Charlotte: Meneer baas

Column

charlotte spens

Ik geloof in ware liefde, maar die lijkt heel ver weg. Zijn het mijn rode lippen met altijd wel een mening klaar? Mijn open en blote schrijfsels? Of verwacht ik te veel van alles en iedereen? Ambitieus zijn doet geen zeer en het geluk achterna reizen ook niet. Ik blijf gewoon wie ik ben. Ongecensureerd. 

Meneer baas

Jachtig wandel ik naar huis. Mijn tas glijdt steeds weer van mijn schouder, terwijl ik me focus op de weg. De geur van de stad en sigarettenrook doen mijn maag keren. Mijn hart bonst luid in mijn borst. "Zo snel mogelijk naar huis. Zo snel mogelijk naar huis." Ik herhaal het wel dertig keer, tot ik de voordeur bereik. Ik sla ze dicht, werp mezelf op bed en begin als een bezetene te beven. Mijn lijf voelt afwisselend warm en ijskoud aan, terwijl mijn oren suizen. Wat een slecht stukje zalm allemaal niet kan teweeg brengen.

Voedselvergiftiging, het is geen ritje op de paardencarrousel. Het stelt heel mijn Londens avontuur in een ander daglicht. Plots ben ik eenzaam. Ik mis mijn vrienden, mijn familie en een fatsoenlijke maaltijd klaargemaakt door mijn moeder (Deliveroo is de duivel).

En ik huil. Ik huil om alles. De misselijkheid, de zalm, de nietige eenzaamheid, de dood van mijn kat enkele maanden geleden en de stress voor mijn deadlines. 

Ik hoor mijn roommate thuiskomen. Hij weet van mijn ongemak en vindt me hier met opgedroogde tranen. De avond begint al snel te lijken op een afspraak bij een of andere stagiair in de psychologie. “Het is normaal dat je op dit moment alles even in twijfel trekt, maar je bent hier net! Take a chill pill. Morgen kom je met mij en Sarah (zijn zus) mee naar een feest, als je je beter voelt.” 

Ik ontwaak bij het gerommel van mijn maag, maar ben vastberaden: ik moet en zal vanavond uitgaan. En misschien eens iemand opscharren? 

Het feest is voor Chloé en Kaspar. Het koppel verhuist naar Ierland en hun afscheid speelt zich af in een Irish pub. Ik voel me verpletterd tussen al de aanwezige vriendschappen. Ik weet niet waar te draaien. 

Mijn roommate sleurt me mee naar een tafel vrienden. Hij is snel in gesprek met een vriendin. Ik staar voor me uit. Er mist iets. Aan mijn rechterzijde spreekt een reddende engel me aan. We lachen, grinniken wild en praten. Dan zet hij zich neer bij een bord frieten. Hij, meneer baas. Onze blikken kruisen, we lachen naar elkaar en ik realiseer me: dit is wat de avond miste.

 

BILL-reporter Charlotte Spens fileerde eerder het leven van haar generatiegenoten. In haar nieuwe column legt ze zichzelf onder de loep.