Ik liet mijn ouders een 18+-game spelen en zag een bloedbad

Bioshock Infinite voor oudjes

Peter

Afgelopen weekend haalde ik een van de beste games van 2013 nog eens uit de kast en propte een Xbox 360-controller in de pollen van mijn ouders. "Amai, dat vibreert hier nogal!"

Een prille lente geleden tippelden gamers nerveus van het ene op het andere been, want Bioshock Infinite zat eraan te komen. Het ondertussen ter ziele gegane Irrational Games had zijn sporen al verdiend met twee vorige Bioshock-games, maar voor Infinite mocht de lat nóg wat hoger. Wij kregen intrige en entertainment, ontroering en geweld. Irrational Games ontving een 85-tal prijzen. Goeie bal dus, maar afgezien van een occasioneel tv-advertentietje bleef de hype een een-tweetje tussen gamers en ontwikkelaar. Wat vinden niet-gamers, zoals mijn vader en moeder, van Bioshock Infinite?

O ja: spoilers!

"One goes into an experiment knowing one could fail" – Rosalind Lutece, Bioshock Infinite

Bioshock begint kalmpjes aan de voet van een onbemande vuurtoren. Een ideale setting voor de eerste stapjes in een nieuwe wereld. Wist ik veel dat de grootste uitdaging van de hele game precies dáár lag voor mijn ouders. Reusachtige Handymen, vuurbommen gooiende soldaten, de halve Ku Klux Klan, allemaal zo erg niet. Maar die verdomde spiraaltrappen in die verdomde vuurtoren!

Om een wenteltrap te bestijgen, gebruik je namelijk één stick op de controller om vooruit te komen en een andere om geleidelijk aan je gezichtsveld bij te sturen. Wat volgt is paniek en chaos. Dat bebloede lijk halverwege de processie moest zich zo niet aanstellen – ma en pa hadden net een levensgevaarlijke beklimming gedaan. Achterstevoren.

Ik vond het onverantwoord, maar Irrational Games (what’s in a name?) achtte de tijd rijp mijn ouders een enkeltje richting Columbia te geven. En kijk, daar jakkerden ze al voort – ogen op de voeten gericht – van muur tot muur, door de straten van de zwevende stad heen. Muurbloempjes kan je m’n ouders bezwaarlijk noemen: m’n ouweheer maakte een koppeltje dat elkaar en plein public embrasseerde duidelijk dat dat gênant was, en na tien minuten was moederlief whiskey aan het klokken in een obscure pub. Ouders, er komt een tijd dat je ze los moet laten.

"Whatever you do, do not pick number 77" – Robert Lutece, Bioshock Infinite

Ik wist hoe hobbelig het parcours zou worden. Ik wíst dat mijn schaapjes naar de kermis zouden worden gelokt en aldaar toch door het winnende nummer 77 zouden worden verleid. Toen al besefte ik dat ze te oud zijn om de gevolgen daarvan te dragen. Machteloos stond ik, terwijl ze in Columbia keet schopten. "Achter jou staat er een", hielp ik. "Schieten is rechtertrigger", maakte ik attent. "Het helpt te bewegen als ze op je vuren", suggereerde ik. Helaas, het mocht (een keer of vijf opnieuw) niet baten.   

Na nog wat in vuilbakken te hebben gekoterd – "Een volledige hotdog! Wat mensen niet allemaal weggooien" – op zoek naar health points, besloten mijn ouders dat ze genoeg gecitytript hadden voor een weekend. 

Bij de mijne werd het een bloedbad, maar toch: duw je ouwelui op gezette tijden eens een controller in de handen, of schuif hen een toetsenbord onder de neus. Het is maar zo dat ze het leren.