Melancholie met komische knipogen

Film: Inside Llewyn Davis

Regie: Coen Brothers

Joshua

Inside Llewyn Davis - Official Trailer #1 [HD]: The Coen Bros, Oscar Isaac and Justin Timberlake

"I am a man of constant sorrowzongen de Soggy Bottom Boys vrolijk in O Brother, Where Art Thou. Ditmaal voeren de Coen Brothers iemand ten tonele die echt aan die beschrijving voldoet. Ontmoet Llewyn Davis.

In de rokerige folkbars van de jaren 60 zit een eenzaat op zijn gitaar te tokkelen. Zijn stem werpt het weinige licht over de duisternis in de bar. Het is Llewyn Davis (Oscar Isaac) die zijn melancholie bijna uitspuwt. In tegenstelling tot enkele andere Coen-figuren is er niet meteen een merkbare hoek af aan het hoofdpersonage. Tot je Davis zijn levensverhaal langzaam te horen krijgt.

Oscar Isaac (Drive) is niet meteen een naam die luidt als een klok. Toch overtreft hij de verwachtingen wanneer hij de hele film praktisch op zijn eentje voortstuwt. Al zingend of al pratend (in het tweede is hij overigens geen specialist). Zeker niet nadat een gebeurtenis uit zijn leven diepe wonden in zijn ziel heeft achtergelaten.

Hij vult de leegte op met Jean (Carey Mulligan), een getrouwde zangeres.  Ook al is Mulligan niet prominent aanwezig, toch slaagt ze erin om haar scènes heel krachtig te maken. Hetzelfde geldt trouwens voor Jim  (Justin Timberlake), haar man in de film. 

Lichtheid en zwaarte

Verwacht geen odyssee van melancholie, want zoals altijd zijn er enkele komische knipogen van de Coens. Het moment waarop Davis een kat achtervolgt bijvoorbeeld.

Daartegenover staan dan weer de zwaardere gebeurtenissen zoals de relatie van de muzikant en zijn vader, wat een van de mooiste scènes uit de film oplevert. Mooi contrast tussen lichtheid en zwaarte.

T-Bone Burnett zorgt ervoor (net zoals in films zoals The Hunger Games en O Brother, Where Art Thou?) dat de muzikale omkadering perfect bij de beelden aansluit. Even sober, maar daarom niet minder geslaagd. Less is (much) more.

Meesterlijke karakterschets

Inside Llewyn Davis is een rokerig relaas van een melancholische folkmuzikant waarbij er ruimte is voor bittere ernst aangevuld met zelfrelativerende passages. Zoals in John Carneys Once speelt de puurheid van de muzikant een hoofdrol, zonder dat randactiviteiten de overhand nemen.

Van de eerste tot de laatste noot neemt Llewyn Davis je mee op zijn zoektocht naar zichzelf. Ook daarna blijft de man in je hoofd rondspoken. Meesterlijke karakterschets.