Transistor: Druk op TAB om te neuriën

Game: Transistor

Ontwikkelaar: Supergiant Games

Peter

Indie is in, en daar hebben we gemengde gevoelens bij. Visueel zijn games als Child of Light pareltjes, maar inhoudelijk blijven het al te vaak one-trick ponies. ’t Moet zijn dat die van Supergiant Games ons commentaar ontvangen hebben, want voor kleine game Transistor hebben ze de schoonheid ook vanbinnen gestopt. Een specialleke! 

Transistor dealt niet in tutorials en gidsen. Hier géén Clippy die je op een zwevend papiertje komt toefluisteren wat Functions wel en Limiters niet doen, waarom Jerks assholes zijn en waarom hoofdpersonage Red met dat belachelijk grote, blauw oplichtende – we hebben óveral gekeken: geen Orks in de game - zwaard achter zich aan loopt te slepen.

Daarvoor had Supergiant Games – je moet ze nog een pint voor het uitstekende Bastion - het allicht te druk met het op poten zetten van een dynamisch en intelligent vechtsysteem. Al vanaf minuut één laat de game je vrij om te kiezen tussen een directe, actieve click and hit-aanpak en een meer strategische benadering. Of de beide, natuurlijk. ’t Is hoedanook altijd geven en nemen: onmiddellijk je vijanden bashen kost weinig energie, maar is minder effectief dan een goed geplande zet waarin je verschillende krachten combineert, maar die Red na de uitvoering ervan wel eventjes de adem ontneemt. 

Red, dat is de protagoniste. Het populaire loungezangeresje is gedoemd tot meelijwekkend neuriën, omdat de Camerata - mangarekels met maffia-allures - haar stem gestolen hebben. Gelukkig vindt ze aan het begin van de game een uit de kluiten gewassen zwaard met een eigen bewustzijn.

Mysterie in Cloudbank City

Het verhaal laat zich evoceren door de omgeving: terminals, uithangborden en posters om en rond districten van de stad Cloudbank lossen, als je je ogen een beetje samenperst, flodders informatie. Veelal kunnen we er dan nog niets mee. Om maar te zeggen: bij een microfoon kregen we de boodschap "Songs amplified: 2664." Enkel de soundtrack is misschien een beetje een spoiler. 

Nu we het er toch over hebben: de muziek sméékt erom gehoord te worden. De melancholische jazz en opzwepende elektronische vibes omarmen mekaar uiterst teder in onze headset én vertolken daarbij ook nog eens perfect de visuele paradoxen die Cloudbank City rijk zijn. Voor elke take-away, concertzaal en elk straatpleintje hebben de neo-noir van Sin City en de art nouveau van Van De Velde een robbertje gevochten. Ons niet gelaten, natuurlijk. We hebben het wel voor speciallekes.