Populaire maar seksistische series

Inke Gieghase bespreekt enkele seksistische series

Het kan geweldig deugd doen om eens diep weg te zakken in je zetel om je favoriete serie te bingewatchen. Maar vaak staan we niet stil bij alle vormen van discriminatie die zich afspelen op ons geliefd schermpje. Ik schotel je even de populairste gevallen voor. 

The Big Bang Theory

Toen ik hoorde dat er een geeky show op tv was, zapte ik meteen door naar het juiste kanaal, samen met miljoenen andere kijkers. The Big Bang Theory is vandaag nog steeds een van de meest populaire tv-shows. Ik moet eerlijk toegeven dat ik nooit heb stilgestaan bij het aanwezige seksisme in de serie totdat een van mijn Facebookvrienden mij er op attent maakte. Voor mij was het gewoon mindless naar het schermpje staren na een lange dag werken. Maar in de serie wordt er even mindless met seksisme omgegaan.

Vanaf de eerste aflevering wordt Penny al neergezet als het domme blondje. Later komen Amy en Bernadette er nog bij, beide neergezet als stereotype ‘nerds’. Alle drie spelen ze een regelmatige terugkerende rol en werken ze duidelijk het beeld in de hand dat ‘the hot girl’ niet slim kan zijn en dat slimme vrouwen alleen maar geitenwolle truien dragen. Daarnaast wordt Howard zijn creepy gedrag naar vrouwen toe allemaal met een flauw glimlachje weggewaaid.

"Eenzijdige en met vooroordelen gevulde personages is het algemeen probleem in deze serie."

Of kijk naar Sheldon die opmerkingen maakt zoals ‘vrouwen zijn zoals een eiersaladebroodje op een warme dag: vol met eieren en maar aantrekkelijk voor een korte tijd.’ Dat Sheldon wordt gezien als iemand die niet altijd begrijpt wat wel en niet kan in een sociale context, wil niet zeggen dat er niemand zou kunnen tegen ingaan.

Maar niet alleen de vrouwen worden enorm stereotiep neergezet. Ook de vier mannelijke hoofdrolspelers doen blijken dat mannen die into geeky series, films en strips zijn, niet zelf kunnen shoppen of met vrouwen kunnen praten. Eenzijdige en met vooroordelen gevulde personages is het algemeen probleem in deze serie.

F.C. De Kampioenen

 

Ik had gemakkelijk nog een aantal series kunnen opnoemen zoals bijvoorbeeld How I Met Your Mother, 2 Broke Girls of Sons of Anarchy maar voor deze besloot ik om iets dichter bij huis te gaan kijken. F.C. De Kampioenen kan gemakkelijk de meest herhaalde serie in de Belgische geschiedenis worden genoemd.

Gokverslaafd, alcoholverslaafd en seksverslaafd: al deze thema’s komen aan bod in wat op het eerste zicht lijkt op een serie waar je met je hele familie naar kijkt om eens goed te lachen. De sitcom is populair bij mensen van alle leeftijden, ook bij kinderen. Vaak staan zij niet stil bij de grappen en beelden die enkel een oudere generatie kan snappen, maar dat wil niet zeggen dat ze geen invloed hebben op de jonge kijkers.

Een van de grootste voorbeelden van seksisme in de populaire, Belgische series is de worstenfabrikant, Boma. Natuurlijk wordt in sitcoms alles uitvergroot om er meer humor in te steken, maar dat zou misschien ook kunnen zonder vrouwen constant als lustobjecten neer te zetten. In elke aflevering grijpt Boma, gespeeld door Marijn Devalck, wel eens op een ongepaste manier naar een vrouwenlichaam. Er komt letterlijk geen einde aan omdat in de serie ook niet wordt hard gemaakt dat het niet oké is. Buiten een zucht en een ‘sèèg’ wordt er niet ingegrepen. Met een klap in Boma zijn gezicht wordt er door het publiek gewoon eens goed mee gelachen.

Het echte leven mag gereflecteerd worden in een sitcom maar het zou interessant zijn als er ook een duidelijk statement wordt gemaakt in een serie, die door zo’n breed publiek wordt bekeken, dat bepaalde dingen niet door de beugel kunnen. Alles weglachen is niet altijd een optie en al zeker geen voorbeeld om aan de muur te hangen.

Friends

Nu even teruggaan naar een Amerikaanse serie. Als iemand vroeg: ‘wie heeft Friends nog niet gezien?’ was ik altijd die ene persoon in de kamer die hun hand opstak. Een millenial die Friends nog niet had gezien, liet vele monden openvallen. Toen de serie op Netflix verscheen, moest ik toch eens kijken waar alle buzz om draaide. In het begin lijkt de brainless humor ideaal om even met je benen omhoog te gaan liggen en je verstand op nul te zetten. Maar al snel werd duidelijk dat ik niet met alles kon lachen.

Laten we beginnen met de non-stop fatshaming van Monica, alsof het onvermoeide doordrijven van eenzelfde grap de kijker gedurende alle seizoenen aan het lachen houdt. Kijk naar Chandler die wordt uitgelachen met zijn vrouwelijkheid en waarvan constant wordt gezegd dat hij homo is, alsof het iets slechts is. Joey die vrouwen eerder als objecten ziet in plaats van mensen. Zo zou het lijstje nog even kunnen doorgaan. 

"Media, series en films hebben onbewust een enorme invloed op ons en op onze manier van denken."

Dat is bij veel series het geval. Wil dat zeggen dat er niemand meer gaat kijken? Nee. Friends is 24 jaar geleden geschreven en gebingewatched door miljoenen mensen, ook door vrouwen, LGBT+ personen en mensen van kleur, ondanks dat het bestempeld is als discriminerend naar al deze personen toe. Met wat je wel en niet kan lachen is een discussie die mogelijks al langer aan de gang is dan Monica haar fatshaming.

Media, series en films hebben onbewust een enorme invloed op ons en op onze manier van denken. Een divers aanbod dat geen seksisme, racisme of eender welke vorm van discriminatie aanmoedigt of normaliseert, is nog steeds een utopie in onze huidige maatschappij. Het is vooral belangrijk om stil te staan bij welke beelden je dagelijks binnenkrijgt en welke invloed het op jezelf heeft.

Kijkers dragen ook bij aan wat er aangeboden wordt. Vraag en aanbod ontmoeten elkaar in het midden. Wat als we nu eens naar een midden streven waar normalisatie van discriminerend gedrag niet de bovenhand neemt?

 

Dit artikel is geschreven door Inke Gieghase.