Confessions of a millennial: Transgender

Een tweewekelijks onderzoek naar de gewoontes van de y-generatie.

charlotte

Ik ben geboren in 1993 en behoor tot de generatie Y. Mijn leeftijdscategorie wordt gedefinieerd als onzeker en sociaal mediageil. We drinken allemaal hippe koffie in nog hippere koffiebars. Zielig? Tweewekelijks leg ik een y-aspect onder de microscoop.

Geslacht is een illusie. Penis of vagina, het heeft geen verschil meer. Voor mij toch. Dat was niet altijd zo. 

Nee. Mijn ogen werden geopend door de vriendin van mijn neef. Een jaar geleden zaten we gezellig samengepropt in een Gents café. Ze vertelde me over haar paper. Ze schreef over transgenders. Ze vertelde over hun strijd en de kritiek die ze krijgen. “Die mensen voelen zich nergens thuis.” Toen ze dat zei, ging er een rilling over me heen. Ik weet exact nog hoe die voelde. Sindsdien pleit ik voor transgenders. 

We definiëren elkaar op basis van wat er zich tussen onze benen bevindt. We pinnen daar kenmerken, eigenschappen en kledij op vast. Maar waarom? 

Want er zijn er veel blind. “Dit is fout”, bedenken ze zich met hun tunnelvisie. Waarom eigenlijk? Elk leven telt. Bedenk dat eens, tunneldenkers. Elke persoon heeft waarde en heeft vandaag de keuze welk geslacht hij of zij wil. 

Grappig toch? Ik schrijf hierboven hij of zij. Alsof er een verschil is. Dat is voor mij in principe het probleem. We doen zó moeilijk over geslacht. Duizenden jaren geleden werd er beslist dat man en vrouw ongelijk zijn. Maar waarom nemen we dat zomaar aan? Als honderd mensen je vertellen dat de lucht groen kleurt en je tilt je kin omhoog en ziet dat ze blauw is, ga je dan verkondigen dat ze groen is? Nee hé? Waarom aanvaarden we dan dat enkele harige mensachtigen eeuwen geleden beslisten dat er een onderscheid bestaat tussen man en vrouw?

Want wat is een vrouw? Wat is een man? Wat is een penis? Wat is een vagina? Waarom maken wij, intelligente wezens, vandaag nog steeds een onderscheid? Heeft niemand door hoe absurd dat is? We definiëren elkaar op basis van wat er zich tussen onze benen bevindt. We pinnen daar kenmerken, eigenschappen en kledij op vast. Maar waarom? Er is geen nut. Er is geen verklaring. Het is waanzin. Het is gewoon triest.

Geslacht heeft geen waarde. Het enige wat een vrouw anders maakt van een man is het feit dat ze kinderen kan baren en maandelijks bloedt. Dat is alles. Maar velen kunnen niet zo rationeel redeneren. 

Als er nu één ding is wat je moet doen in je eigen leven, dan is het wel jezelf zijn. Ben jij een man en wil je jurken dragen en naar ballet? Prima. Ben jij een vrouw en wil je jurken dragen en ook voetballen. Geweldig. We zijn zo kortzichtig. Terwijl het allemaal zo eenvoudig kan. Mensen zouden gewoon moeten doen en laten wat ze willen zonder dat er iemand op neerkijkt. 

Vandaag de dag scheren vrouwen hun hoofd kaal en laten mannen hun haar groeien. Vandaag de dag kunnen mannen rokken dragen en dragen vrouwen boyfriend jeans en bottines. We staan zo ver. We zijn zo dichtbij de geslachtsvrede. Het is zo’n minieme stap.  

Dus aan iedereen die het niet begrijpt, wil ik het volgende meegeven: We voelen allemaal wanneer we honger hebben. Ons maagje knort en onze hersenen projecteren mogelijke maaltijden in ons hoofd. Dat gevoel kennen we allemaal. Maar wat als je nu eens kippenvel krijgt bij het denken aan een zijden jurk rond je lijf in plaats van een geruit, katoenen hemd? Wat als je langs de kapper wandelt en die opgetutte vrouwen je intrigeren? Wat als verzorgde, gelakte nagels je doen zwijmelen? Wat als je je lichaamshaar haat en je je niet kunt vinden tussen machopraat over golden drops of voetbal op café? En wat als je daarbij ook liever iets anders hebt tussen je benen? Is dat verkeerd?

Ik zeg nee. We moeten elkaar leren aanvaarden. Dat is wat de wereld nodig heeft. Eenheid. Ieder individu telt. En ieder individu heeft het recht om gelukkig te zijn. Ongeacht ons geslacht.