Confessions of a millennial: Faalangst

Een wekelijks onderzoek naar de gewoontes van de y-generatie.

charlotte

Ik ben geboren in 1993 en behoor tot de generatie Y. Mijn leeftijdscategorie wordt gedefinieerd als onzeker en sociaal mediageil. We drinken allemaal hippe koffie in nog hippere koffiebars. Zielig? Wekelijks zal ik een y-aspect onder de microscoop leggen.

Iedereen heeft er wel eens last van. Van snerpende insectjes die je uit je concentratie halen. Van die irritante, giftige beestjes die langzaam door je aders en ingewanden kronkelen. Wanneer ze je hoofd bereiken, is het te laat. Pats, je denkt in twijfels. Gadverdamme, die fucking faalangst is er weer!

Willen we het niet allemaal maken in ons leven: presteren en doorbreken? Willen we niet allemaal slagen voor elk examen? Maar door terugkerende twijfels gaat er veel talent en tijd verloren. Wie kreeg de twijfelepidemie nog niet? Faalangst is de pest van de 21ste eeuw.

Twijfelbreekpunt

Maandag was mijn twijfelbreekpunt. Als kind begroef mijn moeder mijn droom om ooit op de planken te staan. Nu, zoveel jaar later, volg ik acteerlessen voor beginners. Die lessen maken me vrij. Ik vergeet er alles. Ik ben iemand anders en ik hou van die andere persoon. Toen mijn leerkracht me maandag vertelde dat ik een "naturel talent" had, wist ik niet wat ik hoorde. Ze moedigde me aan drama te gaan studeren.

Dat was het startsein voor mijn beestjes. Vragen. Duizend vragen. Wat wil ik doen? Schrijf ik wel goed? Of gooi ik alles weg en ga ik naar het theater? Misschien moet ik gewoon alles achterlaten en even op wereldreis vertrekken? Na lang piekeren, besliste ik mijn kinderdroom niet halsoverkop na te jagen. Dat zou impulsief zijn. Plus, zo lovend waren mijn leerkacht haar woorden nu ook weer niet. Ze probeerde gewoon lief te zijn. Denk ik. Voetjes op de grond.

Wat als je uitverkoren bent voor iets anders?

Maar wat als je nu uitverkoren bent voor een ander vak? Wat als je totaal het verkeerde beoefent? Wat als je in je leven constant de foute keuzes maakt? Links in plaats van rechts? Op die vragen vind ik geen antwoorden, ook al stel ik ze dagelijks. Ik stel mezelf dan gerust met het volgende: als je binnen tien jaar plots iets compleet anders wil doen, kan dat. De enige pestremedie voor deze generatie is stilstaan bij de opportuniteit en studiemogelijkheid van de 21ste eeuw.

Toch blijft het malen in mijn hoofd. Ik vind te veel dingen leuk. Ik ben er uit over één ding: ik wil iets overbrengen. Maar in welke vorm? Op papier? In het theater? Als komiek? Op televisie? In fotoshoots? Het lijkt wel of ik met opzet dingen kies waar je moeilijk in kan doorbreken.

Dat heeft alles te maken met hoe we zijn opgevoed. Millennials zijn opgegroeid met het idee speciaal te zijn: "je kan alles worden wat je maar wil." Paul Harvey, een professor van de Universiteit van New Hampshire en een deskundige ter zake, heeft dit onderzocht. Wat blijkt? Generatie Y heeft onrealistische verwachtingen. Verwachtingen en realiteit zijn twee waarden die niet hand in hand gaan voor millennials. 

Toen ik laatst muzikale duizendpoot Hanne Torfs interviewde, vertelde ze me: "soms heb ik het gevoel dat ik echt moet knokken." Dat stelt me voorlopig gerust. Ook een succesverhaal als Nunki, Hanne’s band, moet soms vechten. Toen wist ik dat ik niet alleen aan het knokken was. We zijn allemaal speciaal. We zitten allemaal met de pest.