Wat zit er in de filmcollectie van Janne?

Van Disneyfavoriet tot 90's cultfilm

Janne

Films, films, films. Wat begon met het enthousiasme van een ex-lief over Cinema Sphinx in Gent tijdens mijn studententijd groeide uit tot een passie van €19 per maand die mij dankzij BILL zelfs al naar Berlijn en Cannes bracht. Het zal dan ook niet verbazen dat ik na urenlang mijn eigen IMDb-watchlist raad te plegen, te twijfelen en te categoriseren, geen andere keuze meer zie dan om uit de vaste categorieën van deze rubriek te breken. Sorry eindredacteur.

Disneymania

Ik groeide op met de fratsen van Robin Hood op VHS, kweelde vrolijk mee met de ganzen in De Aristokatten en droomde weg bij de magie van Mary Poppins. Kon ik ook maar vliegen als ik hard genoeg lachte! Ietsje recenter genoot ik met volle togen van Zootopia en liet me betoveren door Up en Inside Out

 

90's cult

Deze 90's cultfilms leerde ik pas in de 2010's kennen - misschien maar best, in het geval van Fight Club. Ik ben nog steeds blij dat ik deze gewelddadige klassieker bekeek zonder er iets over te lezen of bekijken vooraf. Wat een ontknoping! Een tweede keer kijken zorgt voor een volledig nieuw verhaal, ongezien.

Aan de andere kant van het genrespectrum is Forrest Gump mijn grote favoriet, een verhaal waarin je na honderd keer kijken nog steeds nieuwe historische en intertekstuele verwijzingen ontdekt. Andere eervolle vermeldingen gaan naar Pulp Fiction, What's Eating Gilbert Grape (toen Johnny Depp nog scheve tanden had), The Shawshank Redemption en het minder bekende The Hudsucker Proxy.

Totale mindfuck

Mijn appreciatie voor de totale mindfuck begon traag met Inception en Cloud Atlas, maar raakte in een stroomversnelling sinds The Lobster van de Griekse Yorgos Lanthimos. Ik had het geluk ook al de nieuwste film van die regisseur, The Killing of a Sacred Deer, te kunnen zien in Cannes (vanaf 1/11 in de Belgische zalen) en kwam buiten met een driedubbele knoop in de maag en wel erg bleke wangen. Ook het knettergekke punk-alienverhaal - ja, dat lees je goed - How to Talk to Girls at Parties scoorde daar hoog bij mij.

Veel te laat ontdekte ik het onovertroffen Mr. Nobody, zowaar van de Belgische Jaco Van Dormael (remember Le Huitième Jour, die je verplicht moest kijken op de middelbare school?). Meer favorieten in in dit rijtje: The Neon Demon, Arrival en Edge of Tomorrow.

 

Scandinavië

Ondanks dat ik nooit heb verdergebouwd op mijn studie Zweeds, heeft de Scandinavische film zich stilletjes een weg naar mijn hart gebaand. Mijn aanraders? Simple Simon is een heerlijk verhaal over autisme en de liefde. Van The Hundred-Year-Old Man Who Climbed Out of the Window and Disappeared (oftewel de Zweedse Forrest Gump) doen zowel het boek als de film je schaterlachen.

Jagten zag ik in een lege filmzaal, met als gevolg dat ik mijn tranen de volle twee uren lang de vrije loop liet. En En man som heter Ove was dit jaar nog genomineerd voor Oscar voor de beste anderstalige film.

Empowerment

Een goeie boksfilm, had mijn broer gezegd. Niet de meest succesvolle zin om mij te overtuigen naar een film te kijken, maar wow, Million Dollar Baby blies me volledig van mijn sokken. Bedankt, Clint Eastwood.

Ook Oscarnominee Hidden Figures slaagde er recent in mij oneindig trots te doen voelen over vrouwen en de gevechten die ze moeten voeren (en kunnen winnen). En onlangs kon Wonder Woman eindelijk het vrouwelijke superheldenpotentieel verzilveren aan de kassa.

Jawel, ik ga ook een film vermelden waar het andere geslacht in voorkomt. Pride gaf ik maar liefst 10/10 op mijn IMDb-filmlijst voor het ontroerende verhaal over homo's en mijnwerkers dat ondanks de tijdsperiode waarin het zich afspeelt en de locatie de plattelandsmentaliteit zo herkenbaar frustrerend en ontroerend naar voor brengt.




Indiefilms

Als kind en tiener bekeek ik thuis meer dan tien keer een casette-opname van Amélie en droomde van net zo'n fotokot-romance. In 2010 ontdekte ik met Fantastic Mr. Fox de magie van Wes Anderson. Daarna raakte ik samen met velen ook volledig verslingerd aan Moonrise Kingdom en The Grand Budapest Hotel.

De opeenvolgende jaren volgden The Young and Prodigious T.S. Spivet, Le Tout Nouveau Testament (ook van Van Dormael), Miss Peregrine's Home for Peculiar Children en Boyhood.

Ook festivalfilms uit Berlijn en Cannes Pokot, On Body and Soul en Patti Cake$ zijn drie van de beste indiefilms die ik ooit al zag. Over die laatste kan ik al twee maanden niet zwijgen, en eind deze maand is hij eindelijk hier te zien. To do-list: ticket kopen, joelen, klappen, zingen en ongeduldig wachten tot de soundtrack uitkomt.