Until Dawn in vier horrorclichés

Until Dawn

Valentin Hick

Mensen sluiten zich op. Vreemde dingen gebeuren. Iedereen sterft. Behalve één hopeloos meisje. We kennen allemaal de horrorclichés, maar soms kom je een verhaal tegen die dat beseft.

Until Dawn voor de PS4 probeert niet het horrorgenre opnieuw uit te vinden. Integendeel, het verheerlijkt het.

De gameplay blijft minimaal. Supermassive Games richt zich eerder op de vrijheid die jij als speler krijgt om het verhaal te sturen. Het "Butterfly-system" moet er voor zorgen dat elke keuze die je maakt verregaande gevolgen heeft, die bovendien onomkeerbaar zijn. Wij zelf hebben de honderden vertakkingen die de makers ons beloven, nog niet allemaal verkent. Maar als rasechte horrorjunkies kwamen we gedurende onze playtrough een heleboel bloederige horrorclichés tegen waar we absoluut van smulden: 

Cliché #1: De morbide clown

Until DawnUntil Dawn

Vertrouw nooit een clown. Niet alleen verstoppen ze een heleboel perverse geheimen onder hun make-up, die lolbroeken zijn ook nog eens een kei in het organiseren van helse moordpartijen. In Until Dawn sleept hij zijn gereedschapskist, brandmateriaal, slagersgerief, gasmaskers, loopschoenen, filmmateriaal én make-updoos allemaal een verlaten berg op tijdens een sneeuwstorm. Over doorzetting gesproken. Op ons volgend festival mag hij de tent en de pintjes naar de camping dragen.

Cliché #2: Domme tieners gespeeld door dertigers

Ze zijn verwend, arrogant, vrijen er op los en hebben de levensverwachting van een paling in de sushibar. Over wie hebben we het? Juist, Amerikaanse tieners in een slasherfilm! "Kamperen we in het woud van de kannibalistische indianen, of aan het meer van Bigfoot? Nee, dit jaar verblijven we op die eenzame berg zonder 3G-connectie waar vorig jaar nog twee meisjes spoorloos verdwenen. Wordt leuk!". En de dertigjarige acteurs die ze steeds weer vertolken? We're not buying it.

Until Dawn

Cliché #3: No signal found

In een wereld van smartphones en sociale media zou je verwachten dat een bende verwende tieners op zijn minst het wifi-wachtwoord kent van het spooky herenhuis waar ze verblijven. Even een selfie nemen met het lijk van je lief. Of "Bambi's vader wou me daarnet opeten. #LOL #FML " als status posten. Of desnoods het gehijg van de moordenaar op SoundCloud uploaden. Maar internet bestaat blijkbaar niet in horrorverhalen. In het beste geval vinden ze een antieke radio met een halfdove idioot aan de andere kant van de lijn.

Cliché #4: Het badende blondje

In horrorfilms nemen meisjes nooit een snelle douche (oké, bijna nooit). Nee, ze baden zich drie uur lang, omgeven door kaarsjes, met de ogen toe, en de oortjes in. Perfect vleesvoer voor de moordlustige killerclowns dus. We merken ook op hoe hardnekkig de handdoeken er wel zijn. Wij zelf kunnen onze tanden nog niet poetsen zonder dat onze handdoek driemaal loskomt, maar in Until Dawn loopt Sam, het blondje van dienst, gillend weg, duwt ze kasten om en speelt ze tikkertje met Bassie's gemene neef, zonder dat de handdoek rond haar borstkas ook maar één krimp geeft. En wij maar hopen!

Hayden Panetierre

Maar hoe leuk is Until Dawn?

Until Dawn plaatst je als het ware in de regisseursstoel van de ultieme horrorfilm. Jij kiest wie sterft en wie overleeft. Loop je weg, verstop je je, of val je aan? Jij bepaalt. Je kan gerust spreken over een horrorfilm à-la-carte. En eerlijk? Dat vinden wij stiekem uiterst bevredigend.