Verslaafd aan World of Warcraft

Release * World of Warcraft: Warlords of Draenor

Valentin Hick

Foto’s voor Verslaafd aan World of Warcraft

V******** H***

Wegens privacy redenen werd de schrijver van dit artikel onherkenbaar gemaakt

Mijn mmo-verslaving begon dankzij Runescape. Het was gratis, mijn vrienden speelden het, en het leverde me instantly bevrediging op. Het duurde niet langer vooraleer ik naar meer hardcore gameplay snakte. Final Fantasy XI Online, Guild Wars, Everquest, ... ik probeerde ze allemaal. Daar kwam eind 2005 een eind aan, toen ik voor het eerst een kleinschalig spelletje op mijn computer opstartte. Misschien heb je er al vaag van gehoord: het heet World of Warcraft, en het slokte mijn hele leven op.

Life in Azeroth

Het duurde niet lang vooraleer ik meer tijd spendeerde in het virtuele landschap van Azeroth, dan in de echte wereld. Bij elke level-up voelde ik de adrenaline door mijn lijf gieren. Eenmaal dat gevoel wegebde, kwam elke keer het besef dat er belangrijkere zaken waren in het leven. Nieuwe gear voor mijn night-elf verzamelen, bijvoorbeeld. Nieuwe missies volbrengen, exotische gebieden verkennen, een raid opstarten; WoW zat tjokvol content, en de strijd tegen The Horde ging zichzelf niet oplossen.

Liefde voor de Blood Elf 

Mijn ouders hadden mijn verslaving in de mot toen ik gevoelens begon te krijgen voor mijn vrouwelijke Blood Elf. Het was mijn derde personage indertijd. Ze had blonde lokken, een diepe décolleté, en woest kijkende ogen: net mijn type meisje. Ik had haar voor het eerst ontmoet tijdens de release van de WoW-expansie The Burning Crusade. Maar mijn ouders vonden deze digitale relatie maar niets, en sloten onmiddellijk mijn internettoegang af. Ik moest en zou stoppen met deze verslaving.

Gelukkig hadden de buren een onbeveiligd wifi-netwerk.

Well played, Blizzard

Zowel Wrath of the Lich King als Cataclysm speelde ik volledig plat. Ondertussen had mijn lief, de Bloedelf, netjes level 85 behaald. Maar onze relatie zou niet blijven duren. Ik wou stilletjes aan mijn verslaving afbouwen en gaan sporten. Misschien zelfs een vechtsport. Nadat ik Kung Fu Panda in de bioscoop zag, wist ik het wel zeker: mijn leven zou nu in het teken van Kung Fu staan.

Net toen kwam Mists of Panderia uit. Deze expansie bevatte een nieuw ras van vechtende pandaberen.  Ik hernieuwde onmiddelijk mijn abonnement. Well played, Blizzard, well played. Ik zou uiteindelijk nog jaren vasthangen aan deze verslaving.

En nu?

Anno 2014 kan ik eindelijk met zekerheid zeggen dat deze periode van mijn leven volledig afgesloten is. Ik ontdekte BILL, een interessante website waar een toffe redactie achter schuilgaat. Nadat ik één van hun redactievergaderingen binnenwaaide, gingen mijn ogen open. Ze gaven me de kans om te schrijven over mijn passies, geven mij af en toe games om te recenseren, en nodigen mij uit voor talrijke events. Ze vullen het gat dat WoW achter liet. Misschien moet jij ook eens langskomen? Op 6 december  bijvoorbeeld. Zeker doen!

Enfin, het gaat weer goed met me. BILL redde mijn leven. Mijn verslavingsjaren liggen achter me. 

Thanks guys.

Update

Ik kreeg net een mailtje van mijn BILL-redacteur. Of ik Warlords of Dreanor, de nieuwe WoW-expansie, wil recenseren. Hoe durven ze me zoiets te vragen, als ze mijn voorgeschiedenis kennen? Ik adem diep in, en begin aan mijn antwoord.

"Tuurlijk wil ik die spelen. Sturen, die handel!" 

Here we go again.