Puberende John Lennon

Nowhere Boy

Sam Taylor-Wood

Dorien

Nowhere Boy is niet de eerste film over John Lennon. In 1994 was er al Backbeat over de beginjaren van de Beatles, in 2006 de documentaire The US vs John Lennon, over Lennons activisme en het jaar daarop volgde Chapter 27 over de moord op John in 1980. Alleen zijn jeugd was nog niet aan bod gekomen en Lennons jonge jaren vormen dan ook het onderwerp van Nowhere Boy.

Duivelse muziek

De film speelt zich af in het Liverpool van de jaren 50, in de tijd dat rock- en popmuziek nog bijna des duivels was. Terwijl Elvis Presley iedereen het hoofd op hol brengt, beleeft John Lennon (Aaron Johnson) een ietwat moeilijke jeugd. Aangezien zijn moeder Julia te labiel was om goed voor hem te zorgen, woont hij al jaren bij zijn ijzige tante Mimi (Kristin Scott Thomas). Wanneer het contact met Julia enigszins hersteld wordt, moet John schipperen tussen zijn moeder en tante. Een verwarrende situatie, maar gelukkig ontdekt John de muziek. Hij kan daarin zijn overtollige energie kwijt en leert op die manier ook een fijne vriend kennen, een zekere Paul McCartney.

In de film leren we John Lennon van een andere kant kennen. Moeilijk te geloven dat die lastige tiener eens zal uitgroeien tot vredesactivist, en grappig om Paul McCartney te zien als een onvolgroeid pubertje wiens gitaar bijna even groot is als hijzelf.

Nowhere Boy is een erg persoonlijke film geworden. De emoties die kunnen ronddwarrelen in nieuw samengestelde gezinnen zijn zeker herkenbaar en Johns gemis van een moeder raakt een gevoelige snaar. Toch is het geen spectaculair goede film geworden. Het verhaal had evengoed over eender welke muzikale tienerjongen kunnen gaan en als muziek dan toch zo'n belangrijk element vormt, had de soundtrack nog iets prominenter aanwezig mogen zijn. Nowhere Boy is een vermakelijke film met ontroerende elementen, de acteurs doen het zeker niet slecht, maar de film laat geen blijvende indruk na.