"Ik heb nu de kans om de rest van mijn leven kind te blijven"

BILL Awards 2016

Stijn Fraeters

BILL Awards 2016: Anouk Fortunier

Categorie: Zien

Anouk Fortunier gaat een mooie toekomst tegemoet. Voor de regie van haar eerste fictieve kortfilm, Drôle d'Oiseau, kreeg ze op het Gentse Filmfestival de publieksprijs. Op het Kortfilmfestival Leuven kreeg ze de VAF Wild Card toebedeeld - goed voor 60.000 euro.

In Drôle d'Oiseau volgen we gedurende een dag de avonturen van een bipolaire vader (Tibo Vandenborre) en zijn dochter (Elsa Houben). Een zeer persoonlijk project voor Anouk, wiens vader zelf manisch-depressief is. "Ik ben geschoold in documentaire, dus wou ik graag een docu maken over mijn vader. Het onderwerp stond echter veel te dicht bij mij en ik voelde dat ik daar (nog) niet klaar voor was", verklaart Fortunier openlijk. "Een fictieproject geïnspireerd op mijn eigen jeugd was dus een goede oplossing."

Anouk Fortunier on set

"Op een ochtend kroop ik uit bed en vond ik dat het echt tijd was om mijn uitstelgedrag en faalangst te overwinnen."

Met haar eerste fictieve werk begaf Fortunier zich dus op ongekend terrein. "Ik ben heel lang te bang geweest om het te maken. Documentaire was mijn comfort zone, en het is zo verleidelijk om daarbinnen te blijven. Op een bepaalde ochtend kroop ik uit bed en vond ik dat het echt tijd was om mijn uitstelgedrag en faalangst te overwinnen."

Vanaf dan ging alles vanzelf, aldus Fortunier. "Nadat ik de eerste stappen had gezet, raakte ik in een drive waardoor het project zich heel organisch ontplooide. De belangrijkste les die ik hieruit heb getrokken is dat angsten ook positief kunnen uitdraaien. We voelen ons vaak bang wanneer we ons op ongekend terrein bevinden, maar net dan krijg je de kans om te evolueren en te leren. In plaats van in je comfort zone te blijven en je leven te zien passeren, moet je dapper de confrontatie aangaan - je krijgt er zoveel voor terug."

In Drôle d'Oiseau wordt alles, en dus ook de vader, bekeken vanuit het standpunt van het kind. "Een kind idealiseert zijn of haar ouders volledig", zegt Fortunier. "Alles wat ze doen is goed, alles wat ze zeggen wordt als waar aangenomen. Pas later krijg je een bepaalde afstand tussen jezelf en je ouders en kan je zien dat het ook maar gewone mensen zijn die fouten maken. Deze twee perspectieven zitten allebei in de film: de superhero-fase waarin de ouder wordt verafgood en het moment waarop het kind voor het eerst twijfelt aan de hoedanigheid van de vader. Beide zeer betekenisvol."

"Papa is een weerwolf"

Dat de film semi-autobiografisch is, heeft volgens Fortunier implicaties op verschillende vlakken. "Als filmmaker stel je jezelf sowieso kwetsbaar op omdat er in elk deeltje iets van jezelf zit. Doordat dit een heel persoonlijk werk is, wordt deze kwetsbaarheid alleen maar groter. Ik vond het bijvoorbeeld heel moeilijk om de film aan mijn vader te laten zien. Toen ik het hem uiteindelijk liet zien, was hij erg ontroerd. Het was voor hem een ode aan een bepaalde periode uit ons leven, waarin we weinig geld hadden, om de haverklap verhuisden, en creatief moesten denken om te ontsnappen aan onze situatie. Zo kwam ik op een dag van school, en het hele huis was met ballonnen en slingers versierd. Toen ik vroeg wat er te vieren was, antwoordde mijn vader: "dat het vandaag dinsdag is, en we voor de zevende dag op rij linzen eten!""

Net zoals de vrolijke kant, kwam de schaduwzijde van de stoornis ook wel eens naar boven. "Ik voelde als kind al dat mijn opvoeding anders was dan de "correcte" opvoeding, maar bestaat zoiets wel? Het klinkt als een soort bakvorm waar we allemaal in zouden moeten passen, terwijl het net die afwijkende, bizarre kantjes zijn die mensen maken tot wie ze zijn."

Haar niet evidente jeugd heeft de band met haar vader enkel versterkt. "Een van de beste dingen die mijn vader heeft gedaan, is heel open communiceren over zijn stoornis. "Papa is een weerwolf: soms schijnt de maan en verandert hij in een wolf, maar dat ligt nooit aan jou"", quoteert Fortunier. "Dit heeft me erg geholpen om zijn ziekte te kunnen plaatsen en te proberen begrijpen."

Peter Pan

Met wat Fortunier momenteel bezig is? "Op dit moment ben ik kindercoach voor Cargo, de eerste langspeelfilm van Gilles Coulier (regisseur van Bevergem, red.). De draaidagen duren nog tot eind april. Het is echt een heel leuk en leerrijk project met aangename mensen."

Wat Fortunier nog van plan is in de nabije toekomst? "Ik kan niet wachten om terug in de drive te geraken van een eigen project. Dan denk je non-stop aan je film: wanneer je opstaat, eet, doucht, slaapt, droomt. Dankzij Drôle d’Oiseau heb ik enorm veel ondersteuning voor mijn toekomstig werk, wat een hele geruststelling is. Ik krijg nu de kans om te blijven dromen en mensen verhalen te vertellen. Toen ik de VAF Wild Card kreeg zei Wim Willaert met een knipoog tegen mij: “Je hebt net de kans gekregen om de rest van je leven kind te blijven”". Leven als Peter Pan, kan je om meer wensen?

 

>> Stem op Anouk als jouw favoriet voor de BILL Awards in de categorie Zien.