Confessions of a millennial: werkloos

Een wekelijks onderzoek naar de gewoontes van de y-generatie.

charlotte

Ik ben geboren in 1993 en behoor tot de generatie Y. Mijn leeftijdscategorie wordt gedefinieerd als onzeker en sociaal mediageil. We drinken allemaal hippe koffie in nog hippere koffiebars. Zielig? Wekelijks zal ik een y-aspect onder de microscoop leggen.

"U bent bijgevolg werkloos wegens omstandigheden afhankelijk van uw wil." Mijn wil? Ik denk dat ik allesbehalve werkloos ben uit eigen wil.

Wat kan ik eraan doen dat de Belgische media zuinig zijn met vacatures? Wat kan ik eraan doen dat ik mijn voormalige job moest verlaten omdat het me fysiek te veel werd en mijn werkgever me niet minder uren gunde? Wat kan Generatie Y eraan doen dat er te veel van hen verwacht wordt?

Ik hoor de tegenreactie al uit verschillende kelen opborrelen: "hier zijn de millennials weer hoor, met hun ‘arm schaap’-kaart." Maar ik overdrijf niet. En zijn we het ondertussen niet een beetje? Arme schapen? Toen we nog lammetjes waren, kregen we de boodschap: "je kan een stier worden, als je dat wil." Dus we kiezen een passie. En laat die passie nu juist eentje zijn waar geen werk in te vinden valt. 

Wat heeft poetsen verdomme te maken met mijn diploma journalistiek of mijn achtergrond in mode?

Dus ik heb geen job in het vooruitzicht en ook geen werkloosheidsuitkering. Nee, dit wordt geen stuk over de RVA, hoewel het eigenaardig is dat een schoolverlater na één jaar werkloosheid een uitkering krijgt, maar voor iemand die één jaar werkte en vervolgens zelf ontslag nam dat een stevige tijd niet het geval is. Ik kon mijn vorige job niet langer doen. Het bracht me niet dichter bij de stier die ik wilde zijn. Ik miste schrijven, lezen en leven.

Nu "leef" ik elke dag. Toch voel ik me nutteloos. Mijn ambitie, vacht en waardigheid scheert men dagelijks af. "Wat doe je dan nu?" "Niets." De venijnige rimpels op het voorhoofd van m’n gesprekspartner verklaren al snel zijn of haar oordeel, wat mijn toekomstplannen ook mogen wezen. En de onschuldige jobaanbiedingen die ik wel krijg, dragen ook niet bij tot mijn zelfrespect. Want wat heeft poetsen verdomme te maken met mijn diploma journalistiek of mijn achtergrond in mode? 

Moet mijn kale bankrekening me motiveren om aan de slag te gaan? (Een beetje wel, maar ssst.) Moeten afgestudeerden dan allemaal een tweederangsjob aannemen en daar in wegkwijnen? Misschien als je een burn-out wil binnen drie jaar. Moeten we dan tegen onze passies in een studie doen waar we wél een job in vinden? Sorry nee, dat gaat niet. Ik ga geen oudjes wassen. 

"We kunnen u niet aannemen wegens te weinig ervaring." Wie kent deze plaat nog? Afgezaagd hé? Bedrijven eisen ervaring, maar stages tellen niet mee. En als elk bedrijf ervaring eist, vind je nooit een job. Dan is "ervaring" toch een krankzinnig hoge verwachting? Waarom kunnen bedrijven ons dan niet die ervaring geven? Geef ons een tijdelijk contract of een opleiding of een betaalde stage. We smeken! Nee hoor. We lopen als geschoren schapen zij aan zij triest rond. Niemand die onze ambitie kan schelen. We kwijnen weg. Maar niet uit eigen wil.