Wat zit er in de filmcollectie van Bo?

De lijst waar je stiekem al jaren zit op te wachten.

Bo

Video’s voor Wat zit er in de filmcollectie van Bo?

Nuovo Cinema Paradiso - Unforgettable

Nadat twee reporters al een aanzet gaven, is nu reporter Bo klaar om haar meest intieme filmgeheimen bloot te geven. Hou je klaar voor een emotionele rollercoaster, vol meezingmomentjes en ongecontroleerde huilbuien waardoor je buren je zullen haten. Je bent gewaarschuwd. 

Favoriete Disneyfilm:

The Lion King is natuurlijk het summum van Disney- sprookjes, maar ook de meer recente films doen me naar mijn kleenex grijpen. Nu ik erover nadenk, eigenlijk doet 90% van mijn filmcollectie dat. Eentje van die recentere Disney-parels is Big Hero 6, die ervoor zorgde dat er nu naast mijn Simba-knuffel ook een gloednieuwe Baymax zit te blinken.

Ook Tangled (toegegeven, een op en top wijvenfilm) doet me lachen en huilen tegelijk. Na achttien jaar voor het eerst gras ruiken, verliefd worden op een boef om vervolgens te ontdekken dat je zogezegde moeder je eigenlijk gekidnapt heeft als baby. En dan ontdek je nog eens dat je al die jaren eigenlijk als prinses in een poepsjiek kasteel had kunnen wonen in plaats van in die muffe toren. Het leven van Rapunzel is geen lachertje.

Heftigste tearjerker:

De films waarbij ik de meeste emmers vol huil, zijn er met een stevig klef liefdesverhaal. Hoewel de jaarlijkse Nicholas Sparks-verfilming altijd wel een pms helpt bestrijden, spaar ik mijn echte huilbuien voor Pearl Harbor. Ik hoef nog maar een nanoseconde van de soundtrack te horen en ik ben al vertrokken.

Ook mijn favoriete film aller tijden, Moulin Rouge! – die ik doelbewust niet bij guilty pleasures categoriseer – is een tearjerker van zeer hoog niveau. Alarmfase rood zeg maar, en dat mag je bij deze film gerust letterlijk nemen. 

Een ander pareltje waarbij ik het zelden droog houd is Nuovo Cinema Paradiso. Deze soundtrack van onze held Ennio Morricone laat me altijd in een waas achterlaat. En een urge om op het vliegtuig te springen naar Italië.

Moulin Rouge!

Popcornpre(n)t:

Popcorn is altijd pret natuurlijk, tenzij er een stukje mais in je luchtpijp vast komt te zitten. Maar dus, onder de favorieten die ik in de cinemazalen zag, moet ik toch wel de trilogie van The Hunger Games plaatsen.

Ja, ik kom uit de Twilight- generatie en ja, ik ben ooit #TeamEdward geweest. Wat niet wil zeggen dat ik de The Hunger Games best wel vermakelijk vond. En dat heeft helemaal niets te maken met Liam Hemsworth in één van de hoofdrollen #TeamGale.

Jeugdsentiment: 

Hoewel de cassette van Matilda thuis nauwelijks uit de videospeler gehaald werd, jaagde de duivelse schooldirectrice me toch stevig de stuipen op het lijf. Iedereen die deze film kent denkt onmiddellijk aan de gore horrorscène met de dikke jongen. Chocoladecake is sindsdien nooit meer hetzelfde geweest.

Nog niet de eer gehad met deze Roald Dahl verfilming kennis te maken? Verwacht dan  een mix van autozwendel, bewegende cornflakes en zweepjes. Kortom, echt jeugdsentiment. 

Guilty pleasures: 

Behalve als je bewust een plaat van Cher in je kast hebt staan, heb ik nooit begrepen waarom een pleasure guilty zou moeten zijn. Daarom hou ik het vooral op de laatste term van dit bizarre concept. Zo vind ik musicals het einde, wat de aandachtige lezer al kon opmaken uit voorgaande selectie. O ja, Les Miserables met een zingende Russel Crowe vond ik, mogelijk als enige in het universum, ronduit geweldig.

Voor de cultuurbarbaren hier die musicals niet tot echte filmkunst beschouwen: wist je dat zelfs Woody Allen niet aan de Fred & Ginger- vibes kon aan weerstaan? Inderdaad, dezelfde regisseur van Annie Hall, maakte met Everyone Says I Love you een ouderwetse tapdansende musicalfilm. Beat that.

 

Niets leuker dan neuzen in de boeken- en filmkasten van vrienden. Check hier de filmcollectie van andere BILL-reporters.