Wat zit er in de filmcollectie van Jana?

Rewatch till you drop!

Jana Dejonghe

Na Katelijne graaft ook BILL-reporter Jana diep in haar filmgeheugen. "Dé favoriet" is een concept dat onmogelijk kan bestaan, daarom is bij de selectie van onderstaand lijstje voornamelijk volgende stelling gevolgd: "alles wat eerst in je gedachten komt". Hier gaan we!

Favoriete Disneyfilm:

De Aristokatten en Jungle Boek (de originele, dat spreekt voor zich).

Het gros van alle Disneyfilms gaat over hetzelfde: onervaren personage gaat op tocht vol avonturen en leert gaandeweg heel wat bij over de wereld, de anderen en zichzelf. Bij deze twee films is het denk ik gewoonweg de jazzmuziek die het ‘m doet. The Bare Necessities is mijn ringtone én wekker, en dat alleen maar omdat een vriend al Everybody Wants to Be a Cat had ingenomen.

Baloo de beer en Thomas O’Malley, the alley cat zijn daarbij twee van de chillste wezens uit het Disney-universum en King Louie en butler Edgar twee van de héérlijkste slechteriken.

Enige film die hiermee in competitie kan gaan is misschien De Leeuwenkoning, gewoon door die absoluut ongelooflijk fantastisch magnifieke beginscène.

Heftigste tearjerker:

Ik moet eerlijk zijn: ik ben een enorme filmfan, maar traantjes komen er niet vaak bij kijken. Bij deze deel ik dus mijn volle drie huilervaringen, in oplopende volgorde:

  • The Shawshank Redemption: “Mijn ogen zijn precies iets vochtiger dan gewoonlijk”.
  • Adem: “Och god dit was zo móói en zo dróévig en zo’n perfect einde!” *snif*
  • The Red Turtle: “Dit was … ik bedoel … het is gewoon zo … boehoehoooeeee!” Nu was ik niet de enige die alleen naar die vertoning was gekomen en dus ook op ‘r eentje zat te huilen tegen het einde. Slightly weird, maar oh zo prachtig. (Subtiele tip voor de lezer: bekijk godverdomme die film!)

Popcornpre(n)t:

Mad Max: Fury Road.

Zet ‘m op, Imperator Furiosa! Go Tom Hardy! KICK SOME ASS! God, die film heeft zo’n vaart dat je ‘m zelfs niet kan onderbreken voor een plaspauze. Was die popcorndoos vol toen ik op de playknop duwde? Geen idee, ik heb absoluut geen herinnering van de laatste twee uur, behalve een geschifte race door een gele woestijn.

Jeugdsentiment:

Hier treed ik Katelijne voor de volle honderd procent bij: Harry Potter zal voor eeuwig en altijd mijn hart laten smelten.

Ik ben een trotse Slytherin, volgens Pottermore met een 10 3/4 inch sleedoornhouten toverstaf met eenhoornhaar. Ik heb boven mijn bed een Slytherin-banner en erin een knuffel-Pygmy Puff. Ik heb de boeken in vijf verschillende talen en in een waaier aan uitgaven.

Hoewel ik altijd loop te verkondigen dat ik de films niet goed vind (4 tot en met 6 zijn dan ook gewoon absolute rampen), ik kan er niet aan weerstaan ze van tijd tot tijd te herbekijken – en ze van begin tot eind mee te dreunen.

Guilty pleasure:

Mean Girls! Ik herinner me nog mijn vierde middelbaar, toen drie klasgenoten en ondergetekende voor een opdracht Engels scènes uit deze film naspeelden. Het spreekt voor zich dat dit één van de meest memorabele momenten uit m'n nillies-tienerjaren is.

Alle Amerikaanse romcom-clichés vind je netjes op een rij, en dat in combinatie met memorabele rollen voor Tina Fey, Rachel McAdams en Amanda Seyfried: de fun kan met deze gewoonweg niét op.

Nu ik het zo bekijk: Mean Girls is niet zozeer een guilty pleasure maar simpelweg een pleasure. So fetch.

 

Niets leuker dan neuzen in de boeken- en filmkasten van vrienden. Check hier de filmcollectie van andere BILL-reporters.