Wat zit er in de filmcollectie van Anne?

De favorieten van de reporter

Anne Scheijnen

Favoriete Disneyfilm:

Ik stam uit hetzelfde geboortejaar als De Leeuwenkoning en dat is blijkbaar geen toeval. Deze tekenfilm is door velen geliefd, maar door weinigen zo kapot gekeken als door ondergetekende. Vooral wanneer ik ziek op de zetel lag onder een dekentje waren Mufasa, Simba en Nala mijn enige troost. Pumbaa is trouwens mijn spirit animal.

Op een gedeelde eerste plaats met Simba en co. staat Frank en Frey, een ondergewaardeerd pareltje over vriendschap en vosjes. Vosje Frey wordt als welpje gered door een oudere dame, die hem opvoedt als een echt huisdier. Frey vindt al snel een speelkameraadje in puppy Frank, maar hun vriendschap blijkt onmogelijk: Frank is voorbestemd om een jachthond te worden. Zakdoekjes bij de hand houden is aangewezen, en dan vooral bij die ene scène waar Frey opnieuw wordt losgelaten in het bos.

Heftigste tearjerker:

Ik kan me niet herinneren dat ik ooit lelijker gehuild heb dan bij La vita è bella. De prent over een joods-Italiaanse vader en zoontje die samen in een Duits vernietigingskamp belanden is hartverscheurend, maar toch slaagt regisseur Roberto Benigni erin om een lach op je gezicht te toveren. Drie Oscars dik verdiend.

In dezelfde categorie: Elle s’appelait Sarah, over een journaliste die het levensverhaal van een joods meisje dat uit een concentratiekamp ontsnapte uitpluist. Conclusie: misschien moet ik gewoon minder films over de Tweede Wereldoorlog bekijken.

Popcornpre(n)t:

Ik ben niet echt fan van thrillers en al zeker niet van horrorfilms (zwakke zenuwen), maar als ik toch verzeil in een spannende film, knabbel ik liefst een beetje popcorn om mijn aandacht af te leiden. Shutter Island is een psychologische thriller met Leonardo DiCaprio in de hoofdrol. Hij komt als politie-inspecteur terecht op een eiland waar een psychisch gestoorde moordenares ontsnapt is uit haar instelling. Naarmate het verhaal vordert krijgt de unheimliche sfeer de bovenhand. Niet alles is wat het lijkt op het eiland …

Een compleet ander genre is Intouchables. François Cluzet speelt een rijke stinkerd die vanaf de nek verlamd is. Hij zoekt een nieuwe persoonlijke assistent, een job waar zware jongen Driss (Omar Sy) per ongeluk in rolt. Deze op een waar gebeurd verhaal gebaseerde film gaat vooral over de bijzondere wisselwerking tussen de twee. Hoewel de thema’s nogal zwaar zijn, weten regisseurs Olivier Nakache en Éric Toledano het geheel luchtig en vrolijk te houden. Een speciale combinatie van ontroerend en hartverwarmend. En van snelle auto’s, dat ook.

Jeugdsentiment:

Ik heb nog steeds een videocassette (!) van Annie. Dat ding is letterlijk grijsgedraaid, want de avonturen van het weesmeisje met de indrukwekkende rosse krullenbol gingen nooit vervelen. De liedjes kan ik nu nog meezingen.

Ook de Platvoet en z’n vriendjes-reeks was bij ons thuis favoriet. De films gaan over een groepje jonge dino’s die de meest spannende avonturen beleven. Dat ik van de slechterik (een tyrannosaurus rex, brr) wel eens nachtmerries kreeg, nam ik er graag bij.

Guilty pleasure:

Of ik me er schuldig over voel, is niet zeker, maar Mary Poppins staat zonder twijfel in mijn top tien van beste films. Julie Andrews speelt de iconische rol van kindermeisje dat stiekem een beetje kan toveren. Daarnaast zit de film vol met subtiele en minder subtiele humor én met aanstekelijke (en volgens sommigen ongetwijfeld tenenkrullende) liedjes.

Singin’ in the rain is dé film om op een druilerige dag te bekijken. Jaren 50-vibes? Check. Knappe jongen (Gene Kelly) in de hoofdrol? Check. Vrolijke danspasjes? Dubbelcheck. Meer moet dat niet zijn.

 

Niets leuker dan neuzen in de boeken- en filmkasten van vrienden. Check hier de filmcollectie van andere BILL-reporters.