Réparer les Vivants-regisseur Katell Quillévéré over leven, dood, muziek en surfen

Réparer les Vivants

Ine D'hoe

Réparer Les Vivants | Heal The Living - Trailer

  • 09 nov 2016 tot 16 jul 2019

Wanneer ik de Franse regisseur Katell Quillévéré tref voor een gesprek over haar jongste worp, Réparer les Vivants, ben ik nog helemaal vol van de film. Ik leg haar mijn drie favoriete aspecten van haar film voor: die muziek (!), de vitaliteit van de beelden en de magistrale surfscène aan het begin van de film. De volgende twintig minuten hang ik aan haar lippen. En actie!

Réparer les vivants is de derde langspeler van de Frans-Ivoriaanse regisseur Katell Quillévéré, na Un Poison Violent (2010) en Suzanne (2013). Net als zijn twee voorgangers heeft ook deze film al een mooie festivalcarrière achter de rug. Vorige maand was de film nog te zien op Film Fest Gent.

"Muziek bepaalt het ritme van de scènes al tijdens mijn werkproces"

In elk van haar films speelt muziek een belangrijke rol, maar in Réparer les vivants is de muziek haast een personage op zich. En dat is geen toeval. “Eigenlijk is muziek het frame waarrond ik de rest van mijn film weef”, legt Quillévéré uit. “Ik gebruik korte, bestaande muziekfragmenten om het ritme en de sfeer van de scènes te bepalen, terwijl ik aan een film werk.”

Die manier van werken resulteert in een tijdelijke soundtrack voor de ruwe versie van de film. Heel wat van die "werkmuziek" haalt trouwens ook de eindcut, vertelt Quillévéré. “Ik werkte al drie keer samen met muziekconsulent Frank Beauvais en hij voelt mijn muziekkeuzes zo goed aan dat we er regelmatig voor kiezen om enkele fragmenten ook in het afgewerkte product te gebruiken.”

Dat gebeurde onder andere in de – hilarische – scène waar Dokter Pierre Révol (het personage van de Belgische acteur Bouli Lanners) in zijn auto meezingt met een Franse hiphoptrack.

"We castten heel bewust acteurs die een zekere fysieke vitaliteit uitstralen."

Dat zo’n luchtige scène een plaats heeft in een film rond de vroegtijdige dood van een tienerjongen en de daaropvolgende reis van zijn organen, is op zich al tegenstrijdig. Deze ambivalentie uit zich doorheen de volledige film, bijvoorbeeld in de levendige camerabewegingen die de vitaliteit van de acteurs nog eens extra benadrukken. “Met die reden koos ik ook bewust acteurs uit die een bepaalde fysieke energie uitstralen, die echt in hun lichaam zitten.” Die keuze zorgt voor een schril contrast tussen leven en dood dat de hele film omhult. 

Gabin Verdet, die de zeventienjarige Simon Limbres vertolkt (de jongen die later hersendood op de afdeling intensieve zorgen belandt, red.), is hier een perfect voorbeeld van. “In het boek waarop de film gebaseerd is, is Simon een surfer en dat aspect wilden we zeker behouden.

Daarom zijn we in Frankrijk op zoek gegaan naar echte surfers om trouw te blijven aan de specifieke fysieke kenmerken die zo’n sporters hebben. De natuurlijke charme van Gabin gaf uiteindelijk de doorslag. (lacht)" De prachtige, woeste surfscène aan het begin van de film bewijst dat die beslissing de film zeker geen kwaad heeft gedaan.

"De kracht van de natuur en het baarmoederelement van de zee vatten voor mij de twee uitersten van het leven." 

De surfscène kreeg een belangrijke plek in het boek en Quillévéré wilde ze ook absoluut in haar film, om verschillende redenen. “Surfen is een gevaarlijke sport, zeker wanneer je ze in de koude, woeste Noordzee beoefend, zoals Simon en zijn vrienden in de film. Je bent overgeleverd aan de grillen van de natuur, je valt en staat met wat geluk ook weer op, maar soms ook niet.”

Het is dat risico dat de toeschouwer angstig in zijn bioscoopzitje drukt, hij weet immers dat Simon moet sterven om verder te kunnen met het verhaal. De vraag blijft echter wanneer.

Van die spanning was de crew zich natuurlijk al tijdens het filmen bewust en ze speelden die extra uit door de surfsessie van de drie jongens rauw en eerlijk in beeld te brengen. De scène is een gevecht met de zee en straalt een enorme energie uit, dreiging en opluchting wisselen elkaar af. Wanneer één van de jongens zich in een tube (tunnel van een hoge overslaande golf, red.) bevindt en de golf met succes berijdt, levert dat prachtige, woeste en vooral natte beelden op. Een groter contrast met de zonovergoten, gepolijste surfbeelden die we kennen uit series en YouTube-filmpjes kan je je niet wensen.

Nog een reden om de surfscène zo’n prominente rol in de film te geven, is de analogie met de baarmoeder, vertelt Quillévéré. “De zee als scheppend element spreekt mij erg aan, Venus werd geboren uit de golven en ook wij groeien in vruchtwater. Dit baarmoederelement enerzijds en de kracht van de natuur anderzijds representeren voor mij de twee uitersten van het leven. Dat is dan ook meteen de kern van Réparer les vivants.”

Op de vraag of ze zelf al surfte antwoordt Quillévéré met een lachend “laat ons zeggen dat ik het wel geprobeerd heb.”

 

Réparer les vivants loopt vanaf 9/11 in de bioscoop.