daarvan te skippen en met de Let Oskars iets te gaan drinken in de legendarische bar Le Petit Majestic.

Dag 7: ups en downs

Na een nacht van vier uren zit ik opnieuw om 8u30 klaar voor de ochtendvisie, deze keer van Aus Dem Nichts (In The Fade). In tegenstelling tot de Bulgaarse Martin met wie ik heb afgesproken, heb ik alweer geen flauw idee wat ik te zien zal krijgen en daardoor krijg ik het emotioneel best lastig tijdens de film met Diane Kruger. Achteraf moet ik even bekomen voor ik kan klappen, en ik blijf lang zitten tijdens de aftiteling met één van mijn lievelingsnummers van Lykke Li.

Ik trek naar Salle Bunuel voor de vertoning van Imges Camouflage, zes minuten puur genieten en bewonderen, en drie andere kortfilms, die ik maar niets vind. Dan is het tijd om mijn fiets terug in te leveren en een voucher op te halen voor de shuttlebus naar de luchthaven morgenochtend.

Ik ga met Martin Vietnamees eten op een gezellig, typisch Zuid-Frans terrasje - één van mijn weinige deftige maaltijden tijdens het festival. Daarna ontmoet ik terug Oskars om samen naar de uitreiking van de Cinéfondationprijzen te gaan. Geen podium voor Imge, wel voor de andere inzending uit België van de Costa Ricaanse Valentina Maurel.

(De cast van Patti Cake$)

Ik ben doodmoe, maar het is mijn laatste dag dus wil ik er nog het meeste uithalen. Ik haast me naar het Marriott-hotel voor de slotfilm van de Quinzaine du Réalisateurs. De film Patti Cake$ van de Amerikaanse Geremy Jasper staat al maanden op mijn lijstje. Ik weet niet meer waarom, maar wel dat ik er artikels over gelezen had na Sundance Festival en hem zéker wou zien. De juiste beslissing: het feelgood-verhaal over de mollige rapster Killa P verovert mijn hart en hoofd en ik kan achteraf niet stoppen met klappen, joelen en lachen. Ik ren met een brede smile op mijn gezicht naar het Palais, want ik heb maar tien minuten om de late vertoning van Lynne Ramsays You Were Never Really Here te halen. Gelukkig heeft Martin een plekje vrijgehouden en mag ik zowaar het festival afsluiten met nóg een fantastische film. We gaan een pizza eten samen met de Duitse journalist die naast ons zat tijdens de film en ontmoeten nog een koppel Amerikaanse vrienden van Martin. Met z'n allen lullen we onszelf binnen op een feestje in Villa Schweppes, waar ik tijdens het dansen met loodzware vermoeide benen ook nog Ilse van Filmfestival Oostende en jonge regisseur Niels ontmoet. Team West-Vlaanderen!

The weekend after

Op mijn vroege vlucht met twee uur slaap achter de kiezen kan ik mij samen met de Antwerpse Jonathan Karsilo, het geluidsgenie achter Camouflage, ergeren aan de crèche die onze vlucht blijkt te zijn. In België worden we omvergeblazen door de onverwachte hitte en strompelen we naar het station van de luchthaven. Tijd om thuis te crashen. De Gouden Palm gaat naar het Zweedse The Square, dat ik gemist heb, omdat ik er de drie eerste dagen van het festival niet was. Slotconclusie na een zware week in Cannes, meer dan 15 uren aanschuiven in rijen bij 25°C, veel frustraties door mijn gele badge (de laagste in de hiërarchie), veel te weinig slaap en de gemiste winnende film? Het was fantastisch. Bedankt BILL, bedankt Cannes, bedankt Niels, Oskars, Martin, Freddy, Imge en alle anderen die ik leerde kennen. Bedankt voor een ervaring die ik nooit zal vergeten. Hopelijk tot volgend jaar!

Lees hier alle avonturen van BILL-reporter Janne in Cannes.